Νάματα και νήματα

ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ η μάνα… sorry…

Τoυ Παύλου η μάνα κάθεται και βλέπει ειδήσεις. Το μισό μυαλό στα τεκταινόμενα, το άλλο μισό στις τελευταίες εκκρεμότητες της ημέρας που μας αφήνει γεια: Το λάστιχο της πόρτας του ψυγείου τα ΄χει ψιλοφτύσει. Για να κλείσει κανονικά πρέπει να σπρώχνουμε 45 μάστορες κι 60 μαθητάδες. Να τηλεφωνήσω στην αντιπροσωπεία. Αύριο ο γιος μου θα πάνε μορφωτική επίσκεψη. Να του δώσω κάνα φράγκο παραπάνω. Η Ρένα μού έστειλε sms.

Της απάντησα ή όχι; Αυτές οι κράμπες στο αριστερό πόδι γιατί επιμένουν να μου σπάνε τα νεύρα; Βάλε πίσω το τσιγάρο, μαλάκα (εγώ είμαι αυτή), τώρα έσβησες το προηγούμενο.

Του Παύλου η μάνα κάθεται και βλέπει ειδήσεις. Τα παράθυρα! Άνοιξε το παράθυρο να μπει, δροσιά να μπει του Μάη. Μόνο δροσιά του Μάη δεν μπαίνει. Μπαίνουν φοιτητές, μπαίνουν πρυτάνεις, καθηγητές πανεπιστημίων, υφυπουργοί και οι συνήθεις ύποπτοι: οι «επαΐοντες» άνευ λοιπών στοιχείων. Το άρθρο 16. Το πανεπιστημιακό άσυλο. Οι εβδομάδες που χάθηκαν. Εφτά τις βγάζετε; Ό,τι πείτε! Εξεταστικές; Ό,τι πείτε!

Μαθήματα; Ό,τι πείτε!

Του Παύλου η μάνα κάθεται και βλέπει ειδήσεις.

Φωνάζουν όλοι μαζί. Μιλάνε όλοι ταυτόχρονα. Καπελώνει η μια κραυγή την άλλη. Το ουρλιαχτό πάει σύννεφο. Μες στο πακέτο προσφοράς, και οι συνάδελφοι. Άλλοι συντονίζουν. Άλλοι υποδαυλίζουν. Όπως τη βρίσκει ο καθένας.

Το μπάχαλο από τις καταλήψεις και τους δρόμους μεταφέρεται στα αποστειρωμένα πλατό των ειδήσεων. Διακοπή στη διακοπή, τσιριχτό στο τσιριχτό, τι μας διδάσκει εδώ ο ποιητής; Πως όποιος φωνάζει πιο δυνατά, αυτός έχει το δίκιο με το μέρος του; Μάλιστα! Ό,τι πείτε!

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ η μάνα κάθεται και βλέπει ειδήσεις. Και μες στο κομφούζιο σαν να ξεχωρίζει αχνά, αμυδρά μια αδύνατη φωνούλα:

– Το κακό ξεκινάει απ΄ το δημοτικό. Μη σας πω απ΄ το νηπιαγωγείο!

Σαν ωστικό κύμα σκάνε πάνω του τα ουρλιαχτά των «συνομιλητών». Σβήνουν τη φωνή. Την εξαφανίζουν. Η δόλια μάνα όχι απλά δεν πρόλαβε να ακούσει ποιος το είπε. Δεν είναι σίγουρη αν ειπώθηκε καν. Αν τα ΄χει παίξει και πιστεύει πως ακούει τις δικές της σκέψεις στο γυαλί.

Του Παύλου η μάνα σκέφτεται τον Παύλο.

Σκέφτεται τους φίλους του Παύλου. Παιδιά που τα ξέρει από την Α΄ Δημοτικού. Χαρούμενα, γελαστά, ανυποψίαστα πρωτάκια. Να ΄ρχονται σπίτι και να το κάνουν θερινό με τις σκανταλιές, τα γέλια, τις φωνούλες τους. Να αποκαθηλώνουν όλα τα μαξιλάρια απ΄ τους καναπέδες για να φτιάξουν υπέροχα σπιτάκια. Να γελάνε, να σκοντάφτουν, να κλαίνε. Ιώδιο στα χτυπημένα γονατάκια κι ένα φιλί στην κορφή του κεφαλιού…

Του Παύλου η μάνα τα βλέπει τώρα. Στα 14-15 χρόνια τους. Τα παιδιά δεν κλαίνε, πια, γιατί μεγάλωσαν. Τα παιδιά δεν γελάνε, πια, γιατί τα μεγαλώσαμε. Έχουν ευγενικά χαμόγελα και σκοτεινά μάτια. Έχουν πολλά παιχνίδια, και ελάχιστο χρόνο να τα παίξουν. (Εμείς είχαμε ελάχιστα παιχνίδια και πολύ χρόνο να τα παίξουμε). Έχουν πολλά μαθήματα. Πολλές εργασίες. Πολλές παρουσιάσεις. Πολλά διαγωνίσματα. Πολλά προφορικά. Πολλά γραπτά. Πολλά ιδιαίτερα. Από τις 7.30 το πρωί μέχρι τη μαύρη νύχτα, καθηγητές κάνουν σκυταλοδρομία στη ζωή τους. Πολλά βιβλία. Πολλά τετράδια. Πολλές ασκήσεις να λύσουν. Έχουν…

Τι ΔΕΝ έχουν; Γνώσεις! Πνευματικές αποσκευές.

Επί της ουσίας εφόδια. Όταν κάποιοι ψυχαναγκαστικά σε βάζουν στο τριπάκι της υστερικής βαθμοθηρίας… Όταν κάποιοι σου λένε πως «παιδεία ίσον μπακαλοτέφτερο», τρεις το λάδι οι βαθμοί, τρεις το ξίδι οι απουσίες, ποιο πνεύμα θ΄ ανθίσει; Ποιο μυαλουδάκι θα ακονιστεί; Ποιος νους θα εισπράξει το ερέθισμα να το πάει παρακάτω;

Του Παύλου η μάνα κάθεται. Και σκέφτεται τα νάματα της Παιδείας. Και- κυρίως- τα νήματα της Παιδείας. Ποιος τα κινεί; Γιατί τα κινεί; Ποιος αποσκοπεί πού; Και γιατί;

Και τελικά: ποιος και γιατί κάνει τη γνώση απόγνωση;