Φάγαμε …στο «Μint»

Τον σεφ Θάνο Βλαχόπουλο μου τον σύστησε πριν από κάποια χρόνια η φίλη μου Γεωργία Κοφινά, η οποία τον είχε «σταρ» μαθητή στη σχολή μαγειρικής όπου διδάσκει. Έχω ακολουθήσει την πορεία του, στα διάφορα εστιατόρια της Αθήνας, μεταξύ των οποίων και το «Μilos». Τώρα, κατευθύνει τη δική του κουζίνα σε ένα μπαρ-ρεστοράν στο Φάληρο, απέναντι από τον Φλοίσβο, στο «Μint». Το επισκεφθήκαμε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Με το που μπήκα, αισθάνθηκα… μεγάλη! Ο κάτω χώρος- με μουσική σε υψηλή ένταση- είναι, απ΄ όσο κατάφερα να δω μέσα στο σκοτάδι, ένα lounge για ανθρώπους που θα μπορούσαν χάρη στη διαφορά ηλικίας μεταξύ μας να είναι… παιδιά μου! Υπολόγισα ότι το σύνολο των υφασμάτων που σκέπαζε τα κορμιά των κοριτσιών ήταν απόλυτα αντίστροφο μέγεθος με το ποσοστό αλκοόλ των ποτών που κατανάλωναν: όσο λιγότερο το μεν, τόσο μεγαλύτερο το δε. Αχ, πού πήγαν αυτά τα χρόνια;

Ευτυχώς μας είχαν κρατήσει ένα τραπέζι μακριά από τις ζωντανές υπενθυμίσεις της χαμένης μας νιότης στον δεύτερο όροφο, στο κομμάτι «ρεστοράν» δηλαδή, με χαμηλότερα ντεσιμπέλ (τα χαμήλωσαν περισσότερο, ευγενέστατα, για χάρη μας), σχεδόν εξ ίσου χαμηλό φωτισμό και ανθρώπους- πελατείαπιο κοντά στη δική μας ώριμη πραγματικότητα! Παρ΄ όλο που το περιβάλλον εκπέμπει κουλτούρα μπαρ, η κουζίνα έχει ενδιαφέρον. Ο σεφ έχει σχηματίσει ένα μενού ποτ-πουρί με αρκετά ελληνικά στοιχεία, χωρίς όμως να λείπει και η χάι-κλας πάπια και το φουσκωμένο συκωτάκι σοτέ με μπαλσάμικο, παρέα με καραμελωμένες φράουλες και καπνιστό αλάτι.

Η δύναμη του μενού είναι στην αυτοπεποίθηση του σεφ, που φαίνεται από την εκτέλεσή του στα διάφορα που δοκιμάσαμε, αλλά και στην ευαισθησία του προς την πελατείαένα μενού από τη μια αρκετά κλασικό, από την άλλη φρέσκο.

Η σαλάτα με καπνιστό σολομό και κρέμα λεμονιού, για παράδειγμα, ήταν ένα απλό παρασκεύασμα από μαρούλι, πάνω στο οποίο ροζέτες σολομού γεμισμένες με αυτή την κρέμα έκαναν μια καλή αντίθεση. Το σπανάκι με σεβρ, αρωματικό ξίδι και «κροκέτες» ελιάς είχε περισσότερο ενδιαφέρον σαν ιδέα, αλλά οι τηγανητές ελιές μου θύμιζαν ντόνατς, με πολλή ζύμη γύρω γύρω. Τα μπάρμπεκιου χταποδάκι και γαρίδες με ρόκα και κάππαρη ήταν ωραία, μια ελληνικότατη πλοκή γεύσεων που είχε και την υπογραφή του σεφ. Το ριζότο με γαρίδες, ντομάτες και ούζο μας άρεσε πολύ. Οι γεύσεις ήταν καθαρές, το ριζότο εκτελεσμένο σωστά. Οι πένες με πανσέτα και παρμεζάνα ήταν επίσης καλές, ένα απλό πιάτο ζυμαρικών με χορταστική συνοδεία και μεσογειακή νοστιμιά. Δοκιμάσαμε τον σολομό ψητό με κρεμμύδι, ντομάτα και κρασί- ένα άλλο πιάτο με έντονες μεσογειακές αναφορές, καλοψημένο, μια χαρά. Το φιλέτο καφέ ντε παρί με τις πατατούλες ο-γκρατέν μου άρεσε για το μήνυμα που εκφράζει: ένα παλιό, σχεδόν ντεμοντέ πιάτο, το οποίο στέκεται άνετα σε ένα τρε-μοντέ μαγαζί.

Τα γλυκά ήταν για μένα πιο αδύναμα από όλα όσα ανέφερα έως τώρα. Στην κρεμ μπριλέ έλειπε αυτή η αιθέρια ελαφράδα που πρέπει να έχει η κρέμα. Το μιλφέιγ ήταν καλό- απλώς είναι ένα γλυκό πολύ χορταστικό για επιδόρπιο. Η σοκολατόπιτα εξαφανίστηκε. Παρ΄ όλο που δεν είμαι φαν των μπαρ-ρεστοράν, το «Μint» μου άρεσε.

< «Μint»: Αμφιτρίτης 1, Παλαιό Φάληρο. Τηλ. 210-9822.209

< ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 45-55 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα:

Νoir χροιές και πολλά μίνι

Κουζίνα:

Μείγμα μεσογειακό από άξια χέρια

Σέρβις:

Φιλικό

Κάβα:

Καλή