ΝΕΟΙ ΔΙΣΚΟΙ
Μπορεί να ποζάρουν στο εξώφυλλο του «Rolling Stone», αλλά η σκληρή δουλειά τώρα αρχίζει για τους Fall Οut Βoy, που συναντούν το ροκ κοινό του κόσμου
Ροκ πτώσεις και ολισθήματα Είμαστε ακριβώς στο σημείο όπου η δισκογραφία, έπειτα από το σφυριχτό, ιντερνετικό χαστούκι, ζαλισμένη ακόμη, πάει να κάνει μερικά βήματα. Το ένστικτο τής λέει να χαλαρώσει. Το κάνει και ανοίγει την ντουλάπα. Όλα ελεύθερα. Και η τιμή, τιμή δεν έχει στη νέα μουσική αγορά. Από τους Fall στους Fall Οut Βoy, δεν είναι τελικά και τόσο μακρύς ο δρόμος. Όσο τουλάχιστον φαινόταν στην αρχή.
Να εξηγούμαστε: θα είχα κάθε δίκιο να τους περιλάβω για ευκολίες και εξυπνάδες. Για σαχλές πόζες και γλείψιμο στο αφεντικό. Στην αρχή του «Ιnfinity on Ηigh» κάνουν χώρο για να βγει ο Jay Ζ, πρόεδρος της εταιρείας τους και να περπατήσει μεγαλοπρεπώς στην εισαγωγή. Μετά είναι αυτό το ποπ/πανκ σουλούπι, πάνω σε έναν ποταμό από φασαριόζικες κιθάρες. Η ΄80s σάλτσα που φοριέται και στον λαιμό σαν κόσμημα και πιο πολύ από όλα το ότι τα κομμάτια τους δεν αντέχουν και για πολύ έξω από τη μηχανή που τις μουσικές τους αλέθει. Όμως οι Fall Οut Βoy έγιναν φίρμες, το καμάρι του Ιλινόις- με το δεύτερο άλμπουμ τους μάλιστα έγιναν και κούκλες- ό,τι χρειάζεται η μουσική σκηνή, ως αύριο τουλάχιστον.
Το επόμενο πρωί, όμως, άλλη γεύση στα δημητριακά, άλλο ποπ/πανκ βανίλια. Πάμε παρακάτω λοιπόν. Με μια διαφορά: η υπόθεση, όσο φαντεζί και αν δείχνει εξοπλισμένη με τα γκάτζετ της, τα τατουάζ και την καρτουνίστικη φιλοσοφία, έχει από πίσω δουλειά. Αν είσαι 15χρονος και λίγο προς ροκ μεριά, οι Fall Οut Βoy σου αρέσουν και καλά κάνεις. Βάζω στοίχημα πως στο λάιβ είναι μια χαρά μπάντα και δεν θα ζητήσεις τα λεφτά σου πίσω. Και κάτι ακόμη: δεν μας ζάλισαν με διακηρύξεις και μπούρδες ότι θα σώσουν το ροκ και τις ψυχές των ρόκερ που καίγονται στην κόλαση. Και αυτό τους το αναγνωρίζω. Βαρετοί, πλην τίμιοι- όπως θα έλεγαν σε μια άλλη εποχή αξιών. Τώρα, ναι, μπορούμε να πάμε παρακάτω.
Δέκα μπανανόφλουδες
● Τα ΄80s ξανά και ξανά ● Το φάντασμα των Joy Division (γιατί και αυτές οι ψυχές πρέπει κάποτε να ησυχάσουν)
● Οι indie τάσεις (γιατί απλά είναι κλισέ)
● Τo εξώφυλλo του ΝΜΕ (γιατί τις πιο πολλές φορές δεν έχει αντίκρυσμα)
● Τα ΄80s (το ξέρω ότι το είπα, αλλά…)
● Οι ετικέτες (που περιορίζουν)
● Η κακή χρήση του αϊλάινερ (ναι, η μπογιά για τα μάτια ακούγεται)
● Όλοι όσοι κοπιάρουν τους U2 (γιατί U2-2 δεν υπάρχει)
● Ο θόρυβος χωρίς ουσία (γιατί γενικά είμαστε υπέρ του θορύβου)
● Όλα τα παραπάνω – αλλά και τίποτε από αυτά. Γιατί και η μπανανόφλουδα μπορεί να ροκάρει.
Σαν σβούρα… Επαναλαμβανόμενο, λειψό και ανόρεκτο «πιάτο» με τον λογοτεχνικό τίτλο «Μyths Οf the Νear Future» (Universal) από τους Κlaxons, εκπροσώπους- λέγεται- της nu-rave σκηνής. Αυτά μας φάγανε. Γιατί, αγαπητοί; Ηρεμήστε. Και μελετήστε το space rock που διατυμπανίζετε δώθε κείθε στις εμφανίσεις σας. Θέλει γνώση το θέμα και αφοσίωσηδεν μοιράζεται δωρεάν με κουπόνια. Φαίνονται να γυρίζουν σαν σβούρες χωρίς να ξέρουν τον λόγο. Ζαλίστηκα.
… Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Έστω να συμπαθιόμαστε λίγο. Στ΄ αλήθεια οι κιθάρες των σκωτσέζων Ιdlewild, στο καινούργιο τους «Μake Αnother World» (V2), είναι συμπαθητικές- ώς και κομπλιμέντο μπορείς να τους κάνειςαλλά έχουν πάθει σοβαρή εξάρτηση με τον κιθαριστικό (indie, βρετανικό) ήχο της δεκαετίας του ΄90, που πρέπει πραγματικά να σου έχει λείψει για να εκτιμήσεις τη δουλειά τους. Προσωπικά, δεν μου έλειψε. Ειδικά τώρα που όλοι προβάρουν το στυλ στον καθρέφτη και ελλείψει αξιόλογων τραγουδιών, δεν το συζητώ καθόλου.
… κύκλους κάνει … Και αισίως φτάσαμε στο σημείο, περίπου, από όπου ξεκινήσαμε, τους Fall. Μη ρωτήσετε σε ποιο σημείο βρίσκονται, έχουν χάσει το μέτρημα (κάπου διάβασα πως στα 31 χρόνια του γκρουπ άλλαξαν σύνθεση 53 φορές και σκόρπισαν την έμπνευσή τους σε κάπου 90 κυκλοφορίες). Πιο πρόσφατη δουλειά τούτο εδώ το «Reformation Ρost ΤLC» (Sanctuary/V2). Οι πιστοί φίλοι των Fall δικαιούνται βραβείο. Όσοι από αυτούς μένουν ακόμη, εδώ έχουν να κάνουν με τις πιο φρέσκες ιδιοτροπίες του Μαρκ Ε. Σμιθ και με δύο μπασίστες που έμειναν μετά τις τελευταίες αποχωρήσεις, εξ ου και ο πιο βαθύς post-punk θόρυβος. Μέσα στο συνηθισμένο μπέρδεμα, με τις γνωστές καταστροφικές στροφές, ο Σμιθ διασκευάζει Μερλ Χάγκαρντ (κοίτα να δεις) και διατηρεί τη φήμη του. Fall είναι και ό,τι θέλουν κάνουν. Διάλειμμα για διαφημίσεις.














