ΔΕΝ ΒΓΑΖΕΙ ΛΑΓΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΠΕΛΟ

Η θεωρία της Χάισμιθ προκύπτει μέσα από τη συγγραφική πράξη και όχι, όπως συμβαίνει συχνά, μέσα από τη συγγραφική ιδεολογία. Η «μητέρα» του Ρίπλεϊ επιμένει στις εργατοώρες που χρειάζεται η συγγραφή, στο καθημερινό συγγραφικό πρόγραμμα, αλλά και στη λειτουργία μιας φαινομενικής συγγραφικής τεμπελιάς που καθαρίζει το μάτι. Αναφέρεται με εμμονή και επιμονή στους τρόπους προώθησης και, κυρίως, «πώλησης» του συγγραφικού έργου σε ενδιαφερόμενους εκδότες (πράγμα που υποδηλώνει τους σκληρούς οικονομικούς κανόνες της αμερικανικής αγοράς βιβλίου). Γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι να βιοπορίζεται ένας συγγραφέας από τα γραπτά του. Παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά που συστήνουν την προσωπικότητα του καλλιτέχνη: την ιδιαίτερη όραση του κόσμου, την ανοικτή στις εμπειρίες και στα «συναισθηματικά χαστούκια» συνείδηση, τη διορατικότητα: «Η διορατικότητα δεν κατοικοεδρεύει στα εγχειρίδια ψυχολογίας, είναι κτήμα κάθε δημιουργικού ανθρώπου. Και, όπως στην περίπτωση του Ντοστογιέφσκι, οι συγγραφείς είναι δεκαετίες μπροστά από τα συγγράμματα», σημειώνει.

Η Πατρίτσια Χάισμιθ γράφει ένα βιβλίο για την τέχνη της συγγραφής με χιούμορ και αφηγηματική σπιρτάδα, χωρίς να βγάζει λαγούς απ΄ το καπέλο της. Δεν δίνει σοφές συμβουλές ούτε τετραγωνίζει τον κύκλο.

«Η συγγραφή μυθιστορημάτων (…) είναι ένα παιχνίδι που, για να συνεχίσεις να το παίζεις, είναι απαραίτητο να μη σταματήσεις να διασκεδάζεις».

Σας φαίνεται απλό;

Σας βεβαιώ, δεν είναι.