ΟΣΚΑΡ 2007

Έδωσαν τα χρωστούμενα

Έπεσε σύρμα «παιδιά, θα ξεφτιλιστούμε αν δεν ψηφίσουμε τον ευεργέτη μας» κι έτσι ο Μάρτιν Σκορσέζε με τον καλόμέτριο «Πληροφοριοδότη» κέρδισε επιτέλους, το πρώτο του Όσκαρ!

Τ ιμής ένεκεν λοιπόν. Προς αναγνώριση των πολύτιμων ευεργεσιών και υπηρεσιών του. Στο όνομά του βραβεύεται και η γενιά των «επαναστατών» που άλλαξαν τη ροή του ποταμού στις κρίσιμες δεκαετίες του εβδομήντα και ογδόντα. Γι΄ αυτό και στην τελετή, Κόπολα- Σπίλμπεργκ- Λούκας παρέδωσαν το Όσκαρ στον Μάρτιν από τη Σικελία. Ήταν η έκτη υποψηφιότητα και «χρυσή». Κάτι σαν πρόωρη συνταξιοδότηση. Α, όλα κι όλα. Βραβεύουν τ΄ άλογα όταν γεράσουν! Κατά τ΄ άλλα, αναμενόμενα όλα. Αναμενόμενα, χλωμά και πολλά. Αναμενόμενα τα Όσκαρ των βασιλέων Μίρεν- Γουίτακερ. Αναμενόμενα και αυτά για τον δεύτερο ρόλο Άλαν Άρκιν, Τζένιφερ Χάντσον. Χλωμά, γιατί με το χέρι στην καρδιά καλύτερες αμερικανικές ταινίες της φετινής χρονιάς τα «Γράμματα από το Ίβο Τζίμα» του Κλιντ και ο «Καθοδηγητής» του Ρόμπερτ Ντε Νίρο που θα βλέπετε από 1ης Μαρτίου και το οποίο δεν μπήκε στις λίστες. Πολλά, γιατί ακόμα και η κουτσή «Μαρία Αντουανέτα» έφυγε με Όσκαρ κοστουμιών. Από λίγο σε πολλούς. Το δράμα της σύγχρονης παραγωγής. Πάνε οι εποχές με τα έξι, εφτά, οκτώ, έντεκα Όσκαρ σε μια ταινία, από «Τιτανικό», «Άγγλο ασθενή» μέχρι «Άρχοντα των δαχτυλιδιών». Τώρα τρία- τέσσερα στην πρώτη και πολλά τής είναι. Άλλοι το λένε «παγκοσμιοποίηση». Εγώ το λέω «φτώχεια». Αλήθεια, ποια ταινία σάς ενθουσίασε τόσο πολύ, που να της δίνατε το Όσκαρ;

Έλεν Μίρεν: Από τον αφρό της βρετανικής δεξαμενής, γεννημένη στο Έσεξ το 1945, του θεάτρου κι αυτή με εμφανίσεις σε «Οld Vic» και «Royal Shakespeare company», άρτια επαγγελματίας σε ό,τι της ζητηθεί, από «Εξκάλιμπερ» τού Τζον Μπούρμαν, μέχρι «Ο μάγειρας, ο κλέφτης, η γυναίκα του και ο εραστής της» του Πίτερ Γκρίναγουεϊ. Τα πάντα μέχρι και κομεντί, πασίγνωστη όμως σε ρόλους βασίλισσας- «Η τρέλα του Γεωργίου» και φυσικά στο «Queen» του Στίβεν Φρίαρς που της χάρισε το Όσκαρ.

Φόρεστ Γουίτακερ: Το αντιεμπορικό ατού της μαύρης φυλής και το φλιπσάιντ- σε όλα- του Ντενζέλ Ουάσινγκτον. Από το Τέξας του 1961 με όγκο γίγαντα- «πλανήτη» τον φωνάζουν- και με πληθωρικές εμφανίσεις στη θεατρική σκηνή. Ο Τσάρλι Πάρκερ στο «Βird» του Κλιντ Ίστγουντ, ο μοναχικός killer στον «Τρόπο των Σαμουράι» του Τζιμ Τζάρμους και ο μαύρος φαντάρος στο «Παιχνίδι των λυγμών» του Νιλ Τζόρνταν.

