«Αστείο βγάζει κυρίως το ασήμαντο»

«Μου αρέσει το αστείο που βγαίνει από κάτι ασήμαντο. Για παράδειγμα, όταν ο Μίστερ Μπιν προσπαθεί να πιάσει το σαπούνι κι εκείνο του γλιστράει από τα χέρια και αρχίζει να το κυνηγάει. Τα πολύ μικρά αστεία είναι τα καλύτερά μου». Ο Ρόαν Άτκινσον έβαλε ξανά το παντελόνι με τα κοντά μπατζάκια, το τουίντ σακάκι, την ταλαίπωρη γραβάτα-λωρίδα και ξεχύθηκε ως Μίστερ Μπιν, αυτήν τη φορά για διακοπές. Λακωνικός ο Μίστερ Μπιν. Αλλά κι όταν ανοίγει το στόμα του, άναρθρους ήχους βγάζει. Και δίνει αφορμές για απορίες. Γιατί να είναι τόσο αστεία η βωβή κωμωδία; «Είναι αστεία μόνον όταν την κάνεις να είναι αστεία. Πρόκειται περί εικασίας ότι η κωμωδία χωρίς διαλόγους είναι αξιωματικά διασκεδαστική, όπως επίσης το να πιστεύει κάποιος ότι θα τύχει διεθνούς αποδοχής αφαιρώντας τους διαλόγους από μια κωμική ταινία».

Αν κάποιος πει ότι διακρίνει το βρετανικό φλέγμα στην ταινία «Ο Μπιν πάει διακοπές» (προβάλλεται ήδη στην Ελλάδα), μάλλον θα πέσει έξω. Ο Άτκινσον παραδέχεται πως έχει εμπνευστεί εν μέρει από τον Γάλλο κινηματογραφικό ήρωα, τον κύριο Ιλό- τον οποίο εφηύρε ο Γάλλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας Ζακ Τατί, ο οποίος έκανε σειρά ταινιών με τον Ιλό, μεταξύ των οποίων και το φιλμ «Οι διακοπές του κυρίου Ιλό». Ωστόσο, τονίζει ότι όταν θέλει να σκαρφιστεί κάποια ιστορία ανατρέχει στις παιδικές του αναμνήσεις. «Ο Μίστερ Μπιν είμαι εγώ σε ηλικία εννέα ετών».

Και αποδίδει την παγκόσμια αποδοχή στο γεγονός ότι «ο ήρωάς μου ουσιαστικά είναι ένα παιδί “παγιδευμένο” σε σώμα ενηλίκου». Όπως δηλαδή έκανε ο Τσάπλιν με τον αλητάκο στα «Φώτα της πόλης». «Ναι. Και νομίζω πως είναι ένας από τους πιο θλιμμένους χαρακτήρες που είχαμε ποτέ στην κωμωδία. Αλλά ένα κομμάτι του χαρακτήρα αυτού είναι παιδικό. Αυτό το στοιχείο της παιδικότητας, ο περίεργος συνδυασμός του ευάλωτου, της παιδικής αφέλειας, με τον εγωισμό και την εικόνα που έχει κάποιος για τον εαυτό του, μόνο σε ένα παιδί 9-10 ετών το συναντάς.

Ε, αυτά τα στοιχεία συνδυάζει και ο Μίστερ Μπιν. Δείχνει πολύ γλυκός, ευάλωτος και αυτομάτως κερδίζει τη συμπάθεια όλων. Αλλά πίσω από αυτή την εικόνα «κρύβεται» ένας εγωίσταρος που θέλει να είναι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Σαν να είναι φύσει αναρχικός. Ο Μίστερ Μπιν, βλέπεις, δείχνει νομιμόφρων και με το στυλ του δίνει την αίσθηση ότι είναι προσκολλημένος στις κοινωνικές συμβάσεις, αλλά υπάρχει και ο άλλος του εαυτός, που θέλει να ουρλιάξει, να ξεσπάσει, να εκτονωθεί».