Το «γυαλί που ράγισε»

Ας παραμερίσουμε την έκφραση «τραγική φιγούρα», πρόσφορη σε κάθε είδους κοινωνική εκδήλωση πλην του πατρινού καρναβαλιού όπου και θα ταίριαζε μια χαρά δεδομένης της τραγικής αγωνίας των καρναβαλιστών να μας πείσουν ότι διασκεδάζουν. Ας αφήσουμε την αντάξιά της «πέτρα του σκανδάλου»- με τόσες «πέτρες» που κυκλοφορούν γύρω μας χτίζεις ολόκληρο συγκρότημα από αυθαίρετα- ή την άλλη, την εκπληκτική «μοιραία γυναίκα». Εδώ τουλάχιστον δεν είχαμε την πάγια επωδό που συνοδεύει τους πάσης φύσεως δολοφόνους ότι «ήταν καλό παιδί και δεν έδινε δικαιώματα»- θα είχε ενδιαφέρον κάποιος γλωσσολόγος να αναλύσει τον ψυχικό μηχανισμό που παράγει την έκφραση «δίνω ή δεν δίνω δικαίωμα».

Είχαμε όμως άλλα, πολύ πιο ενδιαφέροντα. Είχαμε το «γυαλί που ράγισε», εννοώντας τον γάμο, είχαμε εκείνο το «τον αγαπώ ακόμη», λες και πρόκειται για θεραπεία με αντιβιοτικά, είχαμε την γυναίκα που «είναι νεκρή στο σπίτι της και γεμάτη πάθος, σφρίγος, δυναμισμό και λάμψη για τον εραστή της», είχαμε το «παραμύθι που τέλειωσε» και την «αποκρουστική πραγματικότητα που το διαδέχθηκε» και τέλος είχαμε το κορυφαίο.

Ε ναι, εκείνο το περί «συναισθηματικής σχέσης» εννοώ, έκφραση αντίστοιχη με την βιβλική γνωριμία, που δείχνει εξάλλου πόσο τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που οι σχέσεις ήταν «αισθηματικές». Η μικρή αυτή πρόσθεση του συνδέσμου συνπου ελαφραίνει κάπως τις εντυπώσεις, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους του έρωτα από το συμπαθητικό στο παρασυμπαθητικό σύστημα, μάλλον θα πρέπει να αποδοθεί στην αποποινικοποίηση της μοιχείας- άλλο ζήτημα προς μελέτη και αυτό.

Άσε εκείνο το «η εξουσία είναι μεγάλο διεγερτικό»- πόσους αφελείς δεν έχει καταστρέψει σπρώχνοντάς τους στην πολιτική με ολέθριες συνέπειες και για τους ίδιους και για την πολιτική.