«Καλύτερα παγκοσμιοποίηση, παρά κλαρίνα στα τοκ-σόου»

ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΟ ΑΤΟΜΟ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ, ΜΙΑΣ
«ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
ΑΣΤΟΣ» ΚΑΙ Ο «ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΦΥΛΑΚΑ» ΜΙΛΑΕΙ
ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΔΙΧΑΣΜΟ ΜΑΣ
Ηαναζήτηση ενός πιστολιού γεννάει ένα θρίλερ στα βουνά της Πίνδου, με τέσσερις «χαμένους» νεαρούς να αναζητούν ένα καταφύγιο… μυαλού, καθώς δεν ξέρουν πού πατούν και πού πηγαίνουν. Κι ας είναι νέοι και ωραίοιΑπόστολος Τότσικας, Νικόλας Αγγελής, Ελένη Βεργέτη, Δημήτρης Τζουμάκης.

«”Ο γιος του φύλακα” δεν είναι τόσο μια ταινία που θέλει κάτι να φυλάει, αλλά αντίθετα, να απελευθερώνει. Να απελευθερώνει στο κινηματογραφικό πανί εικόνες και συναισθήματα που μας αφορούν», λέει ο σκηνοθέτης της Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος που εξηγεί ότι «το θέμα της ταινίας είναι η συνειδητοποίηση ενός νέου ανθρώπου μέσα από μια οδυνηρή εμπειρία ενηλικίωσης που απελευθερώνει τις δυνάμεις της φιλίας και της αγάπης». Και ο βασικός ήρωάς της- Απόστολος Τότσικας- «έχει ξεμείνει με τους λιγοστούς

Δεν νομίζω ότι επειδή είμαστε Έλληνες πρέπει να κάνουμε ταινίες μόνο για τον μουσακά και το σουβλάκι

κατοίκους σ΄ αυτό το εγκαταλειμμένο χωριό, όχι γιατί το θέλει, αλλά γιατί- μάλλον- φοβάται την πόλη».

Όλα αρχίζουν με έναν φιλόδοξο νεαρό δημοσιογράφο ενός καναλιού τής επαρχίας, ο οποίος αναζητά ένα πιστόλι που κλάπηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων στην α λα κάντιτ κάμερα εκπομπή του… Και ο σκηνοθέτης που έχει γεννηθεί σ΄ ένα ορεινό χωριό της Πίνδου, στο Αρματωλικό, κι έχει μεγαλώσει στα Τρίκαλα, διευκρινίζει ότι: «Ο κεντρικός ήρωας κάνει ένα ταξίδι μύησης στο παρελθόν και το παρόν ενός εγκαταλειμμένου χωριού της Πίνδου, που είναι το χωριό της μάνας του. Ένα ταξίδι στο τότε και στο τώρα ενός τόπου, ένα ταξίδι στην αποδοχή, τη συμφιλίωση. Εκεί, σ΄ ένα περιβάλλον γυμνό και εχθρικό, βρίσκει κομμάτια που τον αφορούν προσωπικά, που τον αλλάζουν. Βέβαια αυτό το ταξίδι απέχει πολύ απ΄ το να το πεις ευχάριστο, αλλά όσο οδυνηρό κι αν είναι εντέλει, έχει έναν απελευθερωτικό χαρακτήρα για τον ήρωα».

Αν και γυρισμένη στην ορεινή Πίνδο,σημειώνεις ότι η ταινία «δεν έχει να κάνει με κάποια επιστροφή στην παράδοση και στη φύση».Αυτό το λες για να μη θεωρηθεί φολκλόρ η ταινία ή γιατί δεν υπάρχει περίπτωση στις μέρες μας,να κάνει μια τέτοια επιλογή ο σημερινός Έλληνας;

«Γενικά είμαι επιφυλακτικός απέναντι στο φολκλόρ και στους επαγγελματίες τής παράδοσης. Η νοσταλγία για ένα κατασκευασμένο εκ των υστέρων παρελθόν δεν μου λέει και πολλά πράγματα. Από την άλλη μεριά, η ταινία δεν προτείνει να τα παρατήσουμε όλα και να γυρίσουμε στα χωριά μας, αυτό θα ήταν αστείο, απλώς μιλά για τη σχέση μας με αυτά που αφήσαμε πίσω… Αντίθετα,τονίζεις ότι «η επίδραση του περιβάλλοντος θα είναι καταλυτική για τους τέσσερις ήρωες της ταινίας».Γιατί,μήπως αυτό σημαίνει ότι σε ένα τέτοιο περιβάλλον κρύβονται πολλά μυστικά και ποια είναι αυτά;

info

«Ο γιος του φύλακα» βγαίνει στις αίθουσες στις 12 Απριλίου. Έχει κερδίσει το β΄ βραβείο καλύτερης ταινίας 2006, βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Ναι, το τοπίο έχει μνήμη. Τα άδεια σπίτια, τα στενά, οι λόφοι και τα βουνά των έρημων ορεινών περιοχών της Ελλάδας μάς εμπεριέχουν. Αφήσαμε πολλά κομμάτια μας εκεί.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ομοιογενής αστικός πληθυσμός, πόσο μάλλον στην Αθήνα. Τα πατρικά σπίτια των περισσοτέρων από εμάς ρημάζουν σε κάποια εγκαταλειμμένα χωριά της Ελλάδας. Ένας Γάλλος νομίζω πως βιώνει διαφορετικά την πόλη απ΄ ό,τι ένας Έλληνας, ίσως μ΄ έναν τρόπο πιο ισορροπημένο. Αντίθετα ο Έλληνας, παρά την προσπάθειά του, ποτέ δεν μπόρεσε να γίνει αστός!

Είναι αδύνατον,πια,να υπάρξει επιστροφή στη φύση και στις παραδόσεις;

Σε ποια φύση και σε ποια παράδοση; Τι έχει απομείνει από τη φύση και τι εννοούμε με τον όρο παράδοση; Αυτά τα ερωτήματα είναι το ίδιο σημαντικά με τις απαντήσεις. Γιατί η παράδοση, όπως και άλλα πράγματα στην Ελλάδα, έχουν δεινοπαθήσει. Αν λοιπόν σήμερα με τον όρο παράδοση εννοούμε τα κλαρίνα στα τοκ-σόου, τότε προτιμώ την παγκοσμιοποίηση!