Ο Λίντερ Μάξιμο στο μικρόφωνο

ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΜΙΛΙΑ ΜΟΛΙΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΝΟΤΙΕΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ
ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ, ΦΑΤΣΑ ΚΑΡΤΑ ΣΤΟ ΜΑΛΑΚΟ
ΤΗΣ ΥΠΟΓΑΣΤΡΙΟ, ΕΝΑΣ ΦΩΝΑΚΛΑΣ ΕΥΣΩΜΟΣ ΛΑΤΙΝΟΣ
ΕΧΕΙ ΣΤΗΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΟΚΤΩ ΟΛΟΚΛΗΡΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΤΟ ΑΝΤΙΣΚΗΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΦΩΝΟ ΤΟΥ. Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
ΕΞΟΡΓΙΖΕΤΑΙ, ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ, ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΕΙ
– ΟΧΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΕΙΡΑ. Ο ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΦΗΜΗΣ
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΙΓΝΑΣΙΟ ΡΑΜΟΝΕ, ΕΞΕΧΟΥΣΑ
ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
ΤΗΣ «ΜΟΝDΕ DΙΡLΟΜΑΤΙQUΕ», ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ
ΝΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ- ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ Ο
ΦΩΝΑΚΛΑΣ ΣΩΠΑΣΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ
Τα λεξικά του μέλλοντος, δίπλα στο λήμμα «αμφιλεγόμενος», θα έχουν τη φωτογραφία του Φιντέλ Κάστρο. Ένα απλό ξεφύλλισμα τόσο της φιλοκαστρικής όσο και της αντικαστρικής βιβλιογραφίαςπόσο μάλλον η συστηματική μελέτη της- σε αφήνει σε πλήρη σύγχυση. Μα είναι δυνατόν; Μιλάνε σίγουρα για τον ίδιο άνθρωπο; Από το συμπαγές σώμα των λιβέλλων, έχουμε ήδη ξεχωρίσει το ογκώδες πόνημα του Σερζ Ραφί «Ο άγνωστος Φιντέλ Κάστρο» (ο «Άπιστος Φιντέλ» στο γαλλικό πρωτότυπο, ένα αμετάφραστο λογοπαίγνιο, καθ΄ ότι «φιντέλ» στις λατινογενείς γλώσσες σημαίνει «πιστός») που κυκλοφόρησε εδώ από τις Εκδόσεις Κριτική και το παρουσιάσαμε από αυτές τις σελίδες («Βιβλιοδρόμιο», 23-24 Οκτωβρίου 2004). Μια και το πόνημα του Ραμονέ, που θα μας απασχολήσει σήμερα, αριθμεί τον ίδιο περίπου αριθμό σελίδων με το πόνημα του Ραφί, θα σας προτείναμε, αν έχετε χρόνο και διάθεση, να τα τοποθετήσετε ως Ηρακλείς του Στέμματος στο κομοδίνο σας και να τσιμπολογάτε πότε από το ένα και πότε από το άλλο. Δεν μπορώ να φανταστώ μεγαλύτερη απόλαυση για τα κρύα βράδια του χειμώνα.

Ιδανικός ήρωας
Ο Ιγνάσιο Ραμονέ δεν μπαίνει καν στον κόπο να κρύψει τη συμπάθεια και τον θαυμασμό του- το δέος του στιγμές στιγμές- για τον Φιντέλ Κάστρο. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Ο Κάστρο σε όλη του τη ζωή έβαλε στόχο του να αποδείξει έμπρακτα την περίφημη ρήση του Ραμονέ, πολύ πριν τη διατυπώσει ο Ραμονέ, πολύ πριν επισκεφθεί τον πλανήτη μας ο Ραμονέ: «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός». Είναι πράγματι; Ο ίδιος ο Φιντέλ, καθώς έχει δρασκελίσει πλέον το κατώφλι των ογδόντα κι ετοιμάζει τα μπαγκάζια του για να αναχωρήσει από τον πλανήτη, δεν είναι τόσο βέβαιος όσο ήταν στα νιάτα του: «Σήμερα ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος μας υποχρεώνει να έχουμε μεγαλύτερες γνώσεις και να βρίσκουμε παγκόσμιες λύσεις. Πρώτον για να διασωθεί η ανθρωπότητα, γιατί δεν είναι εξασφαλισμένο ότι θα διασωθεί. Πρόκειται για το γνωστό σ΄ εμάς τμήμα της ιστορίας, η οποία είναι πολύ σύντομη, όπου η επιβίωση του είδους είναι λιγότερο παρά ποτέ εξασφαλισμένη. Το είδος είναι αρκετά καινούργιο, δεν είναι πάνω από ενός εκατομμυρίου ετών ή λίγο περισσότερο, στις διάφορες φάσεις της εξέλιξής του. Αυτός ο σημερινός άνθρωπος, με τις διανοητικές ικανότητές του, ίσως να είναι κάπου εκατό χιλιάδων ετών». Αυτός ο Φιντέλ με την οικολογική συνείδηση, που πιστεύει ακράδαντα ότι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση προτείνει ένα σαθρό και θνησιγενές όραμα για το μέλλον του πλανήτη μόλις έναν, το πολύ, αιώνα προτού οι πηγές ενέργειας εξαντληθούν ολοσχερώς- πώς θα επιβιώσει το καταναλωτικό πρότυπο χωρίς πετρέλαιο;- είναι ο ιδανικός ήρωας για τον Ραμονέ και στον βωμό αυτής της «εικόνας» δέχεται να παραβλέψει όλα τα αυταρχικά ανομήματα που του προσάπτουν- από εκτελέσεις αντιφρονούντων έως τη μονοκομματική δικτατορία που έχει επιβάλει στο νησί του.

Ο Ραμονέ θέτει τα ερωτήματα- ακόμη και τα πιο ενοχλητικά- αλλά δεν επιμένει ιδιαίτερα σε αυτά. Θεωρεί εκ των προτέρων ότι ο συνομιλητής του, το θεριό που επέζησε από αναρίθμητες απόπειρες δολοφονίας κι έστειλε στον άλλο κόσμο χιλιάδες συμπατριώτες του, είναι καλλιεργημένος και καλόπιστος και θα συμπεριφερόταν με τη γαλαντομία Ευρωπαίου πολιτικού αν η αυτοκρατορία απέναντι δεν είχε θέσει την Κούβα σε οικονομικό αποκλεισμό και δεν βυσσοδομούσε νυχθημερόν για τον αφανισμό της Επανάστασης. Βεβαίως ο Φιντέλ δεν χάνει ευκαιρία για να καταγγείλει την υποκρισία των Ευρωπαίων πολιτικώνμπορεί να έχουν καταργήσει τη θανατική ποινή στα χαρτιά, αλλά εξακολουθούν να εξοντώνουν επιλεκτικά και αθόρυβα όσους θεωρούν εξαιρετικά ενοχλητικούς, όπως τους ηγέτες της βασκικής αυτονομιστικής οργάνωσης ΕΤΑ- και να υπερηφανευτεί: «Στην Κούβα δεν έγινε ούτε μία εξωδικαστική εκτέλεση» (λες και για το θύμα αυτή η διευκρίνηση ενέχει ανακουφιστική σημασία). Προειδοποιεί εξάλλου απροσχημάτιστα πως αν η αυτοκρατορία τολμήσει να εισβάλει στο νησί, θα επακολουθήσει «η κόλαση του Δάντη».