Ήρθες, πάλι, τρελό καρναβάλι

ΣΗΚΩΝΟΜΑΙ, βάζω καφέ, ανοίγω την τηλεόραση, τρώω έναν Αστερίξ στη μούρη. Πιο δώθε, νάσου ένας Ζορό. Πιο κείθε, γάτα ήταν αυτό τώρα; τίγρης; γάτα που νόμιζε ότι είναι τίγρης; Ένα σατέν αιλουροειδές που γυάλιζε σαν κολασμένο. (Το σατέν της φόδρας, λέμε τώρα, το φοδρί, το κομπινεζονί.) Και γύρω μπαλαρίνες, μαρκησίες, κάτι ξεκούδουνα με φτερά και πούπουλα πιασμένα χέρι χέρι να χορεύουν καλαματιανό.

Άμα είσαι ΚΑΙ ξανθιά ΚΑΙ στην ανάρρωση, δεν έχεις και τις ταχύτερες προσλαμβάνουσες στο όχημα. Λίγο να βρει στην ανηφόρα, τα φτύνει. Ήπια μια γουλιά καφέ, μπας κι ανοίξει το μάτι (το αριστερό) κι αρχίσω να αποκωδικοποιώ το σουρεάλ της κατάστασης: τώρα το σατέν αιλουροειδές, υποβασταζόμενο από τον Αστερίξ κάνει μια φιγούρα τσάμικου. Τα υπόλοιπα ούφο βαράνε παλαμάκια με ένα κέφι, με ένα μπρίο σχεδόν ανατριχιαστικό! Και να βαράνε τα βιολιά και τα νταούλια! Μες στο αυτί μου όλο αυτό τώρα το ντιριντάχτα!

ΜΙΑ ΠΑΝΔΑΙΣΙΑ του κιτς. Ένα πανοραμίκ του φτεροπούπουλου! Ίσα που αρχίζω, με αργά, σταθερά, ηλίθια βήματα να συντονίζομαι στοιχειωδώς, κάνουν ένα γκρο πλαν στο κομπινεζονί αιλουροειδές, το οποίο μου δηλώνει:

– Το βράδυ, όλοι θα πάμε να τσικνίσουμε!

Θες που δεν είχε ανοίξει το μάτι μου, θες που ο καφές μού βγήκε νερομπούλι, θες και μια κράμπα στο πόδι, εμένα αυτό σαν απειλή μού ακούστηκε.

Έντρομη ανασηκώθηκα. Μου ΄πεσε το νερομπούλι απ΄ τα χέρια. Δηλαδή, εγώ τώρα πρέπει να βγω το βράδυ, καλά και σώνει; Πρέπει να πάω στην πρώτη τυχούσα ταβέρνα και να τσακίσω τα κοψίδια; Και να τα κάνω όλα αυτά ντυμένη κομπινεζονί αιλουροειδές; Ο Χριστός κι η μάνα του!

ΔΕΝ ΞΕΡΩ, από μικρό παιδί, αυτό το πακετάκι με τις Απόκριες καθόλου καλά δεν μου καθόταν. Με έντυνε η μαμά μου Κοκκινοσκουφίτσα, μπαλαρίνα, με στόλιζε, με καμάρωνε, μ΄ έστελνε στα παιδικά τα πάρτι. Ε, άμα δεις τις παιδικές μου φωτογραφίες, πιο μουρτζούφλα μπαλαρίνα δεν έχει αποτυπωθεί. Η δε Κοκκινοσκουφίτσα με τη μούρη μέχρι το πάτωμα. Λες κι ο φωτογράφος ερχόταν ΑΦΟΥ ο κακός λύκος τής είχε φάει τη γιαγιά. Σέρνοντας πήγαινα στα μπαλ μασκέ.

– Τώρα δεν θέλεις, αλλά άμα πας, να δεις τι ωραία θα περάσεις, μου ΄λεγε η καημένη η μαμά μου, που είχε φάει τα δαχτυλάκια της να μου ετοιμάσει το κοστούμι (τότε δεν τα παίρναμε ετοιματζίδικα. Έπεφτε κλωστή και βελόνα σύννεφο).

Εμένα, όμως, προφανώς με διακατείχε το σύνδρομο της συναισθηματικής συνέπειας.

Μουτρωμένο έφευγα, μουτρωμένο επέστρεφα! Πολύ ευχάριστο παιδάκι, να με πιεις στο ποτήρι! Δε λέει ο σοφός λαός, «ό,τι κάνεις θα το λουστείς»; Ό,τι έκανα στη μητέρα μου το βρήκα από τον γιο μου! Όταν ήταν μικρούλης, πήγαινα να τον ντύσω, διαβολάκι, τιγράκι, όλο το κλασικό ρεπερτόριο της ηλίθιας μάνας. Άρχιζα και τα χαζά «άχου το μωρέ, φτου, φτου, το μανάρι μου, το ζουζούνι μου!».

Το μανάρι και το ζουζούνι με τη μουράκλα μέχρι το πάτωμα. Τελευταία φορά που μου επέτρεψε να τον ντύσω ήταν πέντε χρόνων. (Ρομπέν των Δασών, την έχω φυλάξει τη στολή του). Στα έξι του χρόνια, πάτησε πόδι. Χρυσό το έκανα:

– Πέρσι, γιατί ντύθηκες, ρε πουλάκι μου;

– Γιατί πέρσι ήμουνα πέντε χρόνων και νόμιζα ότι ήταν υποχρεωτικό. Τώρα το κατάλαβα ότι είναι προαιρετικό…

Τέρμα, αυτό ήταν! Πηγαίναμε στα πάρτι, όλα τα παιδάκια μασκέ, ο δικός μου με το τζιν και το φούτερ.

Α ΠΑ ΠΑ, συγγνώμη, κιόλας. Καλά να τσικνίσετε, καλά να καρναβαλιαστείτε, καλά να περάσετε γενικώς, εμείς δεν θα μπορέσουμε. Κι αν είναι να φάω ένα κοψίδι, αγάπη μου, θα το φάω κυρία. Με την τσαντούλα μου και τη γοβίτσα μου.

Ήρθες, πάλι, τρελό καρναβάλι! Αλλά εμείς στην οικογένειά μας, κομπινεζονιά αιλουροειδή δεν ντυνόμαστε!