ΜΙΑ ΙΔΙΟΤΥΠΗ ΜΕΙΞΗ ΥΦΟΥΣ

Αναμειγνύοντας την ιστορία ενός σχεδιαζόμενου με εκείνη του χαμένου μυθιστορήματος ή συνθέτοντας την ιστορία του δημοσιογράφου Αλεξιάδη ως αποτυχημένου και γι΄ αυτό πανικόβλητου συγγραφέα που προσπαθεί να βρει τα λογοτεχνικά ίχνη του λυκειάρχη φιλολόγου Ιωσηφίδη, άλλου αποτυχημένου και αυτόχειρα συγγραφέα, ο Χαρπαντίδης χειρίζεται επιτυχώς το θέμα της συγγραφικής αποτυχίας. Ανάμεσα στις πολλές αρετές του βιβλίου του είναι η ιδιότυπη μείξη ύφους. Από τη μια, η κύρια αφήγηση του Αλεξιάδη ρέει αβίαστα, εστιασμένη στα δραματικά προσωπικά αδιέξοδά του και στις κοινωνικές αιτίες τους. Από την άλλη, τα 13, ενσωματωμένα ή εγκιβωτισμένα στο βιβλίο, μυθιστορηματικά σχέδια και αυτοβιογραφικά σημειώματα του Ιωσηφίδη διακρίνονται από το έντονα λυρικό ύφος τους, που αφομοιώνει πολλά στοιχεία του ποιητικού έργου απ΄ όπου ο Ιωσηφίδης αφορμάται, τις εξαίρετες Ωδές στον πρίγκιπα (1981) του Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου (μάλιστα το 13ο κείμενο δεν γίνεται σαφές αν είναι γραμμένο από τον Ιωσηφίδη ή τον Αλεξιάδη).