Η  ΙΛΟΥΣΤΡΑΣΙΟΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ

Οι ήρωες της Ναΐρ είναι μάλλον επίπεδοι και η συμπεριφορά τους σε μεγάλο βαθμό προβλέψιμη. Το ίδιο και οι προσωπικές τους ιστορίες. Η Ναΐρ χρησιμοποιεί και αναδεικνύει τα παντοδύναμα κλισέ των ερωτικών ιστοριών, χωρίς να τα ανατρέπει. Μόνη εξαίρεση το πρόσωπο του Συάμ, που αποδεικνύεται περισσότερο δαιμόνιο και πολυεπίπεδο από όσο θέλουν να φαντάζονται οι άνθρωποι γύρω του. Ο Συάμ, αυτός ο μέγας υπερασπιστής κάθε είδους κλισέ, αποδεικνύεται πιο εύκαμπτος συναισθηματικά και με πολυμορφική συμπεριφορά. Ενδιαφέρον, επίσης, παρουσιάζει ο τρόπος που ο Κομάν μαθαίνει, κατανοεί και υπερασπίζεται το Κατάκαλι. Ο τρόπος με τον οποίο εισέρχεται στον σκληρό πυρήνα του χορού και της ερμηνείας των μύθων. Ο Κομάν είναι ένας ταγμένος καλλιτέχνης που προσφέρει τα πάντα για να θρέψει την τέχνη του.

Εξωτισμός
Η Ναΐρ ξεκινά με μια ισχυρή δομική σύλληψη, λειτουργικά εξωτικά στοιχεία αφήγησης και δύο παράλληλες ερωτικές ιστορίες. Θα μπορούσε να γράψει ένα ευφάνταστο βιβλίο για την πολιτισμική ταυτότητα και την πολιτισμική διαφορετικότητα. Για την παμφάγα τέχνη, που καταπίνει τη ζωή του καλλιτέχνη. Όμως τα κλισέ αποδεικνύονται πιο ισχυρά από το συγγραφικό της μπρίο. Παραδίνεται σε αυτά. Η πλοκή γίνεται προβλέψιμη, τα πρόσωπα μένουν αβαθή, η ιστορία της κυλάει και φεύγει. Συγγραφικά, κάνει αυτό που η Ραντά και ο Κομάν καταλογίζουν στον Συάμ:

μένει στην ιλουστρασιόν επιφάνεια των πραγμάτων. Δεν βουτάει βαθιά.