το πνεύμα του τόνου

«Η Κόλαση είναι οι άλλοι»

«Δουλειά δεν είχε ο διάολος…». Ο κόσμος φλέγεται σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Νταρφούρ… πείνα, δίψα, αρρώστιες θερίζουν την Αφρική, ο φυσικός πλούτος καταστρέφεται, οι πάγοι λειώνουν, οι υδάτινοι πόροι στερεύουν, το κλίμα αλλοιώνεται κι ο Πάπας της Ρώμης… δαιμονίζεται. «Η Κόλαση υπάρχει στ΄ αλήθεια και είναι αιώνια», αποφαίνεται «κι αλίμονο σ΄ όποιους δεν πιστεύουν στον Θεό, εκεί θα καταλήξουν, είναι βέβαιο»!

Δεν μας λέει όμως πού την τοποθετεί. Στα βάθη του Βεζούβιου, που είναι και κοντά του ή μήπως κάπου αλλού, στον δικό μας Αχέροντα π.χ.; Μάλλον όχι, γιατί εκεί οι τεθνεώτες περνούσαν μια χαρά, στη Γη των Μακάρων.

Κάνανε κι ένα ταξιδάκι αναψυχής, με τη βάρκα του Χάροντα, πριν κατεβούν στον Άδη. Τα πιστεύει, αλήθεια, αυτά που λέει ο άγιος Πατέρας; Μήπως προτίθεται να ξανανάψει και τις πυρές του Μεσαίωνα, να κάψει αμαρτωλούς και μάγισσες πριν τους ξαποστείλει στην Κόλαση; «Η Κόλαση είναι οι άλλοι», λέει ο Σαρτρ στο «Κεκλεισμένων των θυρών» κι ο δικός μας σοφός ποιητής: «Χαρά η ζωή κι ο θάνατος μαυρίλα». Μια ζωή την έχουμε, εδώ πάνω στη γη, σύντομη, ανεπανάληπτη, με χαρές και βάσανα, μία και μοναδική, μοιραίοι, περαστικοί, με το σημάδι του «τέλους» χαραγμένο στο μέτωπο. Οι νεκροί πάνω στον λόφο, στο «Ορφέας στον Άδη», κραυγάζουν μέσω του Τένεσι Ουίλιαμς: «Ζήσε, ζήσε, ζήσε, απόλαυσε αυτό το θείο δώρο που σου δόθηκε και λέγεται ζωή όσο πιο πλέρια μπορείς, πριν καταλήξεις σκόνη και κόκαλα γυμνά, όπως εμείς». Οι ποιητές τα ΄χουν πει όλα. Οι παπάδες απλώς επαναλαμβάνουν ματαίως, σε ώτα μη ακουόντων, τα τετριμμένα παλαιών, ανεπιστρεπτί τελειωμένων εποχών.