πράγματος

ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 2007, ΑΞΗΜΕΡΩΤΑ,
ΔΥΟ, ΤΡΕΙΣ Ή ΤΕΣΣΕΡΙΣ
ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ, ΠΑΣΧΟΝΤΑΣ
ΑΠΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ
ΣΤΕΡΗΣΗΣ, ΛΟΓΩ ΕΛΛΕΙΨΗΣ
ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟΥ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ
ΕΚΕΙΝΗ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΝΑ
ΕΚΤΟΞΕΥΣΟΥΝ ΜΙΑ ΡΟΥΚΕΤΑ
Μπορεί γιατί ήταν ακόμη σκοτάδι και δεν έβλεπαν καλά, μπορεί γιατί το βλήμα ήταν αλβανικής κατασκευής και υπέφερε από κάποια αστοχία υλικού, μπορεί λόγω δημοκρατικών διαδικασιών, επειδή οι τρεις – τέσσερις διαφωνούσαν φωνάζοντας άλλος πιο δεξιά, άλλος πιο αριστερά, το βλήμα αστόχησε. Αντί να χτυπήσει τον θυρεό της αμερικανικής πρεσβείας και να τραυματίσει καίρια το κύρος της υπερδύναμης, έσπασε το τζάμι μιας τουαλέτας πλήττοντας τα νεύρα της ελληνικής ενδοχώρας.

Η ταχύτητα της κινητοποίησης του κρατικού μηχανισμού δεν αποκλείεται διόλου να μείνει στην Ιστορία. Σίγουρα πάντως θα θυμόμαστε για καιρό τη συνοφρυωμένη φυσιογνωμία του κυρίου Πολύδωρα, ο οποίος ανίχνευε τον εκτός σπασμένου παραθύρου κόσμο μάλλον υπολογίζοντας πως κάπου εκεί έξω θα πρέπει να έχει αποτυπωθεί και το ιχνογράφημα των κουκουλοφόρων. Εις επίρρωσιν της αρχικής εντυπώσεως, ότι δηλαδή το σπασμένο τζάμι είναι ένα μείζον γεγονός το οποίο αλλάζει τον χάρτη της παγκόσμιας τρομοκρατίας μετατοπίζοντας το κέντρο της από το Ιράν, το Ιράκ και τη Μέση Ανατολή στη διπλανή μας Πλατεία Μαβίλη, πρώην Στέγη Πατρίδος, ως κερασάκι στην τούρτα εν ολίγοις κατέφθασε και η προκήρυξη των αναγεννημένων βομβιστών. Γραμμένη με το λίγο ώς πολύ γνωστό ύφος των ανθρώπων των οποίων το βάθος των αναγνώσεων δεν υπερβαίνει τα μέσα του 19ου αιώνα, οπότε και άρχισε να συνθέτει τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού ο Κάρολος Μαρξ, εξηγούσε στους αναγνώστες της ότι η θραύση του υαλοπίνακος στην πρεσβεία της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, ισοδυναμεί ούτε λίγο ούτε πολύ με την κήρυξη του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος και θα επισπεύδει την επικείμενη, ούτως ή άλλως, κατάρρευση της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας.

Δεν ξέρω αν ξαναχύθηκε ποτέ τόσο μελάνι για ένα σπασμένο τζάμι, αν καταναλώθηκε ποτέ, γι΄ αυτόν τον λόγο, τόση φαιά ουσία και τόση κοινωνική ενέργεια. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι αν διάφοροι αρχίζουν να σπάνε τα τζάμια συστηματικά στις τουαλέτες των πρεσβειών των ΗΠΑ ανά τον κόσμο, αναγκάζοντας έτσι τους χρήστες τους να ικανοποιούν τις σωματικές τους ανάγκες, έστω και πρόσκαιρα ώσπου να βρεθεί κάνας τζαμάς, στο κρύο του Βορρά, στη ζέστη του Ισημερινού ή υπό το περίεργο βλέμμα των περιοίκων στην Πλατεία Μαβίλη, τότε όντως το κύρος της υπερδύναμης αργά ή γρήγορα πού θα πάει, θα τρωθεί. Έτσι, εν πάση περιπτώσει, ενδέχεται να αντιληφθούν και οι Αμερικανοί

Δεν ξέρω αν ξαναχύθηκε ποτέ τόσο μελάνι για ένα σπασμένο τζάμι

την άλλη, τη δυσάρεστη όψη της παγκοσμιοποίησης.

Μερικές ημέρες μετά, ως φυσική συνέχεια του κοσμοϊστορικού γεγονότος, προέκυψε το θέμα με τις κάμερες, το οποίο και διέλυσε την πρόσκαιρη ομοφωνία του πολιτικού κόσμου.

Είναι καταπάτηση των στοιχειωδών δικαιωμάτων μας η κινηματογράφησή μας τη στιγμή που, με άγαρμπες κινήσεις, προσπαθούμε να σωθούμε από το μηχανάκι που μόλις μας επιτέθηκε στο πεζοδρόμιο για να κόψει δρόμο; Μπορούμε να ξέρουμε ποια χρήση θα γίνει της εικόνας του αξύριστου εαυτού μας όσο περιμένουμε στο φανάρι για να ευαρεστηθούν οι οδηγοί των διτρόχων να μας αφήσουν να περάσουμε απέναντι; Ή μήπως, πάνω απ΄ όλα, μετράει η ασφάλειά μας, το υπέρτατο δικαίωμα του Έλληνα πολίτη; Η αναφορά στην περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων, κατά τη διάρκεια των οποίων λειτουργούσαν οι εν λόγω κάμερες, ήταν μάλλον άτοπη, αφού όλοι ξέρουμε ότι τις ημέρες εκείνες, η ΕΛ.ΑΣ. για πρώτη και μάλλον για τελευταία φορά στην ιστορία της, συνελάμβανε όσους άθλιους ανέβαιναν με τα δίτροχα στα πεζοδρόμια για να χαλάσουν την ησυχία των αθλητριών της συγχρονισμένης κολύμβησης ή των Σουηδών μαραθονοδρόμων.

Άτοποι μάλλον θα πρέπει να θεωρηθούν και οι φόβοι όσων πιστεύουν ότι πίσω από τις κάμερες θα κρύβεται το βλέμμα του Μεγάλου Αδελφού, ο οποίος, ως άγρυπνος ηδονοβλεψίας, θα παραβιάζει τη «δημόσια εμφάνιση του ιδιωτικού μας ασύλου»- κάπως έτσι δεν θα μπορούσε να οριστεί η νομική μας υπόσταση όταν κυκλοφορούμε στον δρόμο κατά το ιδιόλεκτο του κυρίου Πολύδωρα; Αν σκεφτεί κανείς τον κακοπληρωμένο αστυνομικό ο οποίος θα παρακολουθεί τις κάμερες ψιλορουφώντας τον φραπέ που κρουσταλλιάζει στα τοιχώματα του πλαστικού του ποτηριού και υπολογίσει ότι αυτός δεν διαφέρει από τον συνάδελφό του ο οποίος περιπολεί και έχει την ετοιμότητα να γυρίσει από την άλλη τη στιγμή του ατυχήματος ίνα μη μπλέξει, τότε καταλαβαίνει ότι ακόμη κι ο Μεγάλος Αδελφός μπροστά στην ανικανότητα της ΕΛ.ΑΣ. μπορεί να πάθει χρόνια νευρική κατάρρευση.