Θρύλος και ιέρεια μιας καινούργιας θρησκείας

«Θρύλος και ιέρεια μιας καινούργιας θρησκείας στην Ελλάδα, της κινηματογραφικής, στάθηκε η Αγλαΐα Μητροπούλου, και η παγκόσμια παρουσία του εγχώριου κινηματογράφου οφείλεται στην ιερή μανία της» λέει ο Νίκος Κούνδουρος. Γι΄ αυτό δεν είναι υπερβολή αν πεις ότι με την Αγλαΐα Μητροπούλου και την αδελφή της Μόνα έμαθε η Ελλάδα κινηματογράφο! «Η Ταινιοθήκη στάθηκε αληθινό σχολειό, που δίδαξε την τέχνη του κινηματογράφου, που ενημέρωσε και μόρφωσε, που έφερε τους παλιούς κινηματογραφιστές μας σε επαφή με τα παγκόσμια κινηματογραφικά ρεύματα και στην κυριολεξία δημιούργησε όχι μόνο τη νέα γενιά κινηματογραφιστών αλλά και το κοινό, ένα κοινό που να είναι σε θέση να παρακολουθεί, να εκτιμά και να μορφώνεται από τα έργα των Ελλήνων δημιουργών, αλλά και από εκείνα των ξένων συναδέλφων τους» τονίζει η Μαρία Κομνηνού, κόρη της Αγλαΐας και υπεύθυνη για την επανακυκλοφορία της εξαντλημένης εγκυκλοπαίδειας «Ελληνικός κινηματογράφος» (πρώτη έκδοσή της στα γαλλικά το 1968, πρώτη ελληνική έκδοση το 1980).

Οι Ιάπωνες
Και αυτά δεν είναι λόγια αλλά πραγματικότητα, καθώς μέσα από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος οι Έλληνες ήρθαν πρώτη φορά σε επαφή με τον γιαπωνέζικο κινηματογράφο (έδειξε πρώτη σε όλη την Ευρώπη το έργο του διάσημου Γιαπωνέζου Γιασουχίρο Οζού), την παραγωγή της Σοβιετικής Ένωσης, της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Ουγγαρίας που ήταν απαγορευμένη τότε στη χώρα μας, την περίφημη καναδική σχολή ντοκιμαντέρ και κινούμενων σχεδίων, τον ινδικό, τον βραζιλιάνικο κινηματογράφο. Και σε χρόνους έρημους και φοβισμένους, η Αγλαΐα Μητροπούλου έφερε στην Ελλάδα διασημότητες πρώτου μεγέθους- Ζεράρ Φιλίπ, Φρανσουά Τριφό, Αντρέ Καγιάτ κ.ά.- και ήταν η πρώτη που έδωσε ευρωπαϊκή πνοή στον ελληνικό κινηματογράφο. Ακριβώς αυτά τα «πέτρινα χρόνια» της ελληνικής κοινωνίας γίνονται κινηματογραφική ταινία που την ξεφυλλίζεις στο βιβλίο «Ελληνικός κινηματογράφος».