Οι βαθιές διαφορές τους

Φαντάζομαι μια συνάντηση ανθρώπων με διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές πεποιθήσεις, οι οποίοι εξανίστανται- τι λέω, έχουν φρίξει και φρυάξει- με το βιβλίο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού. Μαζεύονται, λοιπόν, για να δουν αν υπάρχει τρόπος να εκφράσουν από κοινού τη διαμαρτυρία τους για το έκτρωμα, με ένα μανιφέστο. Ας πούμε, για λόγους οικονομίας, ότι είναι τέσσερις. Ο πρώτος είναι ακροδεξιός. Ας τον ονομάσουμε Ηρακλή. Ο δεύτερος δηλώνει αριστερός. Αυτόν ας τον βαφτίσουμε Λαοκράτη. Ο τρίτος πρόσκειται στους εκκλησιαστικούς κύκλους. Έστω Θεόδουλος το όνομα αυτού. Ο τέταρτος, τέλος, είναι λάτρης του πνεύματος αντίστασης γενικώς. Θα τον αποκαλούμε Αντίμαχο.

«Συμφωνούμε», λέει ο Ηρακλής, «ότι το βιβλίο είναι ένα ανοσιούργημα και πρέπει να αποσυρθεί αμέσωςεγώ λέω και να καεί δημόσια.

Φυσικά, συμφωνούμε από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες. Εγώ, για παράδειγμα, πιστεύω ότι οι Έλληνες είμαστε το ανώτερο έθνος στον κόσμο, ξεχωριστή ράτσα, μπορεί και εξωγήινη.» «Εγώ», λέει ο Λαοκράτης, «προσδοκώ ανάσταση λαών και αταξική ζωή του μέλλοντος αιώνος.» «Δεν νοείται Ελληνισμός χωρίς Ορθοδοξία, δεν νοείται ελληνικό έθνος χωρίς την Εκκλησία», λέει ο Θεόδουλος.

«Εγώ», λέει ο Αντίμαχος, «ένα ξέρω: ότι ο Ελληνισμός είναι μια κουλτούρα αντίστασης. Μείναμε Έλληνες επειδή πάντα αντιστεκόμασταν.» «Συμφωνούμε, λοιπόν», ξαναπαίρνει τον λόγο ο Ηρακλής, «ότι το βιβλίο είναι ανιστόρητο και επικίνδυνο επειδή αρνείται την εθνική και φυλετική συνέχεια των Ελλήνων.» «Όχι φυλετική», ενίσταται ο Λαοκράτης. «Το φυλετική μυρίζει ρατσισμό και φοβάμαι πως είναι και επιστημονικά αμφισβητήσιμο.» «Ξεκόλλα», τον νουθετεί ο Ηρακλής. «Εμείς δεν είμαστε σαν τα μπάσταρδα έθνη της Δύσης, που απέκτησαν εθνική συνείδηση μόλις χθες, επειδή ώς τότε ήταν ένα τουρλουμπούκι βαρβαρικών φυλών, και θέλουν τώρα να μας πουν πως έτσι έγινε παντού. Εμείς είμαστε ειδική περίπτωση. Πώς θα κρατούσαμε ζωντανή από την αρχαιότητα την εθνική μας συνείδηση, αν δεν υπήρχε και φυλετική συνέχεια; Το πολύ πολύ να είχαμε γίνει σαν τους σημερινούς Αιγύπτιους.» «Μα τότε αρκεί η εθνική συνέχεια. Καλύπτει και τη φυλετική», λέει με πολιτική πονηριά ο Λαοκράτης.

«Τέλος πάντων», μουρμουρίζει δύσθυμα ο Ηρακλής, αφού το σκέφτηκε λίγο.

