Η περιπέτεια για νέα ταυτότητα

Ο κ. Πέτρος Ευθυμιάδης, από τη Θεσσαλονίκη, περιγράφει τη λειτουργία της κρατικής μηχανής για να βγάλεις ταυτότητα:

«Πάω στην Εφορία να πάρω παράβολο για να βγάλω διαβατήριο. 76 ευρώ παρακαλώ (τα 50 που έδωσα πέρσι για να πάρω διαβατήριο μέγιστης διάρκειας 5 ετών πήγαν υπέρ πίστεως από 1/1/2006- βάλε και 10 ευρώ για τις φωτό διαβατηρίου). Στο ταμείο λοιπόν, νααα, μια ουρά σαν του πιθήκου. Ένας ταλαίπωρος πολεμούσε στο μοναδικό ταμείο. Άντε, τελείωσε και αυτό.

Πάω από το Αστυνομικό Τμήμα Λευκού Πύργου στην Αριστοτέλους. Ρωτάω τον συμπαθητικό (τηρουμένων των αναλογιών) μπάτσο μέσα στο κλουβί του τι χρειάζεται για να βγάλω ταυτότητα. Μου λέει ότι και να κλείσω ραντεβού τώρα, την ταυτότητα θα την πάρω κατά τον Ιούλιο, γιατί γίνεται χαμός(!).

Σημειωτέον δε, ότι οι νέες ταυτότητες θα είναι έγκυρες για κάνα χρόνο ακόμα, γιατί μετά θα γίνουν στο στυλ άλλων χωρών, σαν πιστωτικές κάρτες, οπότε θα πρέπει ξανά να τρέχουμε.

Θα πείτε, τότε γιατί θέλεις να βγάλεις ταυτότητα; Διότι θέλω να βγάλω διαβατήριο, και για να βγάλεις διαβατήριο χρειάζεται να έχεις φρέσκια ταυτότητα. Ο (συμπαθητικός) μπάτσος της προηγούμενης παραγράφου, διευκρινίζει όμως ότι καλύτερα ας ρωτήσω στο Αστυνομικό Τμήμα Τούμπας γιατί εκεί μπορεί να μπορώ να βγάλω διαβατήριο και με παλιά ταυτότητα… Εγώ, που μένω κέντρο πρέπει να πάω να κάνω τη δουλειά μου στο Α.Τ. Τούμπας, γιατί το Α.Τ. Τούμπας εξυπηρετεί όλο τον Δήμο Θεσσαλονίκης! Μετά, πήρα τηλέφωνο στο Α.Τ. Τούμπας για να ρωτήσω πότε μπορώ να πάω για διαβατήριο, όπου απάντησε ένας τύπος και αφού μου είπε τις ώρες και μέρες που “δέχονται” μουρμουρίζοντας και με ταχύτητα όση χρειαζόταν για να μην προλάβω να σημειώσω, σχεδόν μου το έκλεισε στη μάπα. Εγώ αυτόν τον πληρώνω από την τσέπη μου…

Έπειτα από λίγη ώρα, χτύπησε θυροτηλέφωνο και ήταν κάποιο courier για μένα. Μόλις άκουσα τη μαγική λέξη courier σκέφτηκα πως την πραγματικότητα τη χαρακτηρίζει ανελέητη ειρωνεία και σαρκασμός. Το courier έφερνε τα εισιτήρια που αγόρασα on line προ 4 ημερών για να πάω το καλοκαίρι στη Σιγκαπούρη σε έναν φίλο και για την οποία επίσκεψη πάλευα το πρωί για το διαβατήριο».