[ ΑΙΧΜΕΣ ] Πώς θα βαδίσουμε;

ΤΗΝ ΕΠΑΥΡΙΟ της ψήφισης του λεγόμενου νόμου- πλαισίου για την ανώτατη εκπαίδευση, υπάρχουν ενδείξεις ότι αρκετοί επιθυμούν μια τελική αναμέτρηση πάνω στο πτώμα των ελληνικών πανεπιστημίων. Αυτό προϋποθέτει την πλήρη απονέκρωση των πανεπιστημίων για ένα επαρκές διάστημα, δηλαδή μέχρι την προκήρυξη πρόωρων εκλογών μέσα στην άνοιξη.

Η προοπτική αυτή τίθεται ως ερώτημα σε όσους σχετίζονται με τον χώρο και δεν βλέπουν την ανώτατη παιδεία είτε ως πραγματικό εκλογικό λάφυρο είτε ως φαντασιακό εργαστήριο ανατροπής του παγκόσμιου καπιταλισμού. Το ερώτημα τίθεται και στις διοικήσεις των πανεπιστημίων, τουλάχιστον σε όσες δεν παριστάνουν ότι έχουν αυτονομηθεί από την Ελληνική Δημοκρατία.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι αρκετά σαφή: Πρέπει να αναληφθεί η προβλεπόμενη από τους νόμους δράση ώστε να ακυρωθούν όσες διατάξεις του νόμου είναι αντισυνταγματικές. Πρέπει να επισημανθούν ξανά και με μεγαλύτερη έμφαση και ανάλυση οι πολλές και κρίσιμες ρυθμίσεις που είναι μη εφαρμόσιμες ή εξαιρετικά δυσλειτουργικές. Όμως, πάνω απ΄ όλα, οι πανεπιστημιακοί, αν σκοπεύουν πράγματι να αναλάβουν τις ευθύνες τους, πρέπει να αρχίσουν να συγκροτούν τη ριζική αντιπρότασή τους στη μίζερη και εμβαλωματική διαχείριση του εκπαιδευτικού συστήματος. Να δημιουργήσουν μια δεξαμενή ιδεών και να ορίσουν μια νέα περιοχή διαλόγου, στην οποία θα χαραχθεί ο χάρτης της ανώτατης εκπαίδευσης όπως θα τη θέλαμε σε μια πενταετία από σήμερα.

Πώς θα γίνουν αυτά; Με την «ανυπακοή» που διακονεί ο επιβεβαιωθείς στη θέση του Πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ; Με την επ΄ αόριστον απεργία των διδασκόντων που κρύβεται πίσω από την επ΄ αόριστον κατάληψη των φοιτητών; Υπάρχει τρίτος δρόμος ανάμεσα στον κυβερνητικό αυταρχισμό και στην αριστερίστικη αγκύλωση που τον ανατροφοδοτεί;

Προφανώς υπάρχει. Αλλά χρειάζεται πολλή δουλειά και γερό στομάχι. Όσοι προτίθενται να δουλέψουν με φαντασία, γνώση και σοβαρότητα, βγαίνοντας από την ασπρόμαυρη πεπατημένη, πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για τις άγριες επιθέσεις εκ μέρους εκείνων που ασκούν είτε την πολιτική είτε την ιδεολογική ηγεμονία. Όπως είναι εύλογο να συμβαίνει με τη γνήσια αμφισβήτηση κάθε εξουσίας.