Περί ερωτικού λυρισμού

ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΤΑ ΜΕΡΟΣ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ,
ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ Ή ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ, ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΩΣ
ΤΟ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ, ΤΗΝ ΚΗΛΙΔΑ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ DΝΑ ΤΟΥ, ΤΙΣ ΤΟΞΙΚΟΛΟΓΙΚΕΣ
ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΤΟ ΜΠΟΥΡΝΟΥΖΙ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ Ή ΔΕΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ
ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ
Κι ας ρίξουμε μια ματιά σ΄ αυτό που φάνηκε από την πρώτη κιόλας στιγμή στην όλη υπόθεση και όλοι το αντιμετώπισαν σαν φυσιολογικό, άρα κανείς δεν θέλησε, ή δεν μπόρεσε να το δει.

Όχι, μην ανησυχείτε. Δεν πρόκειται να ανασκαλέψω το περίσσευμα της υποκρισίας που πνίγει με την δυσοσμία της την ελληνική κοινωνία όμως, επειδή έχει αναλάβει τον ρόλο της ψυχολογικής χωματερής κανείς δεν τολμάει να την μετακινήσει. Μια καταθλιπτική κουρελού αξιοπρέπειας η οποία καλύπτει όλη την γκάμα της ζωής μας, από την συμπεριφορά των πολιτικών ώς την συμπεριφορά του πατέρα που πληρώνει φροντιστήριο στο παιδί του για να σώσει το άγιο των αγίων της ανατροφής του, το «δωρεάν» της παιδείας του.

Δόξα τω Θεώ χορτάσαμε αυτές τις μέρες από ηθικοπλαστικές παραινέσεις, από εκκλήσεις για αξιοπρέπεια, για σεβασμό στο θύμα ή στον φερόμενο ως δράστη. Το εισαγγελικό ύφος έχει αποδείξει εδώ και χρόνια, πως είναι ύφος παντός καιρού γιατί αγγίζει την πιο ευαίσθητη χορδή της συλλογικής μας ζωής, τον βαθύτατο, αμετακίνητο και αυστηρά διατηρητέο, σαν αρχαίο ερείπιο, συντηρητισμό μας.

Απ΄ αυτήν την άποψη δεν νομίζω ότι χρειάζονται και περαιτέρω σχόλια τα αποτελέσματα της έρευνας που κατέδειξαν ότι τα «εγκλήματα τιμής» σαρώνουν τις προτιμήσεις της κοινής γνώμης. Ποια τιμή έχουν κατά νου όλοι αυτοί και με ποια τιμή αποτιμάται η τιμή αυτή είναι ένα άλλο ζήτημα. Ίσως, αν θέλουμε να βρούμε κάποιαν άκρη, να ξεκινούσαμε μετρώντας την αξία των πούρων που καταναλώνει κάποιος ημερησίως. Σε ορισμένους κύκλους, είν΄ η αλήθεια, η απόλαυση του πούρου είναι θέμα τιμής- τουλάχιστον τέτοιο ύφος έχουν όσοι το καπνίζουν εν μέση οδώ, οδηγώντας τα

Η φθορά του ερωτικού λεξιλογίου είναι μια από τις κύριες αιτίες της κατάθλιψής μας

4Χ4 της κοινωνικής τους καταξίωσης.

Ας αφήσουμε κατά μέρος και την εν χορώ ανάθεση του ρόλου της Μάτα Χάρι των κοινωνικών ασφαλίσεων στην κυρία Θωμαή Βρακατσέλη. Είναι η αλήθεια ότι όποιος πάρει κατά γράμμα όσα ειπώθηκαν και όσα γράφτηκαν τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επιτέλους βρέθηκε η κινητήριος δύναμη της κακοδαιμονίας του ΙΚΑ. Αυτή φταίει για τις ουρές, για την έλλειψη γιατρών, Μονάδων Εντατικής Θεραπείας, στηθοσκοπίων, ινσουλίνης, βάμβακος, ιωδίου και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης.

Αυτή η οποία, μεταμφιεσμένη σε απλή γραμματέα, κομψά ντυμένη είν΄ η αλήθεια, κινούσε τα νήματα πάσης φύσεως δυσλειτουργίας εμποδίζοντας διευθυντές και υποδιευθυντές να λύσουν τα προβλήματα τα οποία, αν δεν υπήρχε αυτή, είμαστε όλοι βέβαιοι πως θα ανήκαν στο παρελθόν του θλιβερού Ιδρύματος. Πώς δεν σκέφτηκε ο κύριος Πολύδωρας να εγκαταστήσει κάμερες για να εντοπίσει και τις υπόλοιπες γραμματείς που δραστηριοποιούνται σε άλλους τομείς του Δημοσίου προκαλώντας αντίστοιχες δυσλειτουργίες; Ως ασφαλισμένος στο ΤΕΒΕ αναμένω αποκαλύψεις πριν φτάσει ο κόμπος στο χτένι.

Όμως, νομίζω, πως τίποτε από όλα αυτά δεν μπορεί να συγκριθεί με τις εντυπώσεις που άφησε το εκφραστικό μεγαλείο του τρέχοντος δημοσιογραφικού λυρισμού. Η αφήγηση, γραπτή ή προφορική, της δολοφονίας του Γιάννη Βαρθολομαίου και της σχέσης που διατηρούσε με την Θωμαή Βρακατσέλη, αν μη τι άλλο, μπορεί να θεωρηθεί ως μια ανθοδέσμη πλεγμένη από λέξεις και εκφράσεις, μια πρότυπη σύνθεση ερωτικού κιτς το οποίο, εννοείται, χαρακτηρίζει περισσότερο τους αφηγητές του και λιγότερο τα θύματά του.