Φάγαμε …στο «Calvi»

Στην αρχή της Χάριτος δεξιά, στο ίδιο σημείο όπου κάποτε στεγαζόταν το ιστορικό για την εποχή του «Glo-Glos», έπειτα από διάφορους άλλους «γαστροκατοίκους», βρίσκεται το «Calvi». Το όνομά του σημαίνει σπηλιά, κάτι που σε παραπέμπει στο γεγονός ότι είναι ημιυπόγειο. Τα λευκά και φωτεινά χρώματά του, οι άσπρες ξύλινες τριγωνικές καρέκλες και τα άλλα ανοιχτόχρωμα στοιχεία, όπως και οι στρατηγικά τοποθετημένοι καθρέπτες, κάνουν τον ημιυπόγειο χώρο πολύ πιο ανθρώπινο και ελαφρύ. Με το που μπήκα μόνη, καθώς η φίλη μου δεν είχε φθάσει ακόμα, ο σερβιτόρος με αποφασιστικότητα με οδήγησε σε ένα τραπέζι στο βάθος. Ο θόρυβος ήταν ανθρώπινος, αλλά δίπλα μου τρεις άνδρες κάπνιζαν πούρα, κάτι που μισώ και το οποίο θεωρώ απόδειξη του απόλυτου εγωισμού και της αναισθησίας προς τον γείτονα. Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτή η πρακτική, να εφαρμόσουν οι εστιάτορες επιτέλους τους ευρωπαϊκούς κανόνες για την απαγόρευση του καπνίσματος. Μου χάλασε όλο το βράδυ και ακόμα πονάει ο λαιμός μου. Τέλος πάντων, αυτή είναι τροφή για άλλο άρθρο. Ας συγκεντρωθώ στο φαγητό. Δεν μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Το μενού είναι μικρό, γενικά ένα καλό σημάδι, κάτι που συνήθως σημαίνει ότι είναι προσεγμένο. Εγώ το βρήκα βαρετό και χωρίς έμπνευση, ακόμα και αυτά που ο αποφασιστικός σερβιτόρος πρότεινε με τόση σιγουριά.

Η σούπα ημέρας ήταν μια τραχανόσουπα «βελουτέ» με φέτα. Λίγο λεπτή και πιο ρευστή απ΄ ό,τι θα την ήθελα, είχε την παραδοσιακή νοστιμιά. Της έλειπε σώμα. Η σαλάτα με τρυφερή πρασινάδα και σάλτσα πέστο ήταν νόστιμη, από τα πιο εύγευστα πιάτα της βραδιάς. Είχαμε την περιέργεια να δοκιμάσουμε το πιάτο ημέρας για χορτοφάγους, αν μη τι άλλο επειδή σπανίως βλέπει κανείς μια τέτοια προσφορά. Το συγκεκριμένο ήταν ένα είδος wrap, από λεπτή κρέπα με διάφορα ψητά λαχανικά και τυρί, το οποίο θα ήταν πιο κατάλληλο σε μενού φαστ φουντ και όχι σε «φίνο» εστιατόριο που το πουλάει προς 12 ευρώ. Τα ταλιολίνι με αβγοτάραχο είχαν ωραία γεύση και ικανοποιητική παρουσία του αβγοτάραχου, αλλά η σχέσης τιμής- ποιότητας ήταν προσβλητική. Η μερίδα εξαιρετικά μικρή. Το ορτύκι γεμιστό με νιόκι ούτε κατάλαβα με τι ήταν γεμιστό, ούτε κατάλαβα τη γεύση των νιόκι τα οποία ήταν σκεπασμένα με πολύ σουσάμι, με αποτέλεσμα να είναι απλοί σβόλοι από πλαδαρή ζύμη που κολλούσαν στα δόντια χάρη στο σουσάμι.

Το υπόλοιπο μενού ακολουθεί την πεπατημένη με μίνιμαλ πινελιές δημιουργικό- τητας: παπαρδέλες μπολονέζ, νιόκι με παρμεζάνα, κόκορα κρασάτο, μπιφτέκι με τομάτα, φέτα και ρόκα, κατσικίσιο κότσι με κριθαράκι. Βασικά, επειδή είναι μικρό το μενού, θα έπρεπε το κάθε πιάτο να εντυπωσιάζει και να είναι μοναδικό, μια ευκαιρία για τον σεφ να ασκεί το ταλέντο του. Δυστυχώς, τα βρήκα μπανάλ. Τέλος, η τάρτα με φιρίκια και παγωτό ήταν το φίνο πιάτο της βραδιάς.

ΥΓ: Ήθελα να εγκωμιάσω ιδιαίτερα τον ένα από τους δύο σερβιτόρους, ο οποίος, εκτός από τα άπταιστα αγγλικά του, ήταν εντυπωσιακά ευγενής.

<«Calvi»: Χάριτος 4 Κολωνάκι, τηλ. 210-7252.054

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 30 έως 40 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα:

Ρομαντική, σικ, όμορφη σάλα

Κουζίνα:

Μοντέρνο, αλλά χωρίς ιδιαίτερη ταυτότητα

Σέρβις:

Καλό

Κάβα:

Καλή