ΜΑΤΙΕΣ Η φάμπρικα

Χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού μου. Σηκώνω το ακουστικό. Μια γυναικεία φωνή: «Σ΄ αγαπάει ο Θεός, Λευτέρη…». «Ποια είσαι;». «Η Ελένη τάδε. Με θυμάσαι; Είχαμε γνωριστεί, προ ετών, σε μια συναυλία, στη Μυτιλήνη». «Δεν σε θυμάμαι, αλλά πες μου, γιατί μ΄ αγαπάει ο Θεός;». Η Ελένη, χωρίς να πάρει ανάσα, αρχίζει: «Διάβασα ένα βιβλίο, με πρόλογο δικό σου. Αυτόν τον πρόλογο, θέλω να τον χρησιμοποιήσω». «Χρησιμοποίησέ τον». «Σ΄ ευχαριστώ πολύ. Θα σε παρακαλέσω όμως να μου διαθέσεις και ένα δεκάλεπτο από τον χρόνο σου». «Δηλαδή;». «Θέλω να ρθω στο σπίτι σου, για να μου διαβάσεις αυτό το κείμενο σε μια βιντεοκάμερα.». «Τι πρόκειται να κάνεις;». «Μια τηλεοπτική εκπομπή, σε ελληνόφωνο κανάλι του εξωτερικού, με θέμα τον άνθρωπο για τον οποίον έχεις γράψει τον πρόλογο».

«Και όλα αυτά σημαίνουν ότι ο Θεός αγαπάει εμένα; Θα με απασχολήσεις, θα εκμεταλλευθείς το κείμενό μου, τη φάτσα μου και τη φωνή μου και ο ευνοημένος από τον… Θεό θα είμαι εγώ; Και όχι εσύ; Γιατί δεν μιλάς καθαρά; Γιατί δεν μου λες από την αρχή να σου κάνω τη χάρη που μου ζητάς, αλλά το πας από ΄δω κι από ΄κει, προσπαθώντας να μου δείξεις ότι τη χάρη μου την κάνεις εσύ; Αυτά δεν είναι ωραία πράγματα, κυρία μου…». Τι άλλο να της πω;

Έχω έναν φίλο καλό, από παλιά. Επιχειρηματίας με μπόλικο παραδάκι.

Με παίρνει στο τηλέφωνο: «Θέλω να μου κάνεις μια μεγάλη χάρη». «Ό,τι ζητάει η ψυχή σου». «Ο δήμαρχος, στο προάστιο όπου μένω, θέλει να σε τιμήσει…». «Δεν καταλαβαίνω…». «Θέλει να κάνει μια εκδήλωση για εσένα, να μιλήσει, να σου απονείμει μια πλακέτα κ.λπ. κ.λπ.». «Τα συνήθη». «Ναι, τα συνήθη…». «Εντάξει.

Να βρούμε μια ημερομηνία και να το προχωρήσουμε». «Σ΄ ευχαριστώ, ρε Λευτέρη. Για την εκδήλωση αυτή, λέει ο δήμαρχος, αν θέλεις, πες και στον Μητσιά ή κάποιον άλλον, να ΄ρθει και να πει μερικά τραγουδάκια…». «Μα, ο Μητσιάς είναι μεν φίλος μου, αλλά έχει και έναν σωρό επαγγελματικές υποχρεώσεις. Πώς να του ζητήσω αυτά που λες; Ύστερα, ο Μητσιάς ή όποιος άλλος, για να τραγουδήσει, χρειάζεται μια ορχήστρα, έστω με 3-4 όργανα, να τον συνοδεύσει. Πώς θα γίνουν όλα αυτά τα πράγματα;». «Έλα μωρέ… Θα πει ο Μητσιάς σε δυο-τρεις μουσικούς να παίξουν τα τραγούδια του κι αυτό είναι όλο. Χαρά στο πράγμα!».

Όπως ήταν φυσικό, «τα πήρα»: ο δήμαρχος, με πρόσχημα την τιμητική εκδήλωση για εμένα, αλλά στην ουσία για ψηφοθηρικούς λόγους, ήθελε να οργανώσει μια συναυλία με τον Μητσιά και τους μουσικούς του, χωρίς να πληρώσει φράγκο- εκτός από τις πενταροδεκάρες για μια πλακέτα! Και ο φίλος μου το ΄βρισκε πολύ φυσικό!

Σημειώνω ότι οι περισσότεροι δήμαρχοι, κοινοτάρχες κ.λπ. την ίδια φάμπρικα χρησιμοποιούν για να προσφέρουν στους δημότες «πολιτιστικές εκδηλώσεις»…