«Το καλό κείμενο είναι δίχτυ ασφαλείας»  

ΜΕ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟΦΙΛΟ
ΚΟΙΝΟ, Η ΑΝΝΑ ΜΑΣΧΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΣΠΑΝΙΟ ΕΙΔΟΣ
ΤΩΝ ΗΘΟΠΟΙΩΝ, ΤΩΝ ΟΠΟΙΩΝ ΟΙ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ
ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΝ ΤΙΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΕΣ ΤΟΥ
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΤΟΥΣ
«Δεν θέλω να δεσμεύομαι από όνειρα. Μ΄ αρέσει να δουλεύω με ανθρώπους που ενδιαφέρονται για μένα, εγώ για εκείνους και όλοι για το καλύτερο αποτέλεσμα. Τότε η πραγματικότητα του θεάτρου γίνεται ακόμα πιο σημαντική. Το ίδιο δεν συμβαίνει και στη ζωή;».

Απόφοιτος της Σχολής του Εθνικού θεάτρου (1991), η Άννα Μάσχα ξεχώρισε αμέσως ως μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της γενιάς της. Μια ακρόαση που έκανε ο Γιάννης Χουβαρδάς για την «Ιφιγένεια εν Ταύροις» (συμπαραγωγή του Θεάτρου του Νότου με το Νεοϋορκέζικο «Λα Μάμα») ήταν η αρχή μιας μακρόχρονης συνεργασίας που κρατάει ακόμα. Μπήκε ως υποσχόμενο φιντάνι στο φυτώριο του «Αμόρε» κι εξελίχθηκε σε θεατρική προσωπικότητα. Λένε, πως η περιπλάνηση σε τόπους και ανθρώπους κάνει τους καλλιτέχνες πλουσιότερους. Η δική της περιπλάνηση μοιάζει περιορισμένη, στην οδό Πριγκιποννήσων (Αμόρε).

«Μ΄ αρέσει η περιπέτεια, αλλά αν νιώσω κάπου καλά, εκεί μένω. Οι άνθρωποι, το ύφος και το περιεχόμενο της δουλειάς μού ταίριαξαν. Συμμετείχα σ΄ ένα πλούσιο, απαιτητικό ρεπερτόριο και συνεργάστηκα με σημαντικούς σκηνοθέτες (Γιάννη Χουβαρδά, Θωμά Μοσχόπουλο, Νικαίτη Κοντούρη, Βαρβάρα Μαυρομάτη, Στάθη Λιβαθινό, Γιάννη Μόσχο, Νίκο Χατζόπουλο, Βίκυ Γεωργιάδου κ.ά.). Είμαι πάρα πολύ τυχερή- δεν ξέρω πώς θα ήμουνα αλλιώς. Όλα αυτά τα χρόνια δημιουργήθηκαν σχέσεις “συγγένειας”. Είμαστε πια μια αγαπημένη, ανήσυχη οικογένεια. Το “Αμόρε” μάς έχει προσφέρει πολλά.

Δεν είμαι απλώς τυχερή. Είμαι ευγνώμων. Μικρή πίστευα πως θα ζήσω όλη μου τη ζωή ταξιδεύοντας στις μεγάλες πόλεις του κόσμου, όπου κατά διαστήματα θα δούλευα. Ήμουν πιο θαρραλέα, πιο τολμηρή, πιο απερίσκεπτη. Τώρα μπορώ να εκτιμήσω πιο βαθειά τα καλά που μου δίνονται. Ίσως γιατί τώρα πια, ό,τι κάνω θέλω να έχει νόημα. Οι σχέσεις να αποκτούν τη σημασία τους. Ε, όλα αυτά δεν είναι δεσμεύσεις;» Κάπως έτσι άρχισε και η επαγγελματική της σχέση- δέσμευση με τον σκηνοθέτη Θωμά Μοσχόπουλο. Ήταν πριν από δέκα χρόνια, όταν συνεργάστηκαν στο προκλητικό για την εποχή του «Shopping and fucking». Ακολούθησαν τα έργα «Τόσο κοντά», «Το στρίψιμο της βίδας», «Διπλή απιστία», «Βυσσινόκηπος», «Η ζωή είναι όνειρο», «Με το ίδιο μέτρο», «Τόσο πολύ νερό, τόσο κοντά στο σπίτι» κ.ά. Τώρα, (τον χειμώνα θα είναι και πάλι μαζί στο «Αμόρε») συνεργάζονται στην «Ηλέκτρα» του Αυστριακού Ούγκο φον Χόφμανσταλ, ένα έργο στο οποίο βασίστηκε ο Στράους και έγραψε την ομώνυμη όπερα, η οποία επισκίασε το θεατρικό.

«Η “Ηλέκτρα”, γραμμένη το 1903 και βασισμένη στον αρχαίο ελληνικό μύθο, έχει επιρροές από την ψυχανάλυση. Έργο αρκετά απειλητικό και προσωπικό μιλάει για το γυναικείο “εγώ”. Οι τρεις ηρωίδες Ηλέκτρα, Κλυταιμνήστρα, Χρυσόθεμις είναι οι τρεις πλευρές μιας γυναίκας. Οι εμμονές αυτών των προσώπων,

info

Η «Ηλέκτρα» του Ούγκο φον Χόφμανσταλ θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής (αίθουσα Σκαλκώτα) στις 20, 21,22, 23, 24 και 25 Απριλίου.

που εκφράζονται με τεράστιους μονολόγους, απευθύνονται στον έσω κόσμο, στο βάθος της ψυχής. Είναι γυναίκες με πολύ ταραγμένη λίμπιντο. Ο Θωμάς θέλει οι λέξεις, οι φράσεις να πηγάζουν από τη σωματικότητα του κάθε χαρακτήρα. Κάτι καινούργιο για μένα. Αυτή η προσέγγιση, με την ανασφάλεια που με δέρνει, μου φέρνει ελαφρύ τρόμο». Μετά την «Ηλέκτρα» θα αρχίσει πρόβες με τη Μάγια Λυμπεροπούλου, για το ανέβασμα των «Δαιμονισμένων», όπου θα ερμηνεύσει τη Μαρία Σάτοβα. Η θεατρική προσαρμογή του μυθιστορήματος του Ντοστογιέφσκι θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Αθηνών. Δηλαδή, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα θα μεταμορφωθεί σε δύο πρόσωπα διαφορετικού περιεχομένου, ψυχισμού και ύφους. Δυο ερμηνείες που αναμένονται με ενδιαφέρον, αφού στατιστικά οι μεταμορφώσεις της έχουν θετική ανταπόκριση. «Οι μεταμορφώσεις δεν είναι αυτοσκοπός. Κάθε έργο είναι διαφορετικό, όπως διαφορετικοί είμαστε κι εμείς σε κάθε φάση της ζωής μας. Ποτέ δεν φτιάχνω το ρόλο μόνη μου- ελπίζω εγώ να βάζω το χεράκι μου- αλλά δεν μπορώ χωρίς τους άλλους. Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχω μέθοδο υποκριτικής. Ίσως μόνο, ότι κάθε φορά μελετάω εξαντλητικά το κείμενο. Το καλό κείμενο είναι για τους ηθοποιούς δίχτυ ασφαλείας».