«Τι σημασία έχουν αυτά…», αρχίζει να λέει ο Αντίμαχος με δυσφορία, αλλά τον κόβει ο Ηρακλής, που ξαναζωήρεψε απότομα:

«Ε, όχι και τι σημασία έχουν, ρε φίλε. Εσύ δεν είπες πως μείναμε Έλληνες επειδή πάντα αντιστεκόμασταν; Αφού αντιστεκόμασταν, πώς γίνεται να μπασταρδευτήκαμε τόσο πολύ που να μην είμαστε πια η ίδια φυλή;» «Σωστό αυτό», ψελλίζει ο Αντίμαχος, κάπως σαστισμένος. «Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι ότι το βιβλίο, με αυτή τη ραγιάδικη αντίληψη που έχει για την Ιστορία μας, πόσο καλά περνούσαμε με τους Τούρκους κ.λπ., υπονομεύει το αντιστασιακό φρόνημα του λαού μας. Είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων.» «Του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού της υπερδύναμης», διευκρινίζει ο Λαοκράτης. «Η οποία θέλει να σαρώσει τα έθνη, γιατί στέκουν εμπόδιο στα σχέδιά της για πλανητική κυριαρχία.» «Προπαντός το ελληνικό έθνος», λέει ο Ηρακλής.

« Όλα τα έθνη», τονίζει ο Λαοκράτης. «Ως αριστερός, είμαι διεθνιστής, αλλά με την καλή έννοια, την πατριωτική.» «Προπαντός το ελληνικό έθνος», επιμένει ο Ηρακλής. «Τώρα δα δεν συμφωνήσαμε ότι ξεχωρίζαμε πάντοτε για την κουλτούρα αντίστασης που έχουμε; Άρα είμαστε ο πιο επικίνδυνος αντίπαλος και ο κύριος στόχος.» «Έτσι ακριβώς είναι», επιδοκιμάζει ο Αντίμαχος.

«Βλέποντάς το ιστορικά, οφείλω να συμφωνήσω», δηλώνει νηφάλια ο Λαοκράτης.

Μαρία Ρεπούση, Χαρά Ανδρεάδου, Αριστείδης Πουταχίδης, Αρμόδιος Τσίβας

ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤ΄

ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΤΑ ΝΕΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΧΡΟΝΙΑ

ΕΚΔ. ΟΕΔΒ, ΑΘΗΝΑ, 2006

«Ξεχνάτε όμως κάτι βασικό», παρεμβαίνει ο Θεόδουλος. «Αυτό το πνεύμα αντίστασης στις ξένες δυνάμεις, αυτή η συνέχεια της εθνικής συνείδησης του λαού μας, χρωστούν τα μέγιστα στην Εκκλησία.» «Στον κατώτερο Κλήρο», διορθώνει ο Λαοκράτης.

«Μπα;» κάνει ο Θεόδουλος. «Και ο κατώτερος Κλήρος τι είναι, ξεχωριστή οργάνωση, ανεξάρτητη από την ιεραρχία της Εκκλησίας μας; Ο διαχωρισμός σε κατώτερο και ανώτερο Κλήρο είναι εκ του πονηρού, είναι ένα σόφισμα που εξυπηρετεί αλλότριες σκοπιμότητες. Μία είναι η Εκκλησία μας. Και ο ρόλος της υποβαθμίζεται εγκληματικά στο συγκεκριμένο βιβλίο.» «Για μένα», λέει ο Ηρακλής, «ο χριστιανισμός είναι εβραϊκό κατασκεύασμα, εχθρός του Ελληνισμού. Αλλά δεν τον ταυτίζω με την Εκκλησία μας. Η Εκκλησία μας είναι σημαντικότερη από το δόγμα της, είναι εθνικό σύμβολο, και όλα τα εθνικά μας σύμβολα είναι ιερά.» «Αφού συμφωνούμε ότι το έθνος είναι ανάχωμα ενάντια στον ιμπεριαλισμό της παγκοσμιοποίησης», λέει ο Λαοκράτης, «πρέπει να προβάλλουμε ό, τι το ενισχύει. Συνεπώς και την Εκκλησία, ως σύμβολο. Έστω και με μύθους, όπως αυτοί για το Κρυφό Σχολειό και την ύψωση του λαβάρου στην Αγία Λαύρα.» «Οι μύθοι- αν, λέγω αν, δεχθούμε ότι πρόκειται περί μύθων- εκφράζουν μίαν βαθυτέραν αλήθειαν», λέει ο Θεόδουλος. «Εν προκειμένω, τους αρρήκτους δεσμούς της Εκκλησίας με τους αγώνες του Γένους.» «Ναι», συμφωνεί ο Λαοκράτης. «Αυτοί οι μεταμοντέρνοι θέλουν να τα απομυθοποιήσουν όλα. Για να αποξενώσουν ψυχικά τον λαό από τις παραδόσεις του.» «Η Ορθοδοξία και η Εκκλησία είναι διαχρονικά πόλοι αντιστασιακής συσπείρωσης του λαού μας», σιγοντάρει ο Αντίμαχος. «Πρέπει να τις σεβόμαστε. Όποιος μιλάει για τον προκαθήμενο της Εκκλησίας μας πρέπει πρώτα να πλένει το στόμα του.» «Πού καταλήγουμε, λοιπόν;» ρωτάει ο Θεόδουλος.

