[ ΑΙΧΜΕΣ ] Όλα έχουν ένα όριο

ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΑΣ, από την εποχή του Ρωμαϊκού Δικαίου: «ένοχος, ένοχον ου ποιεί». Αυτό το ξέρουν όλοι, ακόμη κι αν δεν έχουν σπουδάσει Νομικά.

Προφανώς το γνωρίζει και ο μηχανικός το επάγγελμα Σάββας Τσιτουρίδης. Τώρα γιατί επιμένει να ενοχοποιεί την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη για ένα σκάνδαλο που το έφτιαξαν, με τα χεράκια τους, τα γαλάζια παλικάρια που εκείνος διόρισε- και επί μήνες κανάκευε- στις διοικήσεις των Ταμείων, αυτό ένα πράγμα μόνο μπορεί να το εξηγήσει: ότι είναι στριμωγμένος στη γωνία. Ότι ως πνιγμένος, το πρώτο πράγμα που βρίσκει να πιαστεί είναι τα μαλλιά του. Ότι βλέποντας να πλησιάζει το άδοξο τέλος της δεύτερης υπουργικής του καριέρας, προσπαθεί να προκαλέσει συμπάθειες: «Με διώχνουν, αλλά δεν φταίω εγώ- το ΠΑΣΟΚ τα ΄κανε όλα»! Εντάξει, κατανοητοί οι λόγοι, αλλά όλα έχουν ένα όριο. Ακόμη και η «κλάψα». Όταν σχεδόν 8 στους 10 Έλληνες πιστεύουν ότι πρέπει να φύγει από υπουργός, το να παριστάνει τον κριτή και να βγαίνει στην επίθεση- τρομάρα του- δεν καταντάει απλώς προκλητικό. Είναι προδήλως γελοίο. Και μας εξαναγκάζει να διερωτηθούμε: Οκέι, αυτός δεν το καταλαβαίνει. Ο Πρωθυπουργός της χώρας, που διαπιστωμένα (τον είδαμε την Κυριακή στις τηλεοράσεις) υπάρχει ανάμεσά μας, δεν πρέπει να του δείξει την έξοδο; Τι τον αφήνει και εκτίθεται (και εκθέτει και τον ίδιο);