ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ

Οι σημαδεμένες της Gloucester road Νο 2

Συνεχίζω της περασμένης Τετάρτης τις εντυπώσεις από το ξενοδοχείο του Λονδίνου που στην αρχή «τι ωραίο το ντιζάιν» και τελευταία δεν «ξανακάνω φυλακή στου Φίλιπ Σταρκ το ύφος». Έλεγα λοιπόν για την πλεξι-γκλας καρέκλα που αφήνει σημάδια στων γυναικών τα μπούτια, για το θαύμα τραπέζι αυτοφωτιζόμενο άρα κι αυτοθερμαινόμενο, που ΄κανε την μπίρα κάτουρο, για τα παράθυρα τα επτασφράγιστα τα χιλιοκλειδωμένα, για τους τοίχους σε χρώμα «άσπρη πέτρα ξέξασπρη κι απ΄ τον ήλιο ξεξασπρότερη», για το καζανάκι-αφής που για να τρέξει ήθελε σφαλιάρες, για την κορνίζα στο ταβάνι, για, για… Και προχωράμε στους χώρους υποδοχής. Κατ΄ αρχάς δεν το βρίσκεις το του συρμού κατάλυμα εύκολα, διότι την ταμπέλα αυτό το ξενοδοχείο δεν την καταδέχτηκε. Ένα κτίριο γυάλινη κυψέλη βλέπεις, με μια κουρτίνα που βάζανε παλιά στα κομμωτήρια, νάιλον, σαν αμμοβολημένο τζάμι με πτυχές, που όμως δεν έφτανε μέχρι το πάτωμα όπως σ΄ όλα τα συμβατικά συγκροτήματα (τα ξενοδοχειακά εννοώ), αλλά σταματάει ένα μέτρο απ΄ το πάτωμα. Έτσι, απ΄ έξω βλέπεις μόνο κάτι πόδια να περπατάνε μόνα τους. Κάτι ακέφαλα σώματα που τρέχουν δεξιά- αριστερά χωρίς κανέναν, εμφανή τουλάχιστον, λόγο. Με το που μπαίνεις στην υποδοχή σε υποδέχεται ένας φωτεινός διάδρομος, που αν κάνεις την απερισκεψία και τον ακολουθήσεις τρακάρεις μ΄ έναν τοίχο σε χρώμα θειάφι. Δίπλα στον τοίχο κι απέναντι απ΄ την είσοδο φάτσα έχει μια πόρτα-οθόνη που προβάλλει στάχυα να κουνιένται κινηματογραφημένα και μπροστά ένας μαύρος τρία μέτρα σε ζωντανό κι ακούνητος σαν ο σκλάβος του σιτοβολώνα, «Μια περιπέτεια στη Βόρειο Καρολίνα».

Δίπλα στον Μπάρμπα Θωμά είχε έναν πάγκο-σκαμνί ίσαμε έξι μέτρα πλάτος ημικυκλικό, με καπιτονέ βελούδο κι ένα κουμπί σε κάθε τομή που κάνει το μπακλαβαδωτό να φέρνει προς Τσέστερφιλντ με πέλος. Μπροστά στο εξάμβλωμα έχει επιχρυσωμένους τραπεζίτες. Όχι ανθρώπους τραπεζίτες, τραπεζίτεςδόντι, κι απάνω στον καθένα, κι απ΄ ένα τασάκι, που δεν μπορείς όμως να στάξεις το τσιγάρο σου, γιατί μέσα έχει αναμμένο ένα κεράκι ρεσό (στο ΙΚΕΑ έχει φτηνά αλλά ξεκολλάνε τα φιτίλια- τι να σου κάνω να πάρεις τα ακριβά). Υπάρχει κι ένα βάζο- τρία; Τέσσερα μέτρα; Αφού να φανταστείς το χείλος του φτάνει είκοσι πόντους απ΄ το ταβάνι κι εκεί στα λίγα τα εκατοστά έχουν στριμώξει μια ανθοδέσμη αποξηραμένες νεραγκούλες στο χρώμα του πένθους, όξω και μακριά. Μια άλλη οθόνη επίσης ήτανε και κάτω ακριβώς από τον πάγκο της ρεσεψιόν που πρόβαλλε σκηνές υποβρύχιου σπορ και βλέπεις τα κορίτσια απ΄ τη μέση και κάτω να έχει βγει το γατόψαρο στη βουβωνοκήλη γκρο-πλαν κι από πάνω να κουνιέται η θάλασσα. Άλλο αξιοθέατο στον χώρο είναι ένα πορτατίφ α λα-Νταλί, με αυτά τα λυγισμένα ξύλα σαν πατερίτσες και που στους πίνακές του συγκρατούνε πάντα ένα πράγμα πλαδαρό και λέγανε κάτι αναλυτές της τέχνης πάρα πολύ απελευθερωμένοι, ότι συμβολίζει την πλαδαρότητα του πέους του καλλιτέχνη – ό,τι θες ακούς. Στη γωνιά μια πολυθρόνα Λουί Κατόρζ ντυμένη λουστρίνι πράσινο της χολέρας, με μια πασμίνα δεμένη στο ένα της το πόδι, και δίπλα ένα πακέτο πάνες-βρακάκια (το ξεχάσανε; Αλλά πάλι τόσα χρόνια στην ίδια θέση μάλλον ντεκόρ θα είναι). Στις τουαλέτες του κοινού πάλι οι πόρτες κι ο τοίχος ένα, μαγική εικών, ψάξε ψάξε δεν θα τις βρεις. Αν είσαι όμως τυχερός, μέσα και δίπλα ακριβώς στη λεκάνη, έχει μεγάφωνα με μουσική πολύ ωραία κατ΄ εμέ, κατ΄ άλλους δε «εγώ αυτή τη μουσική ούτε που να την χέσω»…

Γ ράφω, γράφω κι απορώ. Εγώ είχα ενθουσιαστεί μ΄ αυτό το ξενοδοχείο κάποτε. Τι μου φταίει τώρα ο Φίλιπ; Τι μου κακοπέφτει ο Σταρκ; Εγώ όσο κι αν περνούν τα χρόνια (ή μήπως γι΄ αυτό ακριβώς;) τόσο γυρεύω πιο πολύ, έναν χειμώνα σκοτάδι και στο κέντρο του σε μια μπάλα από χιόνι ν΄ ανάβει μόνο του ένα σπίτι, στο νησί μου, πριν γίνει θέρετρο υπολοίπων Αττικής, να ζεσταίνει με το φως όλο τον Χρόνο, τον παρελθόντα και μελλούμενο, κι εγώ στα πόδια της μητέρας μου να ρίχνω στη θράκα μολυβένια στρατιωτάκια να τα βλέπω σιγά σιγά να λειώνουν στη φωτιά, για να κάνω από παιδί καθημερινές πρόβες στην απώλεια…

…αύριο έχω και γενέθλια…