Με χίλιους κομπάρσους

Για την ιδέα να παρουσιαστεί το μονολογικό έργο του Δημητριάδη ως παράσταση πλήθους, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός λέει: «Το κείμενο μου αντηχεί σταθερά έναν πληθυντικό με δύο ποσότητες. Η πρώτη είναι ο τίτλος και το περιεχόμενο και η δεύτερη μια τεράστια ουρά ανθρώπων. Η ουρά είναι συστατικό της ανθρώπινης εμπειρίας σε βάθος χρόνου. Δεν ξέρω κανέναν άνθρωπο που να μην έχει σταθεί στην ουρά. Μια κρίσιμη ποιότητα που βέβαια σχετίζεται με ένα σωρό άλλα, όπως την αναμονή. Αν δεν έχεις αίτημα, δεν στέκεσαι στην ουρά και ταυτόχρονα υπαινίσσεται μια στοιχειώδη ελπίδα εκπλήρωσης του αιτήματος. Άρα τραγική έννοια. Υπάρχει μια φράση στον “Ρωμαίο και Ιουλιέτα” που αποτυπώνει αυτή την έννοια: “Ο θνητός περιμένει”. Η ουρά- συνώνυμο της λέξης “χώρα”- που αναμένει να διατυπώσει το αίτημά της, σαν ένα μεγάλο χορικό, συναντά την τραγωδία. Οι θεατές θα ακούνε αυτό που έχει να ειπωθεί, τον πόνο που υπάρχει και γίνεται λόγος βιωμένος- όχι αναγιγνωσκόμενος- από πολλά στόματα. Ο μόνος που θα διαβάσει κάτι είναι ο ίδιος ο Δημητριάδης, ο οποίος θα παρίσταται ως σώμα και ως φωνή. Στον “θίασο”, που θα είναι ουρά οφιοειδής με μια ορατή μετακίνηση μέσα από ζωντανές προβολές, θα υπάρχουν τρία γκρουπ ανθρώπων, τρεις δομικοί λίθοι. Πέντε ηθοποιοί, οι οποίοι θα αναλάβουν το κύριο βάρος του κειμένου, 17 ηθοποιοί, χορευτές, μουσικοί, γκρουπλίντερς, που κι αυτοί θα εκφέρουν κείμενο σκορπισμένοι στην ουρά, και η υπόλοιπη ουρά, από την οποία επίσης κάποιος θα λέει μια λέξη, μια φράση. Μια performance με είκοσι ηθοποιούς, χίλιους κομπάρσους, Έλληνες και ξένους, ένα μικρόφωνο και τον συγγραφέα».