Ο Λουί ντε Φινές και ο Φαντομάς

Το γελοίον του πράγματος στην πρώτη περίπτωση προκύπτει από την εκπληκτική αναντιστοιχία των μεγεθών. Μια ρουκέτα που έχασε τον στόχο της και έσπασε ένα τζάμι ανακηρύσσεται μείζον εθνικό ζήτημα, κινητοποιεί τον κρατικό μηχανισμό, αποτελεί αφορμή για πολιτική ομοφωνία κατά τους μεν, για κήρυξη Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά τους δε. Η πραγματικότητα ουδεμία σχέση έχει με τη φαντασιακή της αναπαράσταση, ο εστί μεθερμηνευόμενον ότι οι φορείς αυτής της φαντασιακής αναπαράστασης, εμείς οι ίδιοι δηλαδή, δεν έχουμε πλέον τρόπο για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Αυτό θα πρέπει να μας ανησυχεί περισσότερο κι από την ίδια τη ρουκέτα ή τις απειλές για περισσότερες ακόμη ρουκέτες με ενδεχόμενα ανθρώπινα θύματα. Το γελοίον του πράγματος στη δεύτερη περίπτωση έχει να κάνει με τη βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι οι δυσλειτουργίες του Ελληνικού Δημοσίου έχουν να κάνουν είτε με την έλλειψη γκάτζετ, είτε με ελλείψεις προσωπικού. Ποτέ με την αβελτηρία και την ανικανότητα των υπαλλήλων του. Δεν ξέρω αν θυμάστε τον Λουί ντε Φινές ο οποίος, κυνηγώντας τον Φαντομά, έψαχνε γκάτζετ για να τον αντιμετωπίσει. Πάντως, ακόμη και όσοι δεν το θυμούνται, ξέρουν ότι από την Ελληνική Αστυνομία δεν λείπουν ούτε τα τεχνικά μέσα, ούτε το προσωπικό. Αν οι αστυνομικοί συμπεριφέρονται σαν να βρίσκονται σε διαρκή λευκή απεργία, αυτό το χρωστούν κατά κύριο λόγο στο γεγονός ότι αποτελούν κι αυτοί μέλος του δύσμορφου, δύστροπου και ανάπηρου σώματος που λέγεται Ελληνικό Δημόσιο.

Η ελληνομάθεια του κυρίου Πολύδωρα είναι η χιουμοριστική εκδοχή της θλιβερής αυτής κατάστασης.