Το Πνεύμα του Τόνου

Ένας γενναιόδωρος δάσκαλος

Ο Κώστας Πασχάλης, που αιφνίδια έφυγε προχθές από τη ζωή, ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Ως άμουσος άνθρωπος εγώ, θα ήταν αλαζονεία να μιλήσω για την καλλιέργειά του τη λυρική, την καριέρα του, το σκηνικό του ύφος, τη δεξιοτεχνία του. Μπορώ όμως να μιλήσω για το ήθος του και για την απέραντη αγάπη του στα νιάτα. Για τρία χρόνια υπήρξαμε δάσκαλοι στο εργαστήρι Υποκριτικής Τέχνης και Όπερας του Σπύρου Ευαγγελάτου. Σε συνδιδασκαλία των δύο τμημάτων (ηθοποιών θεάτρου και Λυρικών Καλλιτεχνών) δίδασκα Ιστορία Θεάτρου και μπορούσα να ακούω από τις αυθόρμητες εκτιμήσεις των σπουδαστών τον θαυμασμό τους και την ευγνωμοσύνη τους για τον Δάσκαλό τους Πασχάλη. Ο διάσημος βαρύτονος δίδασκε μελοδραματική τέχνη, δηλαδή υποκριτική της όπερας, έκφραση, στυλ, σχολή. Ως γνωστόν δεν αρκεί μια καλή φωνή και η καλλιέργειά της. Ο λυρικός καλλιτέχνης που κάνει όπερα πρέπει να διαθέτει και προσόντα μιμήσεως (εκεί διέπρεψε κυρίως η Κάλλας). Ο Πασχάλης αγαπούσε τους ταλαντούχους μαθητές του (εκτός από τον Χριστογιαννόπουλο και τον κόντρα τενόρο Ζαχαριάδη νομίζω πως άκουγαν τότε τα μαθήματά μας η Αράπη, η Σουγλάκου κ.ά.) αν και η μέθοδός του ήταν αυστηρή και απαιτητική. Άνθρωπος γλυκύτατος, προσηνής, καταδεκτικός και γενναιόδωρος, σπάνια προσόντα για διάσημο σταρ.