ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟΥ 9ου ΑΙΩΝΑ

«Οχάλκινος οφθαλμός» είναι το δεύτερο μυθιστόρημα του Παναγιώτη Αγαπητού.

Προηγήθηκε το «Εβένινο λαούτο» (Εκδόσεις Άγρα 2003), με τον ίδιο πρωταγωνιστή, τον πρωτοσπαθάριο του Βυζαντίου Λέοντα. «Ο χάλκινος οφθαλμός» εκτυλίσσεται στη Θεσσαλονίκη, επί αυτοκρατορίας Θεόφιλου (829-842). Είναι η εποχή της εικονομαχίας και ο Θεόφιλος που ανήκει στους εικονομάχους, στέλνει τον Λέοντα στη Θεσσαλονίκη για να ερευνήσει την πατριαρχική καταγγελία ότι ο αρχιεπίσκοπος της πόλης Δωρόθεος είναι εικονολάτρης. Ωστόσο, προτού προλάβει να ασχοληθεί με τον Δωρόθεο, ο Λέων βρίσκεται αντιμέτωπος με μία σειρά από φόνους πολιτικών και εκκλησιαστικών, που αρχίζουν με τη δολοφονία του τοποτηρητή Θεσσαλονίκης Μανουήλ Φιλομάτιου και φτάνουν έως τους ιερείς της Αγίας Σοφίας.

Ο Παναγιώτης Αγαπητός είναι προικισμένος αφηγητής. Διηγείται παραστατικά και αβίαστα. Ο ήρωας του, ο πρωτοσπαθάριος Λέων, σε κερδίζει αμέσως. Χαμηλών τόνων, φορτωμένος με διλήμματα και αμφιβολίες, πρώτα για τον ίδιο και τις ικανότητες του και μετά για τις αποστολές που αναλαμβάνει. Πίσω όμως από τον στοχαστικό έμπιστο του αυτοκράτορα, κρύβεται ένα άτομο φιλικό και φιλήδονο. «Ο χάλκινος οφθαλμός» μιλάει για πολιτική και θρησκευτική εξουσία, φανατισμό, πλούτο και διαφθορά. Ο κάθε συγγραφέας μπορεί να περιγράψει, λίγο ή πολύ επιτυχημένα, μια σύγχρονη πόλη. Όταν όμως διαβάζεις τον «Χάλκινο οφθαλμό» έχεις την εντύπωση ότι ζεις στη Θεσσαλονίκη του ένατου αιώνα, και μπορείς να φανταστείς την Αγία Σοφία ως κέντρο της πόλης, όπως ήταν τότε και όχι όπως είναι σήμερα, σε πνιγηρό εναγκαλισμό με τις γύρω καφετέριες.