Άλαν Άρκιν: Βετεράνος, παλιοσειρά (1934) του θεάτρου, εξαιρετικό και πολυμορ- φικό «εργαλείο», κατά προτίμηση κωμικός, με καλύτερες επιδόσεις στο «Catch 22», «Οικόπεδα με θέα» και «Ο πόνος της σιωπής» του 1968, από το οποίο κέρδισε υποψηφιότητα ερμηνείας.

Τζένιφερ Χάντσον: Η μαύρη γαζέλα από το πουθενά, δηλαδή από το ριάλιτι «Αmerican idol», είναι η Φλόρενς Μπάλαρντ των «Dreamgirls», η τρίτη των Supremes που εκδιώχθηκε από την Νταϊάν Ρος (Μπιγιονσέ Νόουλς) και που πέθανε στην ψάθα σε ηλικία μόλις 32 ετών.

Τραγούδι: Λόγω οικολογικής ευαισθησίας και προσεχούς λειψυδρίας, Όσκαρ τραγουδιού στο άχρωμο ντοκιμαντέρ με τον Αλ Γκορ «Αn Ιnconvenient Τruth» και ουχί στο μιούζικαλ «Dreamgirls». Όλα να τα περιμένει κανείς.

Έλληνας: Ο Αυστραλός Τζορτζ Μίλερ, ιθύνων νους του «Ηappy feet», απόγονος ελληνικής φυλής.

Βασιλείς: «Βασιλιάς της Σκωτίας» ο Ίντι Αμίν Νταντά, δηλαδή ο Φόρεστ Γουίτακερ, Ελισάβετ η Έλεν Μίρεν, «Μαρία Αντουανέτα» η ταινία που κέρδισε Όσκαρ κοστουμιών και που δεν θα προβληθεί εν Ελλάδι λόγω αντιεμπορικών προοπτικών.

Παλιοπαρέα: Με το που εμφανίστηκαν στη σκηνή Κόπολα, Σπίλμπεργκ και Τζορτζ Λούκας για το Όσκαρ σκηνοθεσίας, όλοι με ένα στόμα, μια φωνή είπαν: Σκορσέζε και ξερό ψωμί.


Η έκτη φορά ήταν και η τυχερή του

Όταν πριν από μερικά χρόνια άκουσα τον Σκορσέζε από το τηλέφωνο να μου μιλάει για τον Βούλγαρη και τον Αγγελόπουλο, νόμιζα ότι άκουγα επαΐοντα του ελληνικού κινηματογράφου.

Ευεργέτης και των δύο. Η πρώην σύζυγος Σκορσέζε, η Μπάρμπαρα Ντα Φίνα, συμπαραγωγός στις «Νύφες» και ο ίδιος ως πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών είχε τιμήσει τον Αγγελόπουλο και την «Αιωνιότητα» με τον Χρυσό Φοίνικα. Από τις τρίχες των μαλλιών του μέχρι τα νύχια των ποδιών του κατειλημμένος από εικόνες κινηματογράφου. Ζει, αναπνέει, δημιουργεί, διαβάζει, βλέπει, τα πάντα για το σινεμά. Ζωντανή κινηματογραφική λέσχη, ζωντανή βιβλιοθήκη, ζωντανή δισκοθήκη.

Αυτός ο μικρός ασθματικός του 1942, απόγονος Σιτσιλιάνων και κάτοικος της νεοϋορκέζικης «Μικρής Ιταλίας», προορισμένος να γίνει καθολικός ιερέας, κατάφερε με το πείσμα και το πάθος του να αναδειχθεί σε μία από τις τέσσερις κορυφαίες προσωπικότητες της γενιάς των «επαναστατών» που άλλαξαν την πορεία του αμερικανικού κινηματογράφου τις δύο κρίσιμες δεκαετίες του εβδομήντα και του ογδόντα. Με Πάπα τον Κόπολα και επισκόπους τους Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τζορτζ Λούκας. Τόσο παμφάγος και βουλιμικός όσο κανείς άλλος. Πλην των γκανγκστερικών ιστοριών («Καλά παιδιά», «Καζίνο» κ.λπ.) διαπέρασε το σύμπαν: Μουσική «Τhe last Waltz» με τους Βand, αλλά και ντοκιμαντέρ για το Βlues. Μαύρη κωμωδία «Μετά τα μεσάνυχτα». Νίκος Καζαντζάκης «Ο τελευταίος πειρασμός». Αναφορά στον Βισκόντι με «Τα χρόνια της αθωότητας». Κοινωνικό φεμινιστικό οδοιπορικό «Η Αλίκη δεν ζει πια εδώ».

