«Φύκια αγοράζω, αέρα πουλώ»

Εικόνες για «ψώνια που κρεμάν΄ στα περιοδικά», πέρα από προσωπικά ψυχαναλυτικά παιχνίδια, φέρνει με τη νέα του δουλειά ο Μανώλης Φάμελλος
Ψαγμένος πάντα αλλά… ψυχαναλυόμενος λιγότερο, στον τελευταίο του δίσκο «Η Ψυχή του Πάρτυ» (Sony), o Μανώλης Φάμελλος. Με στίχους που φωτογραφίζουν το σήμερα και- αν και δεν το παραδέχεται ευθέως- έχουν διάθεση καυστική.

Και επιστροφή στις ρίζες. Ήχος χωρίς ηλεκτρονικές παρεμβάσεις, με τα βασικά όργανα των τροβαδούρων της ροκ (ηλεκτρική κιθάρα, τύμπανα, μπάσο και πλήκτρα) και διάθεση λιγότερο ποιητική και αυτοψυχαναλυτική από τις προηγούμενες φορές- «αυτιστική», την ονομάζει ο ίδιος- μια που πολλά από τα τραγούδια αντλούν, εμμέσως πλην σαφώς, από εικόνες τού σήμερα. Εικόνες που τσιμπούν ή που σε κάνουν να αισθάνεσαι στενάχωρα, εικόνες ενός σήμερα που όλοι ζούμε και το οποίο δεν μπορεί να βρει καταφύγιο στα προσωπικά ταξίδια του εαυτού. «Τα ψώνια που κρεμάν΄ στα περιοδικά/ οι κότες που φωνάζουν υστερικά/ φτάνει πια να τους ακούω βαρέθηκα/ όλα είναι ψεύτικα/ ο τύπος με τα μαύρα και τα καρφιά/ η Εύα με τα ροζ βαμμένα μαλλιά/ ο τσέλιγκας στη Βάρη που σφυρίζει κλέφτικα/ όλα είναι ψεύτικα» ακούμε

«Ζηλεύω, με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου, τη σχέση που μπορεί να φτιάξει κάποιος με το κοινό»

τον Φάμελλο να τραγουδάει στο «Μεγάλο Χωριό».

Στίχο με κοινωνική αιχμή δεν θα το ονομάζαμε αυτό;

Δεν θα το έλεγα κοινωνική κριτική. Ειδικά αυτό το τραγούδι έχει διάθεση αυτοσαρκαστική σε πολλά σημεία. Ειδικά στον στίχο που λέω «φύκια αγοράζω, αέρα πουλώ, στο μεγάλο χωριό».

Ναι αλλά δεν είναι μόνο αυτό το κομμάτι. Είναι ο Κύριος Κου, είναι η Λουλουδού… Σε έχουμε συνηθίσει σε πιο ποιητική διάθεση.

Ναι, η αλήθεια είναι ότι στο «Ευτυχία είναι αυτό» ή στο «Μια πολιτεία στον βυθό» είχα πιο ψυχαναλυτική διάθεση. Αυτή τη φορά αντλώ υλικό από τον έξω κόσμο. Είναι σαν να τοποθετώ τον εαυτό μου κάπου- είναι η σχέση μου με το τι συμβαίνει στην κοινή μας ζωή.

Προφανώς, κάτι δεν σου πάει.
Αυτό συνέβαινε πάντα. Αλλά αυτό δεν είναι λόγος να είναι κανείς δυστυχισμένος. Να μην είναι ευτυχισμένος, ίσως. Είναι ο 8ος προσωπικός δίσκος (αν υπολογίσουμε και την εποχή των Ποδηλατών). Καταξιωμένος μεν, αλλά χωρίς χρυσές και πλατινένιες επιτυχίες. Θα το ΄θελες;

Πάντα το θες. Με την έννοια ότι σου λύνει τα χέρια για να μπορείς να εκθέσεις βαθύτερα τον εαυτό σου. Να μπορείς να βάλεις σε κίνηση- και να υποστηρίξεις- όποιο παρανοϊκό σχέδιο έχεις στον νου σου.

Υπάρχει όμως και ο αντίλογος…

Ναι. Είναι η δέσμευση που αισθάνεται κανείς να επαναλάβει την επιτυχία- πολύ επικίνδυνο σημείο. Απ΄ αυτή την άποψη λοιπόν, εκείνος που έχει έναν δρόμο και τον πάει, ίσως να νιώθει πιο ελεύθερος γιατί δεν έχει και τίποτα να χάσει.

Μέχρι κάποια στιγμή να γίνει κι ένα μπουμ. Όπως ας πούμε έκανε ο Πορτοκάλογλου με το «Θάλασσά μου σκοτεινή».

ΙΝFΟ

Στον «Σταυρό του Νότου» (Κεντρική Σκηνή, Φραντζή και Θαρύππου 37, Νέος Κόσμος, τηλ.
2 1 0-9226.975) από την Παρασκευή (16/2) κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο.

Αν ζηλεύω κάτικαι ναι, αυτό το ζηλεύω στον Πορτοκάλογλου – είναι η βαθιά σχέση που φτιάχνεις με το κοινό. Ένα κοινό που πάντα ψάχνει τη βαθιά συγκίνηση μέσα στο τραγούδι. Κι αυτό εκείνος το έχει πετύχει. Καμιά φορά λέω, δεν χρειάζονται μόνο πρωτοπόροι καλλιτέχνες αλλά και πρωτοπόρο κοινό- το οποίο δεν είναι το μεγάλο κοινό. Ένα κοινό που σε ακολουθεί μέσα στον χρόνο, που σε εμπιστεύεται, που μεγαλώνει μαζί σου.


«Πάντα κουράζομαι με τον εαυτό μου»

Ως καταξιωμένο μέλος της ευρύτερης μουσικής κοινότητας και ως τραγουδοποιός και ως στιχουργός και ως ενορχηστρωτήςπαραγωγός, θα περίμενε κανείς να είναι πιο σίγουρος, ίσως και πιο ευτυχής, από παλιά.

«Υπάρχει ένα αίσθημα κούρασης- αλλά ούτε κι αυτό είναι καινούργιο για μένα», λέει.

«Γιατί πάντα κουράζομαι με τον εαυτό μου. Κουράζομαι να επαναλαμβάνομαι… Τα νέα μου τραγούδια έχουν γραφτεί τα τελευταία τρία χρόνια, ανάμεσα σε πάρα πολλά και ανάμεσα σε διάφορες συνεργασίες. Τα διάλεξα γιατί νομίζω ότι τα συνδέει ένας κοινός παρονομαστής».