«Ο κόσμος ανήκει στις γυναίκες»

Έλλην συνάδελφος παρ΄ ολίγον να χάσει τη φωτογραφική μηχανή του μετά τη συνάντηση με τη Σάρον Στόουν. Ο μπαγάσας, μαζί με δεκάδες άλλους τρελαμένους, όχι μόνο έπιασε στασίδι από τα άγρια χαράματα αλλά του ΄ρθε και η ιδέα να απαθανατίσει την ex θεά από κάτω!

Πράγμα που δεν τόλμησε φυσικά, γιατί η Σάρον φορούσε παντελόνια! «Μας έχει πάρει στο ψιλό», του λέω. «Το ξέρεις ότι στο “Βasic instinct” δεν ήταν το δικό της;». Τίποτα αυτός. Να του τρέχουν τα σάλια. Τοιουτοτρόπως φίλοι μου, παντελώς αδιάφορο αν η εν λόγω κυρία όσο σκαρφαλώνει τα πενήντα όλο και μοιάζει με δικές μας του «Da capo» και της «Βιβλιοθήκης». Παντελώς αδιάφορο αν παριστάνει τη Μέριλ Στριπ σε τάχα μου δραματικές ταινίες σαν το «When a man falls in the forest» του- κορυφαίου- Ράιαν Ένσλινγκερ. Παντελώς αδιάφορο αν στο δεύτερο «Βasic instinct» άρπαξε 8 εκατ. δολάρια και έγινε μπουχός. Α ρε Κατερίνα. Έτσι και είχες Στόουν, οι «Ώρες κοινής ησυχίας» θα έμπαιναν στο διαγωνιστικό τής Μπερλινάλε. Μετά βαΐων και κλάδων. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Έλα όμως που στα δράματα δεν πείθει. Τι να φταίει; «Κοιτάξτε», απαντά το υψηλότερο ΙQ του Χόλιγουντ – δεν κάνω πλάκα- «δεν σπούδασα τη “μέθοδο” του

Μέτρια στην ερμηνεία, κούκλα σαν φωτογραφία, ευφυέστατη στη συνομιλία. Μια ξανθιά με πολύ, μα πάρα πολύ μυαλό!

Στράσμπεργκ και του Καζάν» (εννοεί το Αctor΄s studio, κάτι σαν τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης επί εποχής Κουν). «Η δική μου μέθοδος είναι αισθήματα, πάθος για τον ρόλο».

Η αλήθεια είναι ότι τα αρσενικά θέλουν εσάς, όχι την ταινία.

«Ενοχλητική ερώτηση. Θα σας απαντήσω διά στόματος Ρίτας Χέιγουορθ: Κάθε άντρας που έπεφτε στο κρεβάτι μαζί μου, είχε την εντύπωση ότι το βράδυ κοιμόταν με την Τζίλντα αλλά το πρωί ξυπνούσε με τη Ρίτα!».

Σας είπα, η ευστροφία της κουρελιάζει όλα τ΄ ανέκδοτα περί ανεγκέφαλων ξανθιών. Διότι παραπλεύρως εννοεί ότι το πρωί, αντί για κούκλα, θα πέσεις πάνω σε μπικουτί με ρόμπα!

Για τα λεφτά λοιπόν. «Είμαι αναγκασμένη να κερδίζω. Όχι μόνο για εμένα, αλλά και για να βοηθήσω».

Και τα χρόνια; «Όλοι θα διασχίσουμε αυτήν την ηλικία. Σημασία έχει ο τρόπος, όχι μόνο ο χρόνος. Συνήθως δεν φροντίζουμε τον εαυτό μας. Και δεν τον φροντίζουμε επειδή πιστεύουμε ότι κανείς δεν μας προσέχει και δεν μας θέλει».

Είναι ένας κόσμος φαλλοκρατικός. «Μπορεί. Όμως αυτή η διαπίστωση δεν αρκεί. Και, γυναίκες, θυμηθείτε. Αυτός ο κόσμος μας ανήκει. Πέφτουμε, είναι γεγονός. Μας σπρώχνουν να πέσουμε. Κι αυτό γεγονός. Όμως σημασία έχει το πώς πέφτουμε και κυρίως αν σηκωνόμαστε για να συνεχίσουμε πιο δυνατά. Άντε γεια!»
Άγρια, άτακτα θηλυκά εν δράσει

Σ΄ αυτήν την Μπερλινάλε- μιας και το ΄φερε η κουβέντα περί Γυναίκας- τα έχω δει όλα. Με την ακόλουθη σειρά. Η Εμμανουέλ Μπεάρ- για τα γούστα μου απείρως πιο λαχταριστή από τη Σάρον Στόουν- κυκλοφορεί με τα μπαλκόνια έξω και φλερτάρει με το ΑΙDS. Η σεβάσμια Τζούντι Ντεντς με τη θανατερή ατάκα «μην ποντάρετε σε εμένα για τα Όσκαρ, θα χάσετε τα λεφτά σας», είναι και λεσβία και δολοπλόκα. Η Κέιτ Μπλάνσετ, δηλαδή το αντικείμενο του πόθου της Ντεντς στην ίδια ταινία- «Ημερολόγιο ενός σκανδάλου» που από αύριο θα προβάλλεται και στην Αθήναπεθαίνει από έρωτα για έναν δεκαπεντάχρονο μαθητή της. Η Τζες Γουέιξλερ, ένα απίστευτο μωρό, επιπέδου Σαρλίζ Θέρον, με δόντια στο μόριό της, δαγκώνει και σκοτώνει κάθε αρσενικό που μπαίνει. Και η εξηντάρα Μάριαν Φέιθφουλ σε ρόλο γιαγιάς και με τα πιο μαλακά χέρια της Αγγλίας, αναγκάζεται να παίζει «πουλιά» σε σεξ κλαμπ προκειμένου να εγχειριστεί ο εγγονός της στην Αυστραλία. Τι κάνει ο άνθρωπος για το μεροκάματο!


Ατάκες που καίνε

«Γεννήθηκα… σαραντάρα. Από μικρό παιδί έκανα πάντα “ενήλικες” ερωτήσεις και ζητούσα “ενήλικες” απαντήσεις Για τα πλεονεκτήματα της διασημότητας: «Μπορώ να βασανίζω άνδρες ανώτερης τάξης». «Η εμπειρία μου λέει ότι δεν χάνεις αν δοκιμάσεις να πεις την αλήθεια» «Μου αρέσει να οδηγώ με το τιμόνι ανάμεσα στα γόνατα. Αλλιώς πώς θα βάλω κραγιόν και θα μιλήσω στο κινητό;» «Οποιοσδήποτε άνδρας στο Χόλιγουντ μπορεί να με γνωρίσει, αν το θέλω εγώ. Ή, μάλλον, οποιοσδήποτε άνδρας, οπουδήποτε»