Μιούζικαλ «Νέα Υόρκη, Νέα Υόρκη». Ριμέικ «Το ακρωτήρι του φόβου», αλλά και «Το χρώμα του χρήματος».

Δραματική κωμωδία «Ο βασιλιάς της κωμωδίας» με Τζέρι Λούις και φυσικά πάνω απ΄ όλα και πριν απ΄ όλα κοινωνικό δράμα, πυγμαχία και βιογραφία του πρωταθλητή Τζέικ Λα Μότα με το «Οργισμένο είδωλο», την πληρέστερη στιγμή της ζωής του το 1980.

Δεν τελειώσαμε. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς την καμπάνια του για τη σωτηρία κλασικών ταινιών με την αναπαλαίωση του «Ελ Σιντ» και του «Λόρενς της Αραβίας», τη λατρεία του για τον μακαρίτη Κουροσάβα, τον οποίο στήριξε οικονομικά για το «Dreams» και τέλος τη μανία του για διδασκαλία σε πανεπιστήμια και κινηματογραφικές σχολές, τότε ιδού ποιος είναι αυτός ο τρελός, ο Ιταλοαμερικανός!


Οι «Ζωές» απειλούν τον Σκορσέζε

«Με το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, οι “Ζωές των άλλων” μπορεί να πιάσουν 250.000 εισιτήρια και να εξαφανίσουν από την πρώτη θέση τον “Πληροφοριοδότη” του Σκορσέζε». Το σχόλιο από επαΐοντα της κινηματογραφικής πιάτσας. Οι αντιδράσεις αποθεωτικές. Φανταστείτε ότι σε μερικές προβολές στη Θεσσαλονίκη, το κοινό χειροκροτεί. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα φαινόμενα όλων των εποχών. Μέχρι στιγμής και μόνο σε πέντε με έξι αίθουσες της Αθήνας, και ύστερα από δύο και πλέον μήνες κατήγαγε θρίαμβο 120.000

εισιτηρίων και προχωράει ακάθεκτα χωρίς να πέφτει μισό εισιτήριο. Θα παίζεται μέχρι την επόμενη χειμερινή περίοδο. Οι άλλες οσκαρικές πλην Σκορσέζε, με επιδόσεις ελληνικής κουλτούρας Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης: 245.000 εισιτήρια ο «Πληροφοριοδότης», 38.000 η «Βασίλισσα», 28.000 η «Little Μiss Sunshine», 13.000 ο «Τελευταίος βασιλιάς της Σκωτίας».
Ο διάβολος φορούσε (και) Ρrada

Δεν είναι απλή υπόθεση να περπατάς στο κόκκινο χαλί την ημέρα των Όσκαρ. Τόσα κανάλια, τόσοι φωτογράφοι και άλλοι τόσοι επαγγελματίες πικρόχολοι σχολιαστές περιμένουν την ημέρα της παρέλασης των σταρ. Και μόνο η Μέριλ Στριπ αρνήθηκε να ακολουθήσει τους κατοίκους του Λος Άντζελες που προσλαμβάνουν ακριβοπληρωμένους στυλίστες. Μια και είχε προταθεί για τον ρόλο της στο «Ο διάβολος φοράει Ρrada» ντύθηκε από μόνη της φορώντας μαύρα Ρrada (νούμερο 14, όπως είπε, αφιέρωμα στις 14 υποψηφιότητές της για Όσκαρ).

