«Μας πνίγουν τα “βαμπίρ”»

Ο Φοίβος Δεληβοριάς στέλνει τα «βαμπίρ» της κοινωνίας μας για χαμομήλι και διψάει για τη νέα χρωματιστή ζωή που ανθίζει στη σκιά
Μπορείς να σφάξεις και με το βαμβάκι. Μειλίχια. Ο Φοίβος Δεληβοριάς είχε πάντα τον τρόπο του να μας «ακουμπάει» με τους στίχους του. Αυτήν τη φορά όμως η ματιά του έχει μια… τσεκουράτη δυναμική, ένα χιούμορ που σου αφήνει και μια γεύση από μπαρούτι.

Κάπως έτσι είδαμε το νέο του CD «Έξω». Μετά την εσωστρεφή, ομφαλοσκοπική διάθεση τέσσερα χρόνια πριν, στον «Καθρέφτη»- «λόγω Στρατού», εξηγεί- το «Έξω» έχει την αύρα από βόλτες σε μπαράκια, ταξίδια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συναυλίες στην επαρχία, συζητήσεις και σχόλια για τη σημερινή Ελλάδα.

Ακόμη και ο ήχος είναι διαφορετικός (ενορχήστρωση: Βασίλης Πιερακέας) με τη ζωντάνια μιας δουλειάς που δοκιμάστηκε πρώτα σε live εμφανίσεις. Η εισαγωγή ρυθμική, σχεδόν χορευτική, δίνει το στίγμα: «Βαρέθηκα να βαμπιρίζουν οι παλιοί/ να πνίγουν

ΙΝFΟ

Ο Φοίβος Δεληβοριάς γιορτάζει το «Έξω» με ένα πάρτι στον «Ζυγό» (Κυδαθηναίων 22, Πλάκα, τηλ. 2103241.610,
έναρξη:
22.30) το Σάββατο 5 Μαΐου.

το λουλούδι μόλις πάει να βγει/ Ας κάτσουνε στο σπίτι τους λιγάκι/ και θα τους φέρω εγώ χαμομηλάκι».

Χαμογελάμε με νόημα και οι δύο (σκεπτόμενοι προφανώς τον χώρο του τραγουδιού) κι εκείνος με προλαβαίνει. «Δεν εννοώ μόνο το τραγούδι. Εννοώ και την πολιτική. Και την τηλεόραση. Τα πάντα…».

Και για την αίσθηση τού εγκλωβισμού, την ασφυξία που νιώθει ο σημερινός άνθρωπος.

Οι στίχοι σου όμως λένε, απ΄ την άλλη, ότι όλοι έχουμε τη διάθεση να ζήσουμε…

Μα ναι. Θέλουμε. Απλά αυτή η διάθεση για χάιδεμα, για προστασία, είναι πολύ έντονη γύρω μας. Κανείς δεν τολμάει να πάρει ποτέ κανένα ρίσκο. Ακόμη και το πολιτικό μότο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» προάγει αυτό το κομμάτι, της ασφάλειας, του κλεισίματος στο σπίτι. Και από την άλλη, όλοι ονειρεύονται κάτι άλλο.

Από το 1995 που είσαι στον χώρο διακρίνεις σαφείς διαφορές;

Μεγάλες. Θυμάμαι το ΄95 έλεγα, εντάξει δεν έχει τίποτα η τηλεόραση, μόνο κάτι πρωινάδικα και μια μουχλιασμένη πολιτιστική εκπομπή στην ΕΡΤ αλλά απ΄ του χρόνου… Και θα ανοίξουν νέα «μαγαζιά», και θα είναι ωραία, θα υπάρχουν εναλλαγές…

Έχουν περάσει 12 χρόνια κι όχι μόνο δεν έχει γίνει τίποτα, αλλά σήμερα βλέπεις γύρω σου χειρότερους ανθρώπους.

Βλέπεις στην τηλεόραση κάτι τύπους σαν τον Ψωμιάδη, στα πρωινάδικα «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», τα ίδια και τα ίδια διαρκώς, σαν να σου λένε όλοι ότι δεν υπάρχει τίποτα…

Για τους νεώτερους τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Αν και όταν κάποιος είναι στην αρχή, είναι πιο αισιόδοξος…

Μα κι εγώ όταν τελειώνω έναν δίσκο και αισθάνομαι ότι έχω κάτι νέο να πω, νιώθω χαρά και αισιοδοξία. Απλά δεν είναι δυνατόν να κλείσεις τα μάτια και να μην αισθάνεσαι ότι ενώ ο κόσμος νιώθει αιχμάλωτος σε μια ζωή που δεν του αρέσει, δεν θέλει και να βγει από ΄κει. Δεν θέλει να ρισκάρει. Και μάλιστα, περίεργο ρόλο έχουν παίξει και τα βαμπίρ για τα οποία μιλώ. Όλη αυτή η γενιά των πρώην αριστερών που ελέγχουν τη ζωή μας και οι οποίοι, τελικά, μας έβαλαν σε ένα πολύ συντηρητικό καλούπι ζωής, που υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια. Και κάπως μέσα σ΄ όλο αυτό δεν ανασαίνεις.


«Ας μάθουμε να ρισκάρουμε»

Τελευταία τα πράγματα θόλωσαν. Πολλοί νέοι, κανένας όμως δεν κατάφερε να αφήσει στίγμα μέχρι στιγμής.

Ένας άνθρωπος που έχει ταλέντο και δυναμισμό και πιστεύει σ΄ αυτό που κάνει πρέπει να είναι και λίγο τολμηρός. Να μην ακούει μόνο τον μάνατζέρ του ή έναν τύπο που του λέει: «Έλα, σου εξασφάλισα και μια διαφημισούλα»… Όλοι μας πρέπει να μάθουμε να στηριζόμαστε περισσότερο στη δύναμη της προσωπικής μας φωνής. Και να ρισκάρουμε. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Πάντα υπάρχει έξω από εμάς και πέρα απ΄ τους εγκλωβισμούς μας, ένας πραγματικός κόσμος που ζει και ανθίζει. Αυτό δεν σταματά ποτέ. Απλά δεν θα το δεις στα έντυπα, στην τηλεόραση, στα ραδιόφωνα. Πρέπει να βγεις εκεί έξω και να ανακατευτείς με τον κόσμο.