«Να παλέψουμε στα ίσια»

Πιστεύοντας πως ήδη στις μέρες μας έχουμε ξεκοπεί εντελώς από τη φύση και τις παραδόσεις, ο Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος διαπιστώνει ότι «ζούμε έναν “τηλεοπτικό παράδεισο”, που μας προσφέρει φύση και παράδοση ως διαλείμματα για διαφημίσεις»! Κι ας νιώθει μέσα του πως «δεν μπορεί να υπάρξει παγκοσμιοποιημένη Ελλάδα χωρίς τοπική και εθνική ταυτότητα»… Γιατί κατά τη γνώμη του, «η εθνική ταυτότητα δεν συγκροτείται με ιδεολογήματα, ούτε στα γήπεδα σε ντέρμπι με τους Τούρκους ούτε μπροστά στην τηλεόραση. Συγκροτείται στην εκπαίδευση, στις τέχνες, στον κινηματογράφο».

Άραγε,αυτή τη μετάλλαξη θα αναγκαστεί να ακολουθήσει και ο ελληνικός κινηματογράφος,αν θέλει να τον σκέπτονται και να τον βλέπουν οι σημερινοί ή οι αυριανοί θεατές;

Αυτό είναι ένα ζήτημα. Δεν νομίζω ότι επειδή είμαστε Έλληνες πρέπει να κάνουμε ταινίες μόνο για τον μουσακά και το σουβλάκι. Μπορούμε να μιλήσουμε και για άλλα ζητήματα. Από την άλλη μεριά, πιστεύω πως ο πολιτισμός και επομένως και ο κινηματογράφος, απειλείται περισσότερο από εμάς τους ίδιους παρά από την παγκοσμιοποίηση.

Αν εμείς δεν τον στηρίξουμε ουσιαστικά- που δεν το στηρίζουμε- τότε θα αλωθούμε.

Γιατί η ελληνική κινηματογραφία σπάνια κάνει καριέρα στο εξωτερικό,ενώ άλλες κινηματογραφίες από χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου,το καταφέρνουν καλύτερα από μας;

Νομίζω πως αν δεν έχεις την τύχη να είσαι χώρα του Τρίτου Κόσμου, τότε χωρίς υποδομή δεν τα καταφέρνεις σε ζητήματα πολιτισμού. Κι εμείς πάψαμε προ πολλού να αποτελούμε τους ιθαγενείς της Ευρώπης ή καλύτερα να μας αντιμετωπίζουν ως τέτοιους. Άρα λοιπόν πρέπει να παλέψουμε στα ίσια με τους υπολοίπους. Από κει και πέρα, ο κινηματογράφος εκτός από υποδομή, χρειάζεται και επενδύσεις. Ξέρετε ποιος είναι ο προϋπολογισμός για τον κινηματογράφο της Δανίας ή ακόμη και του Ιράν; Δυστυχώς, πολλαπλάσιος του δικού μας. Εμείς ακολουθούμε την τακτική “πάρε λίγα, για να κάνεις κάτι που χρειάζεται περισσότερα”. Αυτό τις περισσότερες φορές είναι χειρότερο από το να μην έχεις καθόλου.