Νέοι δίσκοι

Θηλυκή ματιά και λειωμένα λάστιχα

Το νιώθεις όταν βλέπεις κάτι αληθινό. Σε πιάνει, σε τραβάει κοντά του, σε ρουφάει, σε συγκλονίζει, σε απογειώνει, σου κόβει την ανάσα. Συνέβη με τους Αnd you will know us by the trail of dead τις προάλλες στο «Gagarin». Μερικές φορές δεν χρειάζεται ούτε και να είναι το αληθινό πράγμα, αρκεί να σου κάνει, κάτι να σου λέει, κάπου να σε πηγαίνει, κάπου να το συναντάς. Μπορεί να είσαι ειδικός, άσχετος, αδιάφορος, κολλημένος, τσαντισμένος, κουρασμένος, πνιγμένος, χαμένος, κακιωμένος, περαστικός. Αυτό είναι το ωραίο με τη μουσική- δεν έχεις να δώσεις λόγο σε κανέναν. Μα, σε κανέναν. Η μεγαλύτερη σούπα μπορεί να είναι το αριστούργημά σου. Δεν θα το παίξουν στις ειδήσεις άλλωστε και καλύτερα θα είναι έτσι.

Υποκλίνομαι ακόμη μια φορά στην Κυρία. Αγέρωχη και λαβωμένη. Η Λουσίντα Γουίλιαμς έχει σκάψει μέσα στη σκόνη και έχει βρει τον θησαυρό της Σιέρα Μάδρε. Έμπνευση από χρυσάφι. Δεν ξέρω πού ακριβώς είναι αυτό το σημείο. Υποθέτω, όπου θέλει κανείς. Κάπου στη Δύση για εκείνη. Εξ ου και το «West». Μυρίζει λάστιχο που λειώνει στον ήλιο, είναι σκοτεινό, βαθύ, μυστηριώδες και εντούτοιςσαν να αγαπάει τις συγκρούσεις- μυρίζει άνοιξη. Σαν τις νεραντζιές που ανθίζουν. Η Λουσίντα Γουίλιαμς, αστέρι μεγάλο της roots/folk σκηνής, καταθέτει βιωματικά τις ιστορίες της. Η μητέρα της έφυγε από τη ζωή- λέει- την περίοδο που έγραφε τα τραγούδια και μια σχέση έγινε σμπαράλια. Η Γουίλιαμς χάνει, αλλά κερδίζει. Έχει τα κότσια (και τον θησαυρό), μια φλέβα από μαύρο χιούμορ, την τέλεια αφήγηση. Όπως οι παλιοί φολκ τραγουδοποιοί με μια κιθάρα και μια φυσαρμόνικα, μόνο που η Λουσίντα μεταφέρει όλο αυτό το σκηνικό αναλλοίωτο, δώρο στις παρέες του myspace και του κομπιούτερ.

Μέσα στο σύμπαν της ζουν η μελωδία, η καθαρή ματιά και ένας… Ντίλαν. Ο Χαλ Γουίλνερ μαζί της στην παραγωγή- σπουδαίοι παίκτες στην ορχήστρα- και η βραχνή φωνή να ξεκινάει από την αρχή: Ι΄ m learning how to live. Έχεις ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς με το άνοιγμα της άνοιξης. Κάθε ένα από τα τραγούδια του- μελαγχολικό, πικρό- αξίζει να ακουστεί στην υποδοχή της.


5 διάσημοι ροκ «ιεροκήρυκες»

● Αl Green (γνωστός ως και ο Αιδεσιμότατος Αλ) ● Little Richard (είδε, πίστεψε, κήρυξε τον Λόγο του)

● Reverend Run (εκ των Run DΜC, του χιπχοπ και των σνίκερ)

● Reverend Ηorton Ηeat (της γνωστής phychobilly τεξανικής κομπανίας)

● Μanic Street Ρreachers (μανιακοί της brit-pop)


Κάνε τον σταυρό σου…

Σηκώνει το βάρος η Rickie Lee Jones, αλλά πόσο μακριά μπορεί να πάει την ιστορία; Την πιάνει από την αρχή. Επαναλαμβάνεται. Κάνει κύκλους, κουράζεται. Το «Τhe Sermon on Εxposition Βoulevard» (Νew West) είναι ένα αυτοσχεδιαστικό εγχείρημα με μπόλικη πίστη και προσευχή. Όμως το πολύ το Κύριε Ελέησον, το βαριέται και η Ρίκι Λι, που είναι μεν περσόνα και περιζήτητη στις underground συναναστροφές και ακλόνητη στον θρόνο της τραγουδοποιίας όμως μέσα στη γλυκύτητά του και τις αλήθειες του αυτό το έργο κολλάει. Μισές ιδέες, άλλες λαμπερές άλλες θαμπές. Το προτείνω στους φαν, αλλά εμένα με έχασε κάπου στον δρόμο.

Μεγάλωσε με γκόσπελ και Έλβις Πρίσλεϊ, η φολκ την τράβηξε σαν μαγνήτης και το καλό της γούστο την έφερε σε εκλεκτές συνεργασίες. Η Kate Campbell, την οποία καιρό είχαμε να ακούσουμε, εδώ στο «For the Living of these Days» (Ηitch Ηyke) μελετά τις αγαπημένες της μουσικές μετά του αξιότιμου Σπούνερ Όλνταμ- εκείνου του κυρίου με το μαγικό άγγιγμα του στα γκόσπελ- σόουλ της Αρίθα. Το ζητούμενο; Η προσέγγισή τους στα παραδοσιακά, στον Γούντι Γκάθρι, στον Κρις Κριστόφερσον μαζί και δικά τους κομμάτια- με ευλάβεια και προσήλωση- σε βγάζει σε ένα καθαρό, διαυγές, φολκ/γκόσπελ άλμπουμ. Μεγάλη Εβδομάδα έρχεται.


… και πες κι ένα τραγούδι

Τα τραγούδια της φρέσκιας συλλογής της Ρutumayo τα λένε γυναίκες- μερικές από τις οποίες έχουν στην αγκαλιά και μια ακουστική κιθάρα. Διαλεγμένες οι φωνές, κυρίως επειδή εκπροσωπούν οι πιο πολλές νέες δυνάμεις που άφησαν ήδη το σημάδι τους στην παγκόσμια σκηνή και έχουν ακροατήριο και μακριά από τις πατρίδες τους. Από την Ισλανδοϊταλή Εμιλιάνα Τορίνι ώς τη Χιλιανοβραζιλιάνα Λούκα Μουντάκα, τη Λούρα από το Πράσινο Ακρωτήρι, την Κολομβιανή Μάρτα Γκόμεζ και τη δική μας Αναστασία Μουτσάτσου, το «Women Οf Τhe World» σε βάζει σε βαθιές σκέψεις- γιατί να χαλάμε έναν πλανήτη που ακούγεται τόσο ωραία;