Η φετινή μόδα των Όσκαρ ανέδειξε την τάση της μακριάς τουαλέτας, του υπερβολικά φορτωμένου με χάντρες επίσημου ενδύματος και της παρέλασης των κοσμημάτων για τον λαιμό. Με εκπροσώπους την Έλεν Μίρεν με την υπογραφή ραπτικής του Κριστιάν Λακρουά, την Μπιγιονσέ Νόουλς με παστέλ πράσινο του Βαλεντίνο, τη Ρέιτσελ Γουάιζ με χρυσή δημιουργία της Βέρα Γουάνγκ. Όμως, τόση κουβέντα μέρες πριν από την απονομή και τόσα στοιχήματα για το ποιος σχεδιαστής θα έχει ντύσει τους περισσότερους καλεσμένους, ίσως και να μην άξιζε. Όποιος έχει καλή μνήμη θυμήθηκε ότι ορισμένες τουαλέτες σαν να είχαν κάνει τη βόλτα τους σε περασμένες απονομές, πάνω σε άλλα σώματα.

Η ροζ τουαλέτα Βερσάτσε της Πενέλοπε Κρουζ έμοιαζε με το παστέλ γαλάζιο φόρεμα υψηλής ραπτικής Dior που φορούσε η Σαρλίζ Θερόν, όταν κέρδισε το Όσκαρ της στο «Μonster» το 2005. Το κόκκινο μακρύ Βalenciaga φόρεμα της Νικόλ Κίντμαν που έδενε με φιόγκο γύρω από τον λαιμό ήταν απλό και κομψό, αλλά πανομοιότυπο με το Dior φόρεμα που πάλι η Θερόν φορούσε στην περυσινή απονομή των Όσκαρ, επισημαίνει ο Έρικ Γουίλσον στους «Νew Υ ork Τimes».

Τα Όσκαρ έδωσαν έμφαση στα στράπλες φορέματα. Εξαιρετική η Ριζ Γουίδερσπουν με την τουαλέτα της σε απόχρωση μπλε μοβ, που κατέληγε σε μοβ κυματισμούς και είχε την υπογραφή του Βέλγου Ολιβιέ Τεσκένς για τον γαλλικό οίκο Νina Ricci. Η Γκουίνεθ Πάλτροου πόνταρε στο ροδακινί φόρεμα των Αμερικανού Ζακ Πόζεν, στο οποίο οι ενισχυμένες ραφές δημιουργούσαν έναν ιστό αράχνης στον κορμό της. Αίσθηση προκάλεσε και η Μάγκι Γκίλενχαλ με το μπλε μαύρο Προέντζα Σούλερ φόρεμά της, που κατέληγε σε ένα στρίφωμα πηγμένο από μαύρα φτερά.

Φαίνεται όμως ότι ανεξάρτητα από πόσοι στυλίστες και σχεδιαστές αναμείχθηκαν γι΄ αυτήν την απονομή, αλλού ήταν η είδηση. Στην τουαλέτα Όσκαρ Ντέλα Ρέντα, μέγεθος 12 (δηλαδή κάτι σαν ΧΧΧL) που φορούσε με περηφάνια η Τζένιφερ Χάντσον και που κανένας από τους διεθνείς σχεδιαστές δεν θα τολμούσε να προσφέρει σε τόσο μεγάλο μέγεθος. Όμως η Χάντσον, γράφουν οι «Νew Υork Τimes», μπήκε κάτω από τα φτερά προστασίας του Αντρέ Λεόν Τάλεϊ- ειδικού συνεργάτη της αμερικανικής Vogue- ο οποίος φρόντισε για την αναμόρφωση της εικόνας της (και στο εξώφυλλο του περιοδικού) και για την καθιέρωσή της ως προσωπι- κότητα του στυλ.


Η πιο «πράσινη» τελετή

Ο Αλ Γκορ όχι μόνο κέρδισε το βραβείο καλύτερου ντοκιμαντέρ για το «Ιnconvenient Τruth», αλλά κατάφερε να «πρασινίσει» την τελετή, συνεργαζόμενος στενά με τους συντελεστές της που εφάρμοσαν σειρά από οικολογικά μέτρα στην παραγωγή.

