ΧΩΡΙΣ ΚΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΥΣ

Δεν υπάρχουν καθαρόαιμοι καλοί ή κακοί ήρωες στην ταινία της, και η Κατερίνα Ευαγγελάκου έχει άποψη γι΄ αυτό: «Όσο περνούν τα χρόνια, βαριέμαι τις ταινίες στις οποίες η παραδοσιακή δραματουργία απαιτεί να συμβεί “κάτι” και ν΄ αλλάξει η μοίρα του ήρωα. Τις ταινίες με καλούς ήρωες, κακούς ήρωες και δραματική λύση. Τις ταινίες, δηλαδή, που κάνει τόσο τέλεια η βιομηχανία του κινηματογράφου. Προτιμώ να βλέπω το σινεμά σαν παράθυρο σε κόσμους που δεν γνώρισα ακόμα, και ίσως δεν γνωρίσω ποτέ. Μου αρέσουνε ταινίες με ανθρώπους αληθινούς, με ιδέες τρελές και πρωτότυπες, με κινηματογράφηση παράξενη ή απολύτως κοινότοπη, ταινίες- μανιφέστα ή ταινίες για ζώα. Το σινεμά είναι ακόμα καινούργια τέχνη κι έχει μεγάλο δρόμο μπροστά του».

Το ελληνικό σινεμά κάνει εισπρακτικές εκπλήξεις τα τελευταία χρόνια- και φέτος αυτό δεν αφορά απλώς μία ταινία. Πώς το ερμηνεύεις αυτό, πού οφείλεται;

«Πρώτο, στον κορεσμό από τις ταινίες- συνταγές του Χόλιγουντ. Φέτος, για παράδειγμα, οι χολιγουντιανές ταινίες δεν κινήθηκαν ικανοποιητικά. Δεύτερο, στο ελληνικό… θαύμα της κωμωδίας (“Safe sex”, “Λούφα και παραλλαγή”, “Στρέιτ στόρι”, “5 λεπτά ακόμα”) αλλά και των μεγάλων παραγωγών (“Πολίτικη κουζίνα”, “Νύφες”) που σπανίζουν στη χώρα μας και μάλιστα από καλούς σκηνοθέτες με καλά σενάρια. Και τρίτο, στο άνοιγμα του ελληνικού κινηματογράφου προς το κοινό που ξεκίνησε κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 και συνεχίζεται. Οι σκηνοθέτες Γκορίτσας, Χούρσογλου, Κόκκινος, Μαλέα, Καπάκας έχουν κάνει συνειδητά πολύ σοβαρές προσπάθειες να πλησιάσουν το ευρύ κοινό».