ΑΥΡΑ ΑΝΟΥΣΙΑΣ ΠΛΗΞΗΣ

Αναρωτιέμαι κι εγώ, είναι η αλήθεια, πώς αλλιώς θα μπορούσε κανείς να «αφηγηθεί» μια παράνομη ερωτική σχέση με ένα ανθρώπινο θύμα, πώς αλλιώς θα μπορούσε να μιλήσει για τον γάμο που δεν λειτούργησε και για την γοητεία του εραστή με το μεγάλο κοινωνικό κύρος και για τις κρυφές συναντήσεις σε κάποια συνοικιακά διαμερίσματα.

Δεν ξέρω. Συμφωνώ κι εγώ πως η φθορά του ερωτικού λεξιλογίου είναι μια από τις κύριες αιτίες της κατάθλιψής μας και πως η αδυναμία μας να βρούμε λέξεις για να πούμε αυτό που αισθανόμαστε, όχι μόνον δημόσια αλλά και κατ΄ ιδίαν, απλώνει γύρω από τις σχέσεις μας μιαν αύρα ανούσιας πλήξης.

Συμφωνήστε όμως κι εσείς μαζί μου ότι όλο αυτό το εκφραστικό οπλοστάσιο που χρησιμοποιήθηκε στην περίπτωση εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο την επιτυχία που εξακολουθούν να έχουν οι ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, οι παλιές καλές ελαφρολαϊκές επιτυχίες και η εν γένει φωσκολική ή φωσκολίζουσα φιλοσοφία της ζωής.

Συντηρητισμός; Υποκρισία; Πέστε το όπως θέλετε. Πάντως μια εν γένει αμηχανία, ένα είδος φοβικής απώθησης που νεκρώνει τις αντιδράσεις και κάνει το συλλογικό μας πρόσωπο να μοιάζει με «τραγική φιγούρα» που γκρεμίζεται κάθε μέρα που ξυπνάει στην «αποκρουστική πραγματικότητα» που μονίμως την ξεπερνάει.