Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Υπάρχουν λαθραίες ζωές;

«Στην αρχή βλέπαμε χέρια να κρατιούνται στα κάγκελα, πρόσωπα ταλαιπωρημένα και απορημένα αλλά χαμογελαστά. Και ντρεπόμαστε που άνθρωποι στοιβάζονταν μέσα σε εμπορευματοκιβώτια (container) στο λιμάνι της Χίου. Πόση ώρα μπορείτε να μείνετε κλεισμένοι στη ζέστη του αυτοκινήτου σας; Δεκάδες άνθρωποι κρατούνται από χθες στο μεταλλικό κοντέινερ του λιμανιού της πόλης μας». Ό,τι διαβάσατε παραπάνω είναι η «ταυτότητα» μιας ομάδας ανθρώπων που συμπαραστέκονται στους πρόσφυγες που φθάνουν στις ακτές της Χίου. Μιας ομάδας ανθρώπων που την έγνοια για τον άλλον, τον ξένο, τον «παράξενο», δεν την θυμούνται μία φορά την εβδομάδα ή τον χρόνο, αλλά προσπαθούν να την κάνουν καθημερινή πράξη. Χωρίς καν να επιλέξουν κάποιο ανθρωπιστικό επίθετο για τη δράση τους. «Λάθρα; Καμιά ζωή δεν είναι λαθραία». Αυτό είναι το σύνθημα της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου. Οι πρόσφυγες που φθάνουν εκεί είναι από το Ιράν, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Παλαιστίνη, τη Σομαλία. Συχνά, είναι άνθρωποι που δεν φεύγουν για να γλιτώσουν μόνο από τη φτώχεια αλλά και από τον σίγουρο θάνατο. Άνθρωποι που εγκαταλείπουν τον τόπο τους γιατί γεννήθηκαν με το «λάθος» χρώμα επιδερμίδας ή με τη «λάθος» καταγωγή. Γιατί πιστεύουν στον δικό τους Θεό και όχι σε κάποιον άλλο, γιατί έχουν πολιτικές πεποιθήσεις που δεν αρέσουν σε όσους κυβερνούν τυραννικά τις χώρες τους. Είναι άνθρωποι που ταξιδεύουν επί μήνες, σε στεριά και θάλασσες, σε χιόνια και σαπιοκάραβα, στο έλεος των συνοριοφυλάκων και των λαθρεμπόρων. Εκείνοι που φθάνουν στις ακτές της Χίου είναι οι τυχεροί. Πολλοί αφήνουν την τελευταία τους πνοή στο ταξίδι. Πνίγονται και γίνονται τροφή για καρχαρίες. Χάνονται στη λήθη. Ούτε ένας τάφος δεν θα δείξει ότι κάποτε πέρασαν από αυτό τον κόσμο… Οι πρόσφυγες που φθάνουν στις ακτές της Χίου είναι, επίσης, παράξενοι άνθρωποι. Έτσι είναι οι πρόσφυγες. Έχουν ζωγραφισμένο τον τρόμο στα μάτια, αλλά ταυτόχρονα χαμογελούν. Γιατί μέσα στον πρόσφυγα συνυπάρχουν ο τρόμος και η ελπίδα της σωτηρίας. Συνυπάρχουν το φάντασμα του θανάτου και η επιθυμία της ζωής. Μόλις φθάσουν όμως στις ακτές, συνήθως παίρνουν αμέσως στο χέρι το χαρτί της απέλασης. Συνήθως δεν τους δίνουν καν δικαίωμα να κάνουν αίτηση ασύλου. Συνήθως οι αιτήσεις τους δεν εξετάζονται. Και όταν εξετάζονται, σχεδόν πάντα απορρίπτονται. Εν τω μεταξύ, τους κλείνουν σε κοντέινερ, ανά δέκα ή ανά είκοσι άτομα: σαν απόβλητα που πρέπει να επαναπροωθούνται από εκεί που ήρθαν. Εάν αυτούς τους ανθρώπους τους στείλεις από εκεί που ήρθαν, είναι σαν να τους στείλεις στον σίγουρο θάνατο.

Τέτοια περίπτωση είναι εκείνη των 41 Ιρακινών, που την περασμένη Πέμπτη οι αρχές προσπάθησαν να επαναπροωθήσουν μαζικά προς την Τουρκία. Από εκεί και πέρα, κανείς δεν ξέρει τι θα απογίνονταν. Στους πρόσφυγες αυτούς δεν δόθηκε καν το δικαίωμα να κάνουν αίτηση ασύλου. Χάρη στην αντίδραση των ανθρώπων της Επιτροπής Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου η απέλαση ανεστάλη. Προσωρινά όμως. Διαβάζω στην ιστοσελίδα της οργάνωσης. «Πετύχαμε να διακοπεί η απέλασή τους σήμερα το πρωί. Να δεσμευθεί η Αστυνομία να παραλάβει τα αιτήματα ασύλου από τους πρόσφυγες. Και να φάνε ξύλο από τους αστυνομικούς» γράφει. Γιατί όταν οι πρόσφυγες διαμαρτύρονται για την απέλασή τους τρώνε και ξύλο. Οι Ιρακινοί περιμένουν ακόμα στα κελιά, χωρίς να ξέρουν σε ποια πλευρά του κόσμου θα ξημερώσουν. Περιμένουν, με αυτό το παράξενο ύφος του πρόσφυγα, όπου το φάντασμα του θανάτου συνυπάρχει με την επιθυμία της ζωής…

ΥΓ: Η Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Πρόσφυγες Χίου συλλέγει υπογραφές,προσπαθώντας να σταματήσει την απέλαση των 41 Ιρακινών προσφύγων. Για περισσότερες πληροφορίες κάνε κλικ εδώ: www. lathra.gr