ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ

Αν με ζητήσει η κόμησσα πες της μετακόμισα

«Ωραίο βιολί βαράει το ελεύθερο το τηλεόραση…» το βράδυ αφοδεύει, το πρωί εξετάζει τα κόπρανά της στο ιδιόκτητο μικροβιολογικό εργαστήριο των μεσημεριανών εκπομπών της. Αφού κυνήγησε την είδηση στις οροσειρές του Βίτσι(ου), αφού εξευτέλισε καλλιτέχνες, αθλητές, δικηγόρους, γιατρούς, μοντέλους μοντέλες ζώα και πολιτικούς, αφού εξήντλησε το απόθεμα σε ψώνια μετεπαναστάτες του γλυφού νερού και μεταμοντέρνους της κακιάς της συμφοράς της veritable, αφού εξώθησε ανθρώπους σε αυτοκτονίες, αφού έγινε σημείο αναφοράς, απειλής (θα βγω στα κανάλια και θα σας το κλείσω το μαγαζί) και διαπραγμάτευσης (αν δεν μου φέρεται δημοσιογράφο θα το τινάξω το λεφορείο), αφού της σώθηκε και το τελευταίο γραμμάριο αυτοεκτίμησης και είδε πως πια δεν είχε από πού αλλού να αντλήσει τα σαρκοβόρα θέματά της, παντού νέκρα και ακινησία, και πως το μόνο που κουνιέται είναι η ουρά της, την άρπαξε με τα δόντια της κι άρχισε από κει σαν το φίδι το κολοβό να τρώει τις ίδιες της τις σάρκες. Όλες οι εκπομπές ασχολούνται με όλες τις άλλες εκπομπές. Οι μισοί δημοσιογράφοι (λέμε τώρα, γιατί τι γράφουν; Τίποτα. Εκτός αν εννοούν πως «γράφουν στο γυαλί») ασχολούνται με τους άλλους μισούς. Πόσα παίρνουν, από πού έρχονται, που πάνε, από πού φεύγουν, με ποιους μιλάνε και ποιους τους αποφεύγουν, πού μένουν, πού κοιμόνται, πού πηδάνε, πού χορεύουν. Κι όλα αυτά στα πλαίσια πάντα μιας χαρούμενης πολιτισμένης καλόπουστης κοινωνικής κριτικής. Βέβαια στο διάλειμμα αυτού του δράματος «Πάρ΄ την πομπή μου και κάν΄ την εκπομπή μου» ρίχνουνε και μια ενημέρωση, έτσι για τα μάτια.

Όλες οι εκπομπές ασχολούνται με όλες τις άλλες εκπομπές. Οι μισοί δημοσιογράφοι ασχολούνται με τους άλλους μισούς

Μόνο που τα δελτία πια είναι μονοθεματικά. Τρία τέταρτα με το ρολόι ένας παρουσιαστής τέσσερις σχολιαστές και τρεις παραθυρόβιοι τι φορούσε μια Τάμτα κι αν της πήγαινε το χρώμα. Για να έχεις μια σφαιρική αντιμετώπιση της πραγματικότητας (της δικιάς τους πάντα) πρέπει να κάνεις ένα γερό ζάπινγκ και έτσι να ενημερωθείς για όλα τα φλέγοντα ζητήματα που κατά τη γνώμη τους είναι το ίδιο σημαντικά. Φτάσαμε στο ωραίο και πολυπόθητο σημείο να έχουν την ίδια σημασία οι προμήθειες του ΙΚΑ με το ανάποδο σώβρακο του Βαρθολομαίου και τη λαμέ μπλούζα ενός Σαρμπέλ. Βέβαια δεν τα λένε έτσι με τ΄ όνομά τους. Όχι. Τα κρατάνε τα απόρρητα. Τους ανθρώπους πια δεν τους λένε με τ΄ όνομά τους αλλά με την ηλικία.- «Ο εξηντάχρονος συναντήθηκε με την σαρανταεννιάχρονη γραμματέα του που ήταν ερωτευμένη με τον τριαντάχρονο μπατζανάκη της που κρύφτηκε στην αγκαλιά της γιατί είχε φορτώσει με τους υπερήλικες γονείς του».

Εν τω μεταξύ πάνε κι έρχονται στα κανάλια. Αλλού τους βρίσκεις το πρωί αλλού το μεσημέρι. Προχθές δήλωνε ένας σ΄ ένα κανάλι ότι έφυγε πικραμένος απ΄ το άλλο, και την ίδια ώρα το άλλο τον έπαιζε κανονικά.

Βέβαια σ΄ αυτό βρίσκω κάποια πρόοδο. Δεν είναι πια όπως παλιά που βλέπαμε Χατζηνικολάου και λέγαμε Μega. Μενεγάκη και λέγαμε Αntenna. Τώρα όποιον και να βλέπεις, λες: «Α! Ελεύθερη Τηλεόραση, κλείσ΄ τη τη ρημάδα».

Αμ δε που κλείνει.

Διότι είναι τους αυτοί…

Αλλά είμαστε κι εμείς…