Σωστές επιλογές

Ο Κούρκουλος χρίστηκε τυχαία πρωταγωνιστής, αλλά έμεινε στην κορυφή. Γιατί κι άλλοι τυχαία βρέθηκαν μπροστά στο μέλι, αλλά λίγοι είχαν κουτάλι για να το γευθούν. Αν προσέξει κανείς τις επιλογές που κάνει ο Κούρκουλος στα δύο πρώτα χρόνια της επαγγελματικής του καριέρας θα εκπλαγεί: ρομαντικό δράμα (Δουμάς), Ευριπίδης (Μήδεια), αμερικάνικο δράμα με πολιτική θέση (Άντερσον), ελληνική ηθογραφία (Τραϊφόρος- Βέμπο), ισπανικό συμβολικό δράμα (Σάστρε), γαλλικό μπουλβάρ (Ασάρ), αμερικάνικη πρωτοπορία (Θόρντον Γουάιλντερ), ποιητικό δράμα (Ζιροντού), λαϊκό μιούζικαλ (ΚαμπανέλληςΘεοδωράκης), σαιξπηρικό ιστορικό δράμα («Ιούλιος Καίσαρας» δίπλα στον Πυγμαλίωνά του Μάνο Κατράκη) και αμέσως μετά Κάφκα με τον Σολομό. Τι σημαίνει αυτό το ρεπερτόριο; Σημαίνει ευρύ φάσμα ειδών θεάτρου που ένας νέος ηθοποιός και μάλιστα πρωταγωνιστής είναι ικανός να φέρει εις πέρας. Μόνο έτσι προχωράει για να φτάσει να παίξει Τσέχωφ, Πίντερ, Μπρεχτ, Σοφοκλή, Νιλ Σάιμον, Άρθουρ Μίλερ.
Θεωρώ κορυφαία στιγμή του στη σκηνική καριέρα του το «Τάνγκο» του Μρόζεκ (1972), όταν για πρώτη φορά συγκροτεί προσωπικό θίασο. Έχοντας μια μεστή έως τότε θεατρική πορεία, έχοντας μια ανεπανάληπτη (ισότιμη με του Φούντα, του Αλεξανδράκη και του Παπαμιχαήλ) κινηματογραφική δημοφιλία, δεν κάθεται πάνω στις δάφνες του. Μέσα στη δικτατορία ανεβάζει ένα χλευαστικό έργο, άκρως μοντερνικό, για την εξουσία και την ιστορία και καλεί ως συνεργάτες του τον μεταφραστή Μάτεσι, τον σκηνογράφο Δ. Φωτόπουλο, τους πρωταγωνιστές Ελένη Χαλκούση, Ανδρέα Φιλιππίδη, τον Σπύρο Κωνσταντόπουλο, την Μπέττυ Βαλάση, τον Χρ.
Καλαβρούζο, την Πέπη Οικονομοπούλου και τον Σπύρο Ευαγγελάτο ως σκηνοθέτη που τότε είχε καταθέσει τις πιο πρωτοποριακές και τολμηρές προτάσεις (Χάντκε, Μπρεχτ, Πιραντέλο, Ιονέσκο). Έκτοτε ο Κούρκουλος, χωρίς ίχνος συμπλέγματος, επέλεγε για συνεργάτες του πρωταγωνιστές έμπειρους και μεγαλύτερης από εκείνου καριέρας (Αλεξανδράκη, Μιχαλακόπουλο κ.ά.) και σκηνοθέτες που τους εμπιστευόταν και υπάκουε με σχεδόν μαθητική πειθαρχία (Ντασσέν, Βολανάκης, Ευαγγελάτος, Σολομός, Χρονόπουλος).










