Η ομορφιά αγαπάει τον κίνδυνο

Ο Ευγένιος Αρανίτσης στο δοκίμιό του «Σε ποιον ανήκει η Κέρκυρα», Νεφέλη 1999, χρησιμοποιεί ερευνητικά σχήματα που θα ταίριαζαν και σ΄ άλλες παράλιες πόλεις με ιστορικό παρελθόν, όπως η Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο και η Καβάλα.

«Υπήρχαν πάντα μπροστά μου δύο Κέρκυρες, η εξωτερική και η εσωτερική, η θεαματική και η μυστική, η κοσμοπολίτικη και η ποιητική». Διαπιστώνει τις επιδράσεις Ανατολής και Δύσης, Φύσις και κοινωνικότητα, ανάμνησις και επικαιρότητα. Αναρωτιέται αν θα μπορέσει να συμφιλιωθεί ποτέ με την αγαπημένη του πόλη: «Τη μεταιχμιακή, τη μεθοριακή, την ερμαφρόδιτη, την ανεπανάληπτα ερωτική». Βασανίζεται από τις αντιθέσεις της οι οποίες διασπούν τον λογοτεχνικό του προσανατολισμό, ανάμεσα στο νόημα και τη μορφή, την ποίηση και την πρόζα και εξηγούν την προϋπηρεσία του στις ακρότητες της παρωδίας.

Από τα πρώτα του βιβλία στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, ο Ευγένιος Αρανίτσης έδειξε το προσωπικό του στυλ και πόσο το απασχολούσε «η ομορφιά που δεν αγαπάει παρά μόνο τον κίνδυνο».

Γ.Ζ.