«Φροντίζω να παίζω σαν να είναι η πρώτη φορά»

«Ήταν μια κακή ταινία». Ορθά-κοφτά εκφράζεται ο Τζέιμι Φοξ για την περιπέτεια «Οι σκληροί του Μαϊάμι», στην οποία πρωταγωνιστούσε με τον Κόλιν Φάρελ. Τον βραβευμένο με Όσκαρ και Χρυσή Σφαίρα (για την ερμηνεία του στο «Ray», τη βιογραφική ταινία για τον Ρέι Τσαρλς) απασχολεί σοβαρά η καλλιτεχνική ακεραιότητα και όχι οι πανάκριβες κινηματογραφικές παραγωγές.

«Προσανατολιζόμαστε σε ταινίες που έχουν καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, στις οποίες ο ηθοποιός μπορεί να δείξει τις ικανότητές του», έλεγε εκ μέρους της εταιρείας παραγωγής του.

«Προσπαθούμε να βρούμε το κατάλληλο υλικό. Το σημαντικότερο για εμάς είναι το δυνατό σενάριο». Και με σεμνότητα συνέχισε: «Κρατώ παραδοσιακές αξίες.

Είναι σημαντικό να παίζεις σαν να είναι η πρώτη φορά, σαν να μην υπάρχει προηγούμενο.

Είναι αισιόδοξο να βρίσκεσαι κάτω από την επιτήρηση άλλων για λίγο. Δηλαδή, ας αναλάβει κάποιος άλλος το άγχος της παραγωγής, της σκηνοθεσίας και τα άλλα διαδικαστικά. Έτσι έχεις τη δυνατότητα, απερίσπαστος, να είσαι ο εαυτός σου και να προσπαθήσεις να βρεις εκείνα τα υλικά που πάντα θα θέλεις να έχεις για να σου προσφέρουν μεγάλες επιτυχίες και διακρίσεις».

Ο Τζέιμι Φοξ δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από το κινηματογραφικό φεστιβάλ του Σάντανς και, με αφορμή τη συμμετοχή του στο «Dreamgirls», βρέθηκε για λίγο, είπε όσα ήθελε και πήρε το πρώτο αεροπλάνο για να είναι σπίτι με την οικογένειά του- για την οποία είναι γνωστό πόσο νοιάζεται και φροντίζει.

Ο 29 ετών Έρικ Μάρλον Μπίσοπ (όπως είναι το κανονικό όνομα του Φοξ) από το Τέξας, μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να κυνηγήσει το όνειρό του. Το 2005 θα έλεγε κάποιος πως ήταν η χρονιά του.

Πρωταγωνίστησε στο «Ray», το «Η διαδρομή»- για το οποίο ήταν υποψήφιος για τρεις Χρυσές Σφαίρες- και το τηλεοπτικό «Redemption». Την ίδια περίοδο τραγούδησε το «Gold Digger» του Κάνι Γουέστ που έμελλε να γίνει επιτυχία, και να ακολουθήσει το CD «Unpredictable».

Παρά τις διακρίσεις, το μυαλό του δεν έχει «πάρει αέρα». «Τα βραβεία», θεωρεί, «δεν θα σου φέρουν κατ΄ ανάγκη καλύτερα σενάρια και συμφωνίες. Το “Ray” δεν ήταν απαραίτητα ταινία ταμείων. Δεν έχω κάνει ποτέ ταινίες με προοπτική να σαρώσουν τις εισπράξεις. Ωστόσο, όλες επαινέθηκαν από τους κριτικούς. Το “Μiami Vice” υποτίθεται πως θα “έσπαγε” τα ταμεία. Αντιθέτως, δεν απέφερε τα αναμενόμενα. Με κόστος 135 εκατ. δολάρια (104 εκατ. ευρώ), έκανε τζίρο διεθνώς 163,8 εκατ. δολάρια (126 εκατ.

ευρώ). Είναι πισωγύρισμα.

Τώρα πρέπει να ξανακερδίσω το χαμένο έδαφος».