«Τα φετινά Όσκαρ έγιναν “πράσινα” με την εφαρμογή περιβαλλοντικά ευαίσθητων πρακτικών σε κάθε τομέα της αποψινής τελετής», όπως δήλωσαν από τη σκηνή ο Αλ Γκορ και ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο. Για πρώτη φορά, χρησιμοποιήθηκαν δεκάδες ηλεκτρικά και υβριδικά αυτοκίνητα για να μεταφέρουν τους σταρ στο Κόντακ Θίατερ, όπου έγινε η απονομή και στη συνέχεια της βραδιάς στα διάφορα οσκαρικά πάρτι.

Επίσης, οι τόνοι χαρτιού, καθώς και όλα τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στη διαδικασία της παραγωγής, ήταν προϊόντα ανακύκλωσης. Μετά την τελετή, κατέληξαν ξανά στους κάδους ανακύκλωσης. Η εξοικονόμηση ενέργειας ήταν το κριτήριο αγοράς των εκατοντάδων ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών που γέμισαν το Κόντακ Θίατερ, όπου χρησιμοποιήθηκαν μόνο οικολογικοί λαμπτήρες φθορισμού. Στα «πράσινα» μέτρα συγκαταλέγεται και η ειδική μελέτη για την εξοικονόμηση ενέργειας στα συστήματα κλιματισμού και θέρμανσης του θεάτρου. Τέλος, το φαγητό και τα ποτά που κατανάλωσαν οι αστέρες του Χόλιγουντ, αμέσως μετά το τέλος της απονομής ήταν όλα βιολογικά.


19 φορές χαμένος!

Ούτε μία ούτε δύο, αλλά 19 φορές έχει ζήσει την αγωνία του υποψηφίου για το χρυσό αγαλματάκι, αλλά πάντα δίχως το ποθητό αποτέλεσμα. Ο Κέβιν Ο΄ Κόνελ, τεχνικός ήχου, έχει το δικό του αρνητικό ρεκόρ στα Όσκαρ. Όταν για πρώτη φορά είδε το όνομά του στη λίστα των υποψηφίων, ήταν 24 ετών και ελεύθερος. Σήμερα είναι 49 ετών, πατέρας δύο παιδιών. Στενός συνεργάτης του Μάρτιν Σκορσέζε, ο Ο΄ Κόνελ ήταν υποψήφιος φέτος για το «Αpocalypto» τού Μελ Γκίμπσον, αλλά έχασε το Όσκαρ ήχου από τα «Γράμματα από το Ίβο Τζίμα». «Τη μοναδική φορά που αισθάνθηκα πως έπρεπε να κερδίσω ήταν το 1986 για το “Τop Gun”, αλλά έχασα από το “Ρlatoon”».


ΟΙ ΑΤΑΚΕΣ

Ο Μάρτιν Σορσέζε δεν το πίστευε: «Μπορείτε να ξαναρίξετε μια ματιά στον φάκελο;».

Η Τζόντι Φόστερ στο κόκκινο χαλί, για τον Σκορσέζε: «Αν δεν είναι η χρονιά του φέτος, θα φάω το καπέλο κάποιου»!

Φόρεστ Γουίτακερ: «Δώστε μου μια στιγμή για να το συνειδητοποιήσω!».

Έλεν Μίρεν: «Όλα τα παιδιά θέλουν ένα χρυσό αστέρι και αυτό είναι το σπουδαιότερο και το καλύτερο χρυσό αστέρι που έχω πάρει ποτέ μου!».

Έλεν Ντε Τζενέρις
(παρουσιάστρια της τελετής):

«Κανείς δεν ξέρει ποιος θα πάρει το Όσκαρ· εκτός κι αν είναι Βρετανός οπότε έχει πολλές πιθανότητες»…

Αλ Γκορ: «Λοιπόν, συμπατριώτες μου, δράττομαι της ευκαιρίας για να σας παρουσιάσω τις πολιτικές μου προθέσεις…» (αστειευόμενος ότι θα ανακοινώσει υποψηφιότητα για πρόεδρος των ΗΠΑ).