το πνεύμα του τόνου

Τιμώντας την επέτειο

Το είδαμε κι αυτό. Η 8η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα της Γυναίκας, διεθνώς. Αν και προσωπικά είμαι αντίθετος με αυτές τις υποκριτικές επετείους, σέβομαι όσους τις παίρνουν στα σοβαρά και προσπαθούν, έτσι για την τιμή των όπλων, έστω για μία ημέρα να τιμήσουν το πρόσωπο ή τον θεσμό που προτείνεται να τιμηθεί. Θα περίμενε λοιπόν κανείς, εκτός από τους άνδρες, την Ημέρα της Γυναίκας και οι ίδιες οι γυναίκες να πάρουν στα σοβαρά την επέτειο, να θέσουν προβλήματα, να διεκδικήσουν, να απαιτήσουν, να προβάλουν αγωνιστικά όσα έχουν να καταμαρτυρήσουν σε μια κοινωνία που επιμένει ακόμη στις ημέρες μας να κυριαρχείται από τους άνδρες και, το κυριότερο, από την ανδρική λογική, στην οποία πολύ συχνά υποκύπτουν πολλές γυναίκες, ιδιαίτερα μορφωμένες, ειδικευμένες, οπλισμένες με οικονομικά προνόμια. Αντιλαμβάνομαι μια γυναίκα που βιώνει πάνω στο πετσί της την ανδροφοβική εξουσία, να θεωρεί τις Ημέρες Γυναικός… φούμαρα. Αντιλαμβάνομαι την απέχθειά της και δικαιολογώ την αποχή της από ηλίθιες τελετές, ρητορείες και καμώματα. Αλλά αυτό που διάβασα και είδα με ανατρίχιασε. Έχει καθιερωθεί, διαβάζω και βλέπω σε φωτογραφικό ρεπορτάζ, ομάδες γυναικών, γυναικοπαρέες, μάλλον ματσωμένες και μάλλον ανώτατων επιχειρηματικών- και υψηλόβαθμου στελεχικού προσωπικούστρωμάτων, να εορτάζουν την Ημέρα της Γυναίκας σε καμπαρέ, όπου φιμωμένοι άντρες, με μούσκουλα και άλλα «προικιά» εκτελούν ερεθιστικά νούμερα στριπτίζ. Ενώ θα περίμενε κανείς να επιβάλουν οι γυναικείες οργανώσεις, για μία ημέρα, να μην προβληθούν σεξιστικές διαφημίσεις όπου γυναίκες γυμνές, προκλητικές, προτείνουν ποτά, κινητά, αυτοκίνητα, αρώματα, γιοτ κ.τ.λ. οι γυναίκες, σαν λιμασμένες για υποκατάστατα σεξ καλόγριες, φαντασιώνονται μπροστά στο κτηνώδες ανδρικό φαλλοκρατικό μοντέλο.

Η Λυσιστράτη έγινε χανουμάκι.