ΜΑΤΙΕΣ Οι παρέες

Τον Σαββόπουλο σκεφτόμουνα, καθώς έβλεπα όλους σχεδόν τους παλιούς συνεργάτες και φίλους στην κυπριακή πρεσβεία, μεσημέρι της Μεγάλης Δευτέρας, να κουβεντιάζουν για τον Λοΐζο. Τον Σαββόπουλο και ιδίως τους στίχους του «…φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα και ιστορία οι παρέες». Γιατί ήμασταν μια παρέα, ο Νταλάρας, ο Παπακωνσταντίνου, ο Θεοφίλου, ο Μάτσας, η Χαρούλα η Αλεξίου, φυσικά, ο Φώντας Λάδης κι εγώ.

Έλειπαν μόνο όσοι είχαν εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο, ο Νεγρεπόντης, δηλαδή, η Κωστούλα, ο Κουγιουμτζής κι ακόμη, ο Λεοντής, ο Λουκιανός και ο Ρασούλης, που δεν ξέρω αν είχαν ειδοποιηθεί γι΄ αυτή τη συνέντευξη Τύπου. Βεβαίως, το γενικό πρόσταγμα το είχε η Μυρσίνη. Η κόρη του συνθέτη. Που η ίδια φρόντισε, πρωτίστως, για να γίνει η συγκέντρωσή μας και να ειπωθούν δέκα ουσιώδη πράγματα για το «Έτος Λοΐζου», όπως βαφτίσαμε το 2007, μιας κι έχουν περάσει 25 ολόκληρα χρόνια από τότε που ο Μάνος έφυγε από κοντά μας.

Η παρέα… Αρχικά την αποτελούσαν ο Λοΐζος, ο Λεοντής, η Φαραντούρη, ο Λάδης, η Λήμνου, ο Ελευθερίου και ο Κουνάδης, που συμμετείχαν στον Σύλλογο Φίλων Ελληνικής Μουσικής (ΣΦΕΜ) και συναντιόντουσαν κάθε απόγευμα σ΄ ένα σπίτι της οδού Σόλωνος για να διαβάσουν ποιήματα και να παίξουν- και να τραγουδήσουν- τραγούδια. Δικά τους τραγούδια. Και μερικά του Μίκη, που ενέπνεε και ενθάρρυνε όλους αυτούς του νέους καλλιτέχνες, στις αρχές της δεκαετίας του ΄60.

Ο Ξαρχάκος κι εγώ ακολουθούσαμε τον δικό μας δρόμο. Άλλωστε, ο Σταύρος είχε ανοίξει ήδη περπατησιά, γράφοντας μουσική για το θέατρο «Πορεία», του Δαμιανού, αλλά και τραγούδια, όπως «Του λιμανιού το καλντερίμι», που τραγουδούσε η Πόλυ Πάνου. Όσο για τον Κουγιουμτζή, είχε μια αυτόνομη πορεία: έπαιζε πιάνο σε διάφορα κέντρα κι έφτιαχνε τραγούδια για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και για τη Λύρα του Πατσιφά.

Η «παρέα» άρχισε να μικραίνει σε μέγεθος και να δένεται σφιχτά, λίγο πριν από τη δικτατορία: Λοΐζος, Λεοντής, Γιάννης Γλέζος, Πάνος Γλυκοφρύδης, Λουκιανός κι εγώ.

Ύστερα ήρθε στη συντροφιά και έγινε επίλεκτο μέλος της και ο Κουγιουμτζής. Τότε ήταν- είχαν αρπάξει, πια, την εξουσία, οι συνταγματάρχες- που αποφασίσαμε να νοικιάσουμε ένα κέντρο, στην Πλάκα, όπου θα τραγουδούσαμε τα εκτός εμπορίου τραγούδια μας, τα οποία είχαν κοπεί από τη λογοκρισία του στρατιωτικού καθεστώτος. Το κέντρο, τελικά, δεν άνοιξε για πρακτικούς λόγους. Το όνομά του θα ήταν «Έμπα μέσα». Είχε ενδιαφερθεί και ο Μάτσας, στην εταιρεία του οποίου ανήκαν οι περισσότεροι από τους «κολλητούς» μας δημιουργούς.

Πέρασαν τα χρόνια, άλλοι φύγανε, άλλοι ήρθανε, εμφανίσθηκε ο Νταλάρας, εμφανίσθηκε ο Θεοφίλου, βρέθηκε ανάμεσά μας και η Χαρούλα, προστέθηκε, κατόπιν αλλά από κάποιαν απόσταση ο Παπακωνσταντίνου, ενώ ο Λοΐζος κρατούσε μόνιμες και δυνατές σχέσεις με τον Ρασούλη και τον Νεγρεπόντη. Το Μυρσινάκι, η βαφτισιμιά μου, ήταν τότε μωρό. Και ο- επίσης βαφτισιμιός μου- Μάνος, ο γιος του Αχιλλέα και της Χαρούλας, που τώρα είναι άντρας 25 χρόνων, ήταν ένα πρόσωπο που θα ΄ρχόταν από το μέλλον. Όπως κι έγινε.

Λοιπόν: όλον αυτό τον χρόνο θα έχουμε τον Μάνο Λοΐζο κοντά μας. (Και πότε δεν τον είχαμε στη σκέψη μας;). Ήδη, ο Νταλάρας έβγαλε δύο CD με τραγούδια του και θα κάνει συναυλίες και στην Κύπρο. Ο Παπακωνσταντίνου θα τραγουδήσει γι΄ αυτόν στη Θεσσαλονίκη. Η Χαρούλα θα αφιερώσει τις δύο συναυλίες της στο Ηρώδειο στον Μάνο και θα οργανώσει περιοδεία με έργα του, σε όλη την Ελλάδα. Και τέλος, στο κλειστό του ΟΑΚΑ, με πρωτοβουλία της ΕΡΤ, θα γίνει μια μεγάλη, λαμπρή εκδήλωση, για τον αγαπημένο συνθέτη.