[ ΑΙΧΜΕΣ ] Ίωση

ΤΙ ΘΑ διδάξουμε από σήμερα που ανοίγουν τα Πανεπιστήμια; Πώς θα παρασιωπήσουμε ό,τι έγινε επί τέσσερις μήνες; Όλα καλά; Ημερήσιο πρόγραμμα, ημερήσια διάταξη, μονιμοποιήσεις και προαγωγές;

Πώς θα μαντρωθούν ανοιξιάτικα οι φοιτητές στα Αμφιθέατρα; Με τη χρησιμοθηρική νοοτροπία των τριών επιπλέον εβδομάδων διδασκαλίας για να μη χαθεί το εξάμηνο; Την κομματική υπερδιέγερση για τις επικείμενες φοιτητικές εκλογές; Την πίκρα ενός μεγάλου (του πρώτου) συμβιβασμού;

Φαντάζεται η κυρία Γιαννάκου τι εσωτερικά προβλήματα δημιούργησε ο νόμος της; Εγώ, ευτυχώς, δεν έχω τον καιρό να προσαρμοστώ στις επερχόμενες «αξιολογήσεις». Ο Μποντριγιάρ πέθανε χωρίς να προλάβει να δει τι μας περιμένει. Έγραφε: «Απέναντι σ΄ έναν ιογενή κόσμο, η σκέψη οφείλει ίσως να γίνει και αυτή ιογενής, δηλαδή ικανή να δημιουργεί συσχετίσεις ή διαχωρισμούς διαφορετικούς από εκείνους της αντικειμενικής κριτικής. Οφείλει να είναι αγκυροβολημένη σ΄ αυτήν την ιογένεια του κόσμου και ταυτόχρονα να είναι ο αντίποδάς της, διαφορετικά δεν υπάρχει πλέον ως σκέψη». Αλλά και να υπάρξει, θα είναι άρρωστη.