ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΕΧΘΡΟΥΣ

Ο Μπέλοου δεν έχει μόνο οπαδούς. Ο Ναμπόκοφ τον χαρακτήρισε «άθλια μετριότητα» αλλά ο Ροθ τον θεωρεί ισάξιο του Φόκνερ. Τροτσκιστής στα νιάτα του, το 1988 κατηγορήθηκε ως ρατσιστής: σε συνέντευξη στο «Νew Υorker», καταφέρθηκε κατά του πολυπολιτισμικού μοντέλου λέγοντας:

«ποιος είναι ο Τολστόι των Ζουλού; Ο Προυστ των Παπούα;». Τα γραπτά του έχουν υπόβαθρο τον Σαίξπηρ και τους κλασικούς του 19ου αιώνα. Και μπορεί ο Τσόμσκι να του άσκησε κριτική για ένα βιβλίο του του ΄70 που αγιοποιεί τους Ισραηλινούς, στο Θύμα όμως είναι ανελέητος με τους Εβραίους: «Ο πατέρας τού Λέβενταλ έζησε φτωχός και πέθανε φτωχός, αυτός ο αυστηρός, περήφανος και ανόητος γέρος με την άγρια όψη, που τίποτε δεν τον ένοιαζε εκτός από την υπεροχή του και την απαλλαγή του, χάρη στα λεφτά, από τη δύναμη των εχθρών του. Και ποιοι ήταν οι εχθροί; Ο κόσμος, οι πάντες. Ήταν φανταστικοί.

Ούτε υπήρχε καμιά υπεροχή. Παρίστανε τον μεγαλέμπορο ανάμεσα στα τόπια του και τα ρετάλια του και, για να γίνει λιοντάρι, ήταν πρόθυμος να είναι μυρμήγκι. Δεν έγινε ποτέ λιοντάρι».