Πεθαίνοντας σαν «Κέντρο»

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ. ΤΑ ΕΜΠΟΡΙΚΑ
ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΙΝΕΜΑ ΔΕΝ ΠΗΡΑΝ
ΔΡΑΧΜΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΚΟΡΒΑΝΑ.
ΤΑ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΝ ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΟ,
ΟΥΤΕ ΔΙΕΘΝΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ. ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ «ΚΕΝΤΡΟ»
(ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ) ΤΟ ΚΑΛΟ; ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ
ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ!
Όλα τα πράγματα έχουν αρχή, μέση, τέλος. Λογικό. Το γνωρίζουν και οι κλητήρες του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Έλα όμως που δημοσίως δεν μπορούν να το παραδεχτούν. Τι να ομολογήσουν; Παιδιά τελειώσαμε, το κλείνουμε; Ο Βουλγαράκης θα τους αντικαταστήσει και το μαγαζί θα συνεχίσει. Ως εκ τούτου όλοι παίζουν ταμπούρλο στου κασίδη το κεφάλι. Οι τεχνικοί. Γιατί χωρίς πολλές παραγωγές θα βρεθούν στις ουρές του ταμείου ανεργίας. Οι σκηνοθέτες. Χωρίς ταινίες πώς θα εμπνέουν τις μάζες των θεατών; Ο πρόεδρος και οι σύμβουλοι. Χωρίς εγκρίσεις θα ζεσταίνουν απλώς τις πολυθρόνες και θα εξαντλούνται σε ατέρμονες συζητήσεις. Τα εργαστήρια. Γιατί χωρίς παραγωγές θα βάλουν λουκέτο στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Και φυσικά ο υπουργός Πολιτισμού. Γιατί οι ισορροπίες είναι το καλύτερο εφαλτήριο για τις πελατείες!

Με έναν λόγο: Το «Κέντρο» είναι οι δημόσιες σχέσεις του Βουλγαράκη, το ταμείο ευρέσεως εργασίας των τεχνικών, τα οράματα των σκηνοθετών και η φωλιά εξουσίας εργατοπατέρων, προέδρων και παρατρεχάμενων που χωρίς αυτό θα περνούσαν απαρατήρητοι ακόμα και από τον θυρωρό. Δηλαδή τι θα έκανε ο αντιπρόεδρος Δημήτρης Σοφιανόπουλος; Άντε, καμιά εκπομπούλα στην ΕΡΤ. Τι θα έκανε ο σεβαστός πρόεδρος Γιώργος Παπαλιός; Άντε, θα έπινε καφέ με τον Θόδωρο και θα νοσταλγούσε τον «Θίασο» και τον Λουκιανό. Όπως στην πολιτική, την κοινωνία, την ακτοπλοΐα και την παιδεία, έτσι κι εδώ. Το παράδοξο και σουρεαλιστικό να εκλαμβάνεται φυσιολογικό και το φυσικό να θεωρείται εξωφρενικό.

Παράδειγμα πρώτο: Τα τρία πρώτα ρετιρέ Κυριακίδη- Ξανθόπουλου- Αθερίδη, με εμβαδόν άνω των 300 τ.μ., δεν πήραν δραχμή από το Κέντρο Κι νηματογράφου. Μπορεί να μη ζήτησαν, καλώς έπραξαν. Ωραία. Ας πούμε ότι ο θεσμός δεν είναι ταγμένος για χαβαλέ, καφενείο και ταμείο. Ας πούμε ότι το «Κέντρο» είναι προορισμένο να εκπληρώνει καλλιτεχνικές φιλοδοξίες ταλαντούχων νέων σκηνοθετών.

Παράδειγμα δεύτερο: Κανένα από τα καλλιτεχνικά ατού δεν κατάφερε να εξασφαλίσει έστω θέση τρίτου εξώστη σε κάποιο από τα μεγάλα, ευρωπαϊκά φεστιβάλ. Και να ΄ναι μόνο αυτό; Φανταστείτε, το «Εduart» της Αγγελικής Αντωνίου, με το ζόρι και με σπρώξιμο του διανομέα που είναι και παραγωγός της ταινίας, κατάφερε να μαζέψει 14.000 εισιτήρια. Φανταστείτε ακόμα ότι η ίδια ταινία σάρωσε δέκα βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Φανταστείτε ότι ο δεύτερος βραβευμένος και επιχορηγούμενος από το «Κέντρο», ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος με τον «Γιο του φύλακα» ζήτημα είναι αν θα κλείσει με 5.000 θεατές. Και φανταστείτε – τέλος- ότι η τρίτη βραβευμένη από το ίδιο φεστιβάλ, η «Πανδώρα» του Γιώργου Σταμπουλόπουλου, δεν βρήκε διάδρομο διανομής και έμεινε στα ράφια μέχρι την άλλη χρονιά. Το διά ταύτα απλό. Αφού δεν είναι ούτε της εμπορικής ούτε της καλλιτεχνικής σχολής, τι στο καλό είναι; Λίγο από το ένα, λίγο από το άλλο, να το πρόβλημα το μεγάλο.

Παράδειγμα τρίτο: Η μοναδική ταινία που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά, που απέσπασε ερμηνείες με σάρκα, ιδρώτα και αίμα και που από μία και μόνο, περιθωριακή αίθουσα, εξασφάλισε χωρίς ίχνος διαφήμισης 12.000 θεατές, βρέθηκε από την αρχή στον τενεκέ των σκουπιδιών. «Η ψυχή στο στόμα» του Γιάννη Οικονομίδηαπέσπασε μετά βίας 60.000 ευρώ. Όταν πριν από δώδεκα μήνες οι Γάλλοι εκλέκτορες την επέλεξαν για την «Εβδομάδα Κριτικής» των Καννών. Έλα, είπαν τότε στον Πάνο Παπαχατζή τον παραγωγό. Πάρε αυτά και πήγαινε στο καλό. Δηλαδή μία ήταν και την προσπέρασαν στο φτερό!

Παράδειγμα τέταρτο: Η λίστα των επιχορηγήσεων που αποφασίστηκε στις 12 Μαρτίου. Μόνιμος πελάτης ο Λάκης Παπαστάθης. Μόνιμος πελάτης ο Περικλής Χούρσογλου. Αν κοντά σ΄ αυτά προσθέσουμε και τον ψίθυρο ότι μόνο τέσσερα από τα τόσα σενάρια θεωρήθηκαν ολοκληρωμένα και πως αν τολμούσαν να προχωρήσουν σε ελάχιστες εγκρίσεις, τα σωματεία θα τους έπαιρναν με τις λεμονόκουπες, τότε καταλαβαίνετε τι πρόκειται να δούμε και πόσο του χρόνου θα χαρούμε. Πάλι τα ίδια, φτου κι απ΄ την αρχή!