Γιουροβίζιον

ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΔΑ τη φοβερή βραδιά. Αγαπητή μου ΝΕΤ, χίλια συγγνώμη! Πώς το έπαθα εγώ αυτό το πράγμα; Είμαι αδικαιολόγητη.

Ασυγχώρητη. Επιεικώς απαράδεκτη. Τέτοια βραδιά; Τέτοια νύχτα σπαρμένη θάματα, νύχτα σπαρμένη μάγια; Και να τη χάσω μέσα απ΄ τα χέρια μου; Ντροπή. Ξεφτίλα. Ό,τι και να πείτε, τα χίλια δίκια θα ΄χετε. Κακοχαρακτηρίστε με.

Βρίστε με, προπηλακίστε με, κάντε με σκουπίδι, κουρέλι! Γράψτε με στα μαύρα κατάστιχα, στείλτε με στο πυρ το εξώτερον!

Θα μπορούσα να βρω χίλιες δυο δικαιολογίες για το κακούργημα που διέπραξα.

Δικαιολογία πρώτη: Ότι εκείνη την ώρα, παράδειγμα, είχα αποφασίσει να ανακαλύψω εκ νέου τον Φλομπέρ. Τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Καραγάτση, τον Καββαδία. Έστω την Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου. Ότι είχα στο πρόγραμμα να πέσω με τα μούτρα στο διάβασμα και να αναβαθμιστώ, ως άτομο και ως ξανθιά!

Δικαιολογία δεύτερη: Γιατί ν΄ ακούσω Τάμτα, Σαρμπέλ και Δάντη, όταν την ίδια ώρα θα μπορούσα να βάλω ένα CD του Θεοδωράκη, του Αλμπινόνι ή του Νίνο Ρότα. Να την αράξω στον καναπέ μου, να κλείσω τα μάτια και να φτερουγίσουν των θεών οι νότες ανάλαφρες σαν πεταλούδες μες στο ημίφως του δωματίου.

Δικαιολογία τρίτη: Πλημμύρισε το μπάνιο (ψέματα!) και μέχρι να έρθει ο υδραυλικός είχα πέσει στα τέσσερα με τα τέσσερα σφουγγαρόπανα να μαζέψω τον ασυμμάζευτο!

Δικαιολογία τέταρτη:

Ήμουνα άρρωστη (ψέματα!) με βήχα, συνάχι, πυρετό… τι άλλο να βάλουμε να μην είναι φτωχό το ντεκόρ; Ρίξε ΄κει και μια στομαχική διαταραχή, έτσι για την υπερπαραγωγή του σόου. Α, ναι! Και μια ωτίτιδα να σου βρίσκεται: Τα βουλωμένα αυτιά «συνάδουν» με την αποχή από τη Γιουροβίζιον! Δικαιολογία πέμπτη: Είχα να πάω στο Μέγαρο Μουσικής. Ψέματα!

Αγαπητή μου ΝΕΤ, τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν ισχύει. Η αλήθεια είναι μία: Το ξέχασα! Αλλά τελείως όμως. Το βραδάκι κάπου το πήρε το αυτί μου, σε κάποιο δελτίο, «ωραία» λέω, «ξηρούς καρπούς έχουμε; Θα κάτσω να χαζέψω».

Το ρήμα «χαζεύω» το θυμάμαι. Ο «θεσμός» μου διέφυγε. Μπήκα στο Διαδίκτυο να βρω ένα site. Ξέρεις πώς είναι τώρα με το άτιμο το μαραφέτι. Κάνεις το πρώτο κλικ στις οχτώμισι και κουβέντα στην κουβέντα πάει μεσάνυχτα.

Και πιστέψτε με είχα όλη την καλή πρόθεση.

Ειλικρινά. Σκόπευα να στηθώ κι εγώ και τα καρκινογόνα φιστίκια μου και να επιτελέσω το κοινωνικό μου έργο. Πώς μου διέφυγε! Πώς μου ξέφυγε! Ζητώ ταπεινά την κατανόησή σας:

Άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε όλοι σε τούτη τη ζωή κι είναι πολύ σκληρό ο ένας απ΄ τους δυο τον άλλον να μην εννοεί.

Δεν έχω, βλέπεις, και μια οικογένεια της προκοπής. Το σόι μου δεν είναι σόι, ρε παιδί μου. Δεν έχω ένα σοβαρό άτομο να μου το υπενθυμίσει, να με σκουντήξει, να με ταρακουνήσει. Η Σύλβα χαμένη στο βιβλίο της, ως συνήθως! Άντε να δει κάνα Discovery, κάνα Ηistory Channel. Συγγνώμη, μάνα είναι τώρα αυτή;

Ο γιος μου hard ροκάκι, ένα τσακιστό παρά δεν δίνει ούτε για τα ποπ, ούτε για τις μπαλαντίτσες. Το όλο πακετάκι τον αφήνει παγερά! Τι να κάνω κι εγώ, η μόνη κι η απροστάτευτη; Πού να ακουμπήσω, ποιος να με συντρέξει, να με καθοδηγήσει, να με νουθετήσει, να με βγάλει από την οδό της Κακίας και να φέρει το τιμόνι όλο δεξιά προς την οδό Αρετής και Τάμτα γωνία;

Θα μου πείτε, αγαπητή μου ΝΕΤ «57% η τηλεθέαση. Σιγά μην περιμέναμε εσένα, άχρηστη γυναίκα για να κάνουμε σεφτέ!» 57% εσείς κι εγώ πάλι βρέθηκα αμανάτι με το υπόλοιπο 43%. Που διάβαζε. Που άκουγε Αλμπινόνι. Που πλημμύρισε το μπάνιο του. Που είχε ωτίτιδα και στομαχόπονο! Που ήταν στο Μέγαρο Μουσικής! Που τα έκανε όλα αυτά μαζί και ταυτοχρόνως!

Και δεν είναι ότι δεν την είδα τη μεγάλη βραδιά. Είναι ότι την πλήρωσα κιόλας! Γι΄ αυτό, έρχομαι να σας ερωτήσω. Χίλια συγγνώμη κιόλας… μ΄ όλο το θάρρος… μ΄ όλο το σεβασμό…

Μήπως μπορώ να πάρω τα λεφτά μου πίσω;