Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Η νύχτα της κόκκινης Σελήνης

Το Σάββατο που μας πέρασε αποφάσισα μαζί με την παρέα μου να παρακολουθήσω την έκλειψη της Σελήνης. Την αράξαμε λοιπόν από τις δέκα το βράδυ σε κάποια ταράτσα στη Δάφνη. Κουβεντιάζαμε και παρακολουθούσαμε το πώς η σκιά της Γης καταβρόχθιζε σιγά σιγά την πανσέληνο. Μοιάζει με τον τρόπο που ο χρόνος καταβροχθίζει τη ζωή. Μέχρι να την κάνει να μοιάζει με μια κόκκινη σφαίρα, σαν σταγόνα ανθρώπινου αίματος. Εξαίσιο θέαμα η Σελήνη. Ανέκαθεν. Δεν είναι τυχαίο το ότι όλοι έχουν ασχοληθεί μαζί της. Ιερείς, επιστήμονες, καλλιτέχνες, κάθε εποχής και σχολής. Μόνο δώδεκα άνθρωποι όμως έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να τη «κατακτήσουν», να πατήσουν το πόδι τους στο έδαφός της. Και όλοι τους γύρισαν «άλλοι άνθρωποι» από αυτό το ταξίδι. Άλλοι έξι δισεκατομμύρια άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους εγώ και η παρέα μου, τη βλέπουν, τη θαυμάζουν, τη μελετούν, την ονειρεύονται. Και μερικές φορές επηρεάζονται από την τροχιά της, σαν τον λυκάνθρωπο…

Πράγματι, υπάρχουν έγκριτοι επιστήμονες που είναι πεπεισμένοι ότι πίσω από τον μύθο του λυκανθρώπου υπάρχει κάποια δόση αλήθειας. Ένας από αυτούς τους επιστήμονες είναι ο Πολωνός δόκτωρ Ζιμέτσκι, γνωστός σε όλο τον κόσμο για τις έρευνές του. Αυτός λοιπόν μελέτησε για χρόνια τη σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους και τη Σελήνη και κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι κύκλοι της Σελήνης έχουν το μερίδιό τους στις αρρώστιες, τις ψυχικές «ταραχές» και τους θανάτους. Κι όλο αυτό επειδή η Σελήνη επηρεάζει τις ορμόνες μας όπως οι άλλοι πλανήτες επηρεάζουν την παλίρροια. Δεν είναι όμως μόνον ο Ζιμέτσκι που τα λέει αυτά. Άλλοι επιστήμονες, στη Νέα Υόρκη, την άραξαν επί χρόνια στα μαιευτήρια της πόλης και ανακάλυψαν πως όταν πλησιάζει πανσέληνος, υπάρχει μια έκρηξη γονιμότητας, η οποία κάμπτεται όταν η Σελήνη αρχίζει και «μικραίνει». Ενώ από τα νοσοκομεία του Λιντς, στη Μεγάλη Βρετανία, έφθασε η είδηση ότι οι επισκέψεις στα επείγοντα αυξάνονται όταν πλησιάζει πανσέληνος. Η πιο ανησυχητική είδηση πάντως ήρθε από τη Φλόριντα, όπου η Αστυνομία ερεύνησε το θέμα και στο τέλος ανακοίνωσε ότι κατά την πανσέληνο υπάρχει σημαντική αύξηση στις ληστείες και γενικότερα τη βία… Να πιστέψεις ή όχι τις έρευνες αυτού του τύπου; Κι ενώ στην παρέα μας η συζήτηση είχε ανάψει για τα καλά, γύρω στη μία και μισή, ακριβώς την ώρα που η Σελήνη θα εξαφανιζόταν ολόκληρη πίσω από τη σκιά της Γης, τα σύννεφα όρμησαν και την κάλυψαν. Περιμέναμε μήπως φύγουν. Μάταια. Αντίθετα, τα σύννεφα γίνονταν όλο και πιο πυκνά. Λες και ζήλεψαν τη δόξα της Σελήνης και αποφάσισαν να την εκδικηθούν. Τότε κάποιος από την παρέα θυμήθηκε τους στίχους του Μποντλέρ: «Απόψε η Σελήνη ονειρεύεται πιο νωθρά, σαν μια ωραία γυναίκα που ξαπλωμένη πάνω σε πολλά μαξιλάρια, χαϊδεύει την τροχιά του στήθους της πριν κοιμηθεί… Όταν αυτή αφήνει να πέσει πάνω σ΄ αυτή τη γη ένα λαθραίο δάκρυ, ένας ποιητής που μισεί τον ύπνο, το φιλοξενεί στην παλάμη του, σαν ένα θραύσμα οπαλίου και το κρύβει στην καρδιά του από τα βλέμματα του ήλιου». Ούτε οι στίχοι του Μποντλέρ όμως ξόρκισαν τα σύννεφα…

Βλέποντας την επιμονή τους, γύρω στις τρεις το πρωί, η παρέα διαλύθηκε. Τώρα πρέπει να περιμένουμε το 2026 για να δούμε ξανά μια παρόμοια έκλειψη Σελήνης. Όσο για τα υπόλοιπα, την άλλη μέρα ξυπνήσαμε όλοι καλά. Κανονικά. Πρέπει να το πάρουν και αυτό υπόψη ο δόκτωρ Ζιμέτσκι και τα αστυνομικά τμήματα στη Φλόριντα…