ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Μια πραγματική πρόεδρος

Ηστήλη έχει προδοθεί: είναι με τη Σεγκολέν. Όχι επειδή συμφωνεί κατ΄ ανάγκην με όλες τις προτάσεις της ή με την όλη στάση της στην προεκλογική εκστρατεία της, αλλά επειδή η υποψήφια του Σοσιαλιστικού Κόμματος είναι μια δυναμική γυναίκα που ξέρει να ακούει. Επειδή έχει δεσμευτεί, εφόσον εκλεγεί, να αυξήσει τον ελάχιστο μισθό και τις συντάξεις και να μη μειώσει τους φόρους. Επειδή θεωρεί τους μετανάστες καλοδεχούμενους και όχι σκουπίδια. Επειδή η κοινωνική Ευρώπη είναι γι΄ αυτήν προϋπόθεση, όχι εμπόδιο σε μια ισχυρή Ευρώπη. Επειδή δεν είναι τουρκοφάγος. Επειδή ενδιαφέρεται για το περιβάλλον. Και, φυσικά, επειδή ο αντίπαλός της είναι κυνικός, υποκριτής, αδίστακτος και επικίνδυνος. Δεν είναι μόνο η εξαγγελία του για την ίδρυση υπουργείου Εθνικής Ταυτότητας. Δεν είναι μόνο εκείνο το «αλήτες» που είχε πει για τους εξεγερμένους των προαστίων. Είναι και η δέσμευσή του- που έμεινε σχετικά ασχολίαστη- να «αναθεωρηθεί», δηλαδή να καταργηθεί, ο νόμος του 1905 που προβλέπει τον χωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος, ώστε να καταστεί δυνατή η χρηματοδότηση της θρησκείας από δημόσιους πόρους. Όπως έγινε και με τους Ρεπουμπλικανούς στην Αμερική, τα αυτονόητα θα τεθούν ξανά στο τραπέζι. Αλλά οι απόψεις της στήλης ελάχιστη σημασία έχουν. Πολύ πιο ενδιαφέρον, αντίθετα, είναι να διαβάσει κανείς γιατί ένα περιοδικό σαν τον Νουβέλ Ομπζερβατέρ και ένας δημοσιογράφος σαν τον Ζαν Ντανιέλ δηλώνουν ορθά-κοφτά ότι θα ψηφίσουν Σεγκολέν. Ο αποκλεισμός της Αριστεράς στον πρώτο γύρο θα ήταν εξίσου σοβαρός με μια νίκη του Σαρκοζί στον δεύτερο, σημειώνει ο βετεράνος δημοσιογράφος στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού. Η πρόταση του Μισέλ Ροκάρ για συμμαχία της Σεγκολέν με τον Μπαϊρού είναι παραπλανητική: η Γαλλία χρειάζεται καθαρές προτάσεις και το Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν αντέχει άλλη μια αποτυχία. Οι επιφυλάξεις των Γάλλων για τη Σεγκολέν είναι αναμενόμενες, αν λάβει κανείς υπ΄ όψιν την ύπαρξη ενός ματσίσμο α λα γαλλικά. Η διαδρομή όμως αυτής της γυναίκας μέσα από ενέδρες και εμπόδια, η αντίστασή της στις επιθέσεις και τις παγίδες, η σημαντική πρόοδος των παρεμβάσεών της στους τομείς της Ευρώπης και της οικονομίας, η παρουσία δίπλα της ισχυρών προσωπικοτήτων όπως ο Ντομινίκ Στρος-Καν, αλλά και η πρόθεσή της να αναθέσει ειδικό ρόλο σε έναν άνθρωπο σαν τον Ζακ Ντελόρ, όλα αυτά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ θα είναι μια μεγάλη κυρία και μια πραγματική πρόεδρος. Αμφιβολίες υπήρχαν και για τον Φρανσουά Μιτεράν, ο Ζαν Ντανιέλ θυμάται ακόμα τις επιθέσεις που του είχε εξαπολύσει. Η ιστορία όμως επιφύλαξε σε εκείνον τον πολιτικό μια λαμπρή θέση. Τίποτα δεν αποκλείει να γίνει το ίδιο και με τη μαθήτριά του.