Καταλήγουν στο εξής μανιφέστο: Το εγχειρίδιο Ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού,με το να αρνείται τη συνέχεια της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων,να αποσιωπά τα δεινά που υπέστη ο Ελληνισμός από τους ξένους δυνάστες και τους άλλους εχθρούς του,να υποβαθμίζει τα πολεμικά κατορθώματα του Έθνους,να μειώνει τη μεγάλη συμβολή της Εκκλησίας στους αγώνες του Ελληνισμού,υποσκάπτει την εθνική αυτοσυνειδησία των μαθητών και τους καθιστά ανερμάτιστα,απαθή υποκείμενα,ανίκανα και απρόθυμα να αντισταθούν σε κάθε έξωθεν επιβουλή,σε κάθε προσπάθεια παραχάραξης ή νόθευσης της γνήσιας,αναλλοίωτης διαμέσου των αιώνων ελληνικής ταυτότητας.Στις σημερινές συνθήκες,όπου ξένα κέντρα αποφάσεων προωθούν σε παγκόσμια κλίμακα την εθνική και πολιτισμική ισοπέδωση, το βιβλίο αυτό εξυπηρετεί,υποψιαζόμαστε συνειδητά,τις δυνάμεις εκείνες που στρέφονται ιδιαίτερα κατά του ελληνικού έθνους,ως κατ΄ εξοχήν φορέα του πνεύματος αντίστασης.Για όλους αυτούς τους λόγους ζητάμε την άμεση απόσυρση του βιβλίου.

Υπέγραψαν το κείμενο και ετοιμάστηκαν να χωρίσουν.

«Θα ξανασυναντηθούμε σύντομα», λέει ο Ηρακλής.

«Γιατί σίγουρα θα υπάρξει νέα ευκαιρία», λέει με δυσοίωνο ύφος ο Αντίμαχος.

«Όπως τόσες φορές στο παρελθόν», λέει ο Λαοκράτης.

«Μήπως μας ενώνουν περισσότερα απ΄ όσα μας χωρίζουν;» ρωτάει ο Ηρακλής.

«Ο μεν βίος βραχύς, η δε πολιτική μακρά», απαντάει σιβυλλικά ο Λαοκράτης, παραφράζοντας τον Ιπποκράτη.

«Μα είμαστε σίγουροι, τελικά, ότι ξεκινήσαμε από τόσο διαφορετικές αφετηρίες;» ρωτάει ο Θεόδουλος.

Ο Λαοκράτης, ξαφνιασμένος τώρα, κοιτάζει πίσω, μακριά, ώς το βάθος του ορίζοντα της μνήμης.

«Ναι», απαντάει. «Βλέπω τις πινακίδες στη θέση τους.»