λαρύγγια!»

ΣΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ ΣΑΡΩΝΕΙ.
ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΥΡΕΝΤΖΗΣ
ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΑΓΝΩΣΤΟΣ
«Είμαι εναντίον όλων των τεχνών που θέλουν να εκφράσουν κάτι το “υπαρκτό”. Τι σημαίνει ρεαλισμός; Το αντίγραφο αυτού που ζούμε; Αν αυτό που ζούμε είναι ένα κακό έργο τέχνης, τότε ο ρεαλισμός είναι ένα ρωμαϊκό αντίγραφο αυτού του κακού έργου τέχνης. Μέσα από το υπαρκτό η τέχνη πρέπει να εκφράζει το ανύπαρκτο», λέει ο μαέστρος Θεόδωρος Κουρεντζής Ο ξένος Τύπος τον χαρακτηρίζει «μεγαλοφυΐα», «σούπερ σταρ» και «τρομερό παιδί» στον χώρο της διεύθυνσης ορχήστρας. Ήταν ο νεώτερος μαέστρος που διηύθυνε τη Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης. Στα τριάντα ένα του – το 2003- έγινε μόνιμος αρχιμουσικός στη Ρωσική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βλαντίμιρ Σπιβακόφ. Από το 2004 έχει αναλάβει, με τολμηρά σχέδια αναμόρφωσης, την καλλιτεχνική διεύθυνση στην Όπερα του Νοβοσιμπίρσκ στη Σιβηρία, ένα τεράστιο συγκρότημα με θέατρο 3.500 θέσεων. Έχει ιδρύσει στο Νοβοσιμπίρσκ το σύνολο «Μusica Αeterna» και τη Χορωδία «Νew Sibirian Singers» με τα οποία περιοδεύει- έφτασαν μέχρι το Λονδίνο και θα εμφανιστούν το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών. Το 2005 ανακηρύχθηκε από τον μοσχοβίτικο Τύπο «Μαέστρος της χρονιάς». Οι δουλειές του σάρωσαν τα τελευταία τρία χρόνια τις «Χρυσές Μάσκες»- τα μεγάλα κρατικά βραβεία της Ρωσίας. Φέτος είναι ο ίδιος υποψήφιος για «Χρυσή Μάσκα».

Πηγαινοέρχεται Νοβοσιμπίρσκ- Μόσχα. Τον περασμένο Οκτώβριο δημιούργησε στη Μόσχα το απολύτως πρωτοποριακών τάσεων και αφιερωμένο σε όλες τις τέχνες φεστιβάλ «Τεριτόριγια», στη δεύτερη διοργάνωση του οποίου ήδη ετοιμάζεται να παρουσιάσει, υπολογίζοντας σε οικονομική στήριξη και από την επίσημη ελληνική πλευρά, το μεγαλειώδες «Μυστήριο» του Γιάννη Χρήστου- «μεγαλοφυΐα του 20ού αιώνα» και «κορυφή της πρωτοπορίας» τον χαρακτηρίζει- που απαιτεί 1.000 εκτελεστές μαζί με το έργο του Καρλ Ορφ «De Τemporum Fine Comoedia». Και για το 2008 έχει ήδη στην ατζέντα του την Όπερα του Παρισιού: θα διευθύνει στη Βαστίλλη «Ντον Κάρλο» του Βέρντι.

Είναι μόλις στα τριάντα πέντε. Και είναι Έλληνας. Το όνομά του, Θεόδωρος Κουρεντζής. Γεννημένος το 1972 και μεγαλωμένος στον Βύρωνα. «Υπήρχαν ακόμα τότε στον Βύρωνα αλάνες με στάχυα ψηλά, χαμομήλια και μαργαρίτες. Κι έκανα πράγματα που δεν κάνουν σήμερα τα παιδιά- μάζευα άνθη και τα πήγαινα στη μητέρα μου. Θυμάμαι του Άι-Γιάννη να πηδάμε τις φωτιές. Θυμάμαι να παίζουμε στον δρόμο γιατί αυτοκίνητο

info

Ο Θεόδωρος Κουρεντζής θα εμφανιστεί στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, στις 28 Ιουνίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Φίλων της Μουσικής), διευθύνοντας το σύνολο «Μusica Αeterna», τη Χορωδία «Νew Siberian Singers» και τη Χορωδία της ΕΡΤ σε έργα Καντσέλι και Τσαϊκόφσκι με σολίστ στη βιόλα τον Γιούρι Μπασμέτ.

περνούσε κάθε μισή ώρα…».

Τον συνάντησα, τις λίγες μέρες που βρέθηκε στην Αθήνα, στον «Διόνυσο»- διάλεξε να φωτογραφηθεί για «ΤΑ ΝΕΑ» κάτω από την Ακρόπολη. Μπερεδάκι, μια τούφα μαλλί να προβάλλει, σκούρο ριγέ κοστούμι, σκούρο ριγέ πουκάμισο, μαύρη γραβάτα- ιδιαίτερος άνθρωπος, «αλλιώτικος». Μου είχε μιλήσει για τον Θεόδωρο Κουρεντζή μια φίλη μου που θα συνεργαστεί μαζί του, τον άκουσα τυχαία και σε μια συνέντευξη στο ραδιόφωνο, στο Τρίτο, και μου κίνησε το ενδιαφέρον να μιλήσω μαζί του.

«Επιστρέφοντας, με πολύ μεγάλη νοσταλγία ψάχνω στη γειτονιά μου να βρω ποια παλιά πεζοδρόμια με τις μνήμες που κουβαλούν, έχουν απομείνει… Είχαμε και την “Αρκαδία”, το σινεμά, κάθε μέρα κινηματογράφο ήμασταν. Εκεί συναντούσα τα όνειρά μου».

Και με τη μουσική πότε συναντηθήκατε; «Η μητέρα μου είναι μουσικός. Δίδασκε πιάνο και μελετούσε πολύ- από τις επτά το πρωί. Το πρωινό μου ξύπνημα γινόταν με τους ήχους της μουσικής- Τσέρνι, σονατίνες του Μότσαρτ, Σούμπερτ… Δεν “συνάντησα” τη μουσική, δεν ήταν “πόθος” ή “όνειρό” μου… Ηχούσε πάντα μέσα μου. Άλλα ήταν τα όνειρά μου… Να πετάξω ήθελα, μικρός. Ν΄ ανέβω στον Υμηττό, στο ραντάρ κι από ΄κεί να πετάξω. Κάποια στιγμή, βέβαια, κατάλαβα ότι δεν μπορείς να πετάξεις από τον Υμηττό. Αλλά, αν το ψυχαναλύσουμε το ζήτημα, την τάση του πετάγματος μπορείς κι αλλιώς να την εκφράσεις». Θα αρχίσει τα μαθήματα για διεύθυνση ορχήστρας με τον Γιώργο Χατζηνίκο, που έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην πορεία του- «μας γνώρισε τον Σκαλκώτα και τον Σένμπεργκ και τον Βέμπερν». Αρχές της δεκαετίας του ΄90 φεύγει στη Ρωσία. Τον δέχεται στην Αγία Πετρούπολη για μαθητή του ο κορυφαίος Ηλία Μούσιν- «ήταν σαν γκουρού»-, δάσκαλος και του Οδυσσέα Δημητριάδη, του Βαλέρι Γκεργκίεφ, του Σεμιόν Μπίσκοφ, του Γιούρι Τεμιρκάνοφ του οποίου ο νεαρός Κουρεντζής θα γίνει βοηθός στη Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης…

«Με προόριζαν για διάδοχο του Γκεργκίεφ. Όταν όμως ο Μούσιν πέθανε, τα πράγματα χάλασαν. Έγινα επίκεντρο πολλών επιθέσεων. Οπότε έφυγα για τη Μόσχα».

Έχετε κάποιες αγάπες στη μουσική; «Να σας πω τι δεν αγαπάω; Δεν αγαπάω τον Ροσίνι. Και μισώ την ιταλική όπερα του 20ού αιώνα με τα “χρυσά λαρύγγια”».

Και την Κάλλας;!!! «Ε, όχι. Ήταν μια πολύ μεγάλη τραγουδίστρια που έκανε μια κατάθεση ποιότητος στην έλλειψη ποιότητος που διέκρινε τον 20ό αιώνα». «Είμαι καταθλιπτικός», μου δήλωσε μόλις κάθησε απέναντί μου.

Δεν είναι ύβρις να το λέτε ύστερα από όσα έχετε πετύχει;Δεν είστε ικανοποιημένος μέσα σας;

«Δεν μπορώ να απαντήσω. Έχω κάνει ορισμένα ωραία πράγματα, αλλά με τη ζωή μου ικανοποιημένος δεν είμαι. Βρίσκομαι σε σύγχυση…».