Στην ακτή του Σαρωνικού

Ο κ. Περικλής Ατζαμπος, 41 ετών- πολίτης όπως υπογράφει- εξιστορεί μια μικρή περιπέτειά του στην ακτή του Σαρωνικού: «Είμαι κάτοικος Γλυφάδας και λόγω αναγκαιότητας διαμένω με τους γονείς μου τους τελευταίους 3 μήνες.

Στις 27 Μαρτίου 2007 λοιπόν και κατά τις 12 το μεσημέρι, οδήγησα το αμάξι σε μια περιοχή όχι μακρύτερα από 3 χλμ. από εκεί που διαμένω, σε ένα μέρος όπου προσφέρει σχετική ηρεμία, καλή θέα προς τη θάλασσα και τα συνδυάζει όλα αυτά με την ομορφιά του βουνού, αφού βρίσκεται στους πρόποδες του Υμηττού. Στο συγκεκριμένο σημείο πήγαινα αραιά και πού και πριν από 4 χρόνια.

Για να μην τα πολυλογώ, έκατσα εκεί για περίπου 5 ώρες μέσα στο αμάξι, διάβασα, απήλαυσα τη θέα, κοιμήθηκα, τραγούδησα, φώναξα, περπάτησα τριγύρω, απλά πράγματα δηλαδή!

Μέσα στις πρώτες 3 ώρες, λοιπόν, εμφανίζεται ένα περιπολικό της Αστυνομίας με 2 ένστολους.

Μου κάνουν σωματικό έλεγχο, έλεγχο προσωπικών στοιχείων- επιμένοντας στις ερωτήσεις τού αν εργάζομαι, τι κάνω στη ζωή μου, τι κάνω εκεί εκείνη την ώρα και γενικά έχοντας μια επιμονή που αληθινά δεν μπορούσα να εξηγήσω-, αλλά έλεγχο και του αυτοκινήτου, συμπεριφερόμενοι κοφτά, κρατώντας όμως τον πληθυντικό ευγενείας.

Φεύγοντας, λοιπόν, και αφού είχαν ικανοποιηθεί ότι δεν αποτελώ εμφανή κίνδυνο, ο ένας τους μου λέει: “Και να μην σας ξαναβρούμε εδώ πέρα”.

Όπως καταλαβαίνετε κάτι κλώτσησε μέσα μου και άρχισα να σκέφτομαι: “Για κάτσε βρε Περικλή. Έρχονται, σε ελέγχουν παντοιοτρόπως, τους συμπεριφέρεσαι απλά και πάρα πολύ συγκαταβατικά (πετώντας έστω μικρές νύξεις για τη στάση τους αυτή, της ολίγον υπερβολικής κατά την άποψή σου έρευνας) και έπειτα αφού φεύγουν βεβαιωμένοι για τα αποτελέσματα της έρευνάς τους, σου ζητούν και με αυτόν τον υποτιμητικό τρόπο να μην ξαναπάς εκεί! Ε, είναι υγιής στάση αυτή; Ε όχι, δεν είναι!”. Ρωτώντας τον ένστολο, του λέω: “Δημόσιος χώρος δεν είναι εδώ; Κάνω κάτι παράνομο;”.

“Όχι, μου απαντάει, αλλά εδώ έρχονται ναρκομανείς”.

Έφυγαν και έμεινα με την αδιόρατη απειλή ότι εγώ θα πρέπει να περιοριστώ, γιατί αυτοί νοιάζονται για το αν υπάρχει κάτι το απαγορευμένο!

Αντί δηλαδή να φοβούνται οι εκτός νόμου, έχουμε φτάσει στο σημείο να φοβούνται οι εντός νόμου! Εδώ οι ληστείες και τα διάφορα ανισόρροπα πέφτουν σύννεφο και τον άλλο τον ένοιαξε να μην με ξαναβρεί